2 februari – 8 februari 2017

De cultuurschokken die wij meemaken zijn groot. Op St. John waan je je in Afrika. Bemand door negers uit het koloniale slavernij verleden. En dat verleden weten zij op een positieve wijze te gelde te maken.

Het buureiland St. Thomas word je vergeven door de cruiseschepelingen.

En weer een eilandje verder “Isla de Culebra” waan je je in Megiko. Heel Spaans. Kleurrijke huisjes, welwillende en vrolijke mensen en die maar al te blij als zij wat aan je kunnen verdienen zonder opdringerig te zijn.

Al met al, wij blijven nergens erg lang, maar doen wel vele indrukken op.

San Juan is de hoofdstad van Puerto Rico en is indertijd door de Amerikanen van Denemarken gekocht voor U$ 25 mio incl. de bijbehorende eilanden. In het dagelijkse leven merk je daar niet zoveel van, maar wel als je met overheidsinstanties van doen hebt. Zoals Customs and Border Control. Deze customs piefen zijn niet types van de nuance. Zij “denken” in opdrachten, procedures, processen, richtlijnen etc. Je moet niet denken, dat je met één teen over de Yellow Line mag staan of dat je op een andere stoel gaat zitten, dan die die zij aanwijzen. Zij raken daarvan compleet van slag. Een vraag stellen, die anders is dan waarvoor zij geprogrammeerd zijn lijdt tot verwarring. En helaas heb ik de gave om vragen te stellen, die kennelijk niet in hun standaardprogrammatuur opgenomen is. Gelukkig helpt dat wel om snel weer met de nodige ingevulde standaard papiertjes naar buiten gebonjourd wordt.

Soms krijg ik de indruk dat deze mensen in dienst genomen zijn op basis van domheid. Hoe dommer hoe beter. Het kan ook zijn, dat de domheid toeslaat op het moment dat de procedures het overnemen. Stel je toch eens voor dat je je hersenen gaat gebruiken. Wat een ramp. Maar enfin…. al met al, geduld is een schone zaak.

Wij zijn nu sinds 5 februari op Puerto Rico aangeland. Wij hadden geen enkel idee wat ons hier te wachten zou zijn. Een wereldstad dat San Juan. Moderne gebouwen, een internationaal vliegveld, goede winkels, supermarkten en alles tegen betaalbare prijzen verkrijgbaar.

Zo’n 4 – 6 cruiseschepen per dag waar weer het hele circus om heen gebouwd wordt. En wij maar denken, dat Puerto Rico een beetje achterlijk eiland zou zijn.

Zo zie je maar hoe je door je eigen verwachtingen en vooroordelen, die eigenlijk nergens op gebaseerd zijn, op een verkeerd been gezet wordt. Een beetje zelfreflectie in deze kan geen kwaad.

Vrijdag 10 februari gaan wij naar de Bahama’s. Ons oorspronkelijke plan om Cuba aan te doen laten wij varen. Wij moeten anders toch wat te veel van onze route afwijken en daarvoor hebben wij helaas toch wat te weinig tijd. Misschien later nog een keertje. Later als wij nog ouder en lummeliger zijn!

23 januari – 1 februari 2017

Wij besluiten nog wat rond te dobberen op de Virgin Islands. Maar nu ook het Amerikaanse deel van de VI’s. Ofwel de USVI’s.

Eerst natuurlijk uitchecken op het BVI eiland Jost van Dijke bij een allervriendelijkste jongedame, die voor haar werkzaamheden ons maar liefst U$ 1,- in rekening brengt. De schat! en ons vriendelijk uitzwaait. Goodbye BVI en op naar Cruz Bay op St. John om ons bij Customs in te checken voor de USVI’s.

Duidelijk is hier de Amerikaanse invloed. Al was het maar omdat hier zoveel Amerikanen ronddolen.

Het is wel even wennen. De Amerikanen hebben een andere keelklank dan wij hebben. De stemmen zijn scherper en harder dan wij gewend zijn. De Amerikanen lijken veel extroverter dan wij. Men is snel geneigd je aan te schieten voor een praatje en men is zeer bereid je raad te geven. De produkten in de winkels zijn voor ons van onbekende merken. Alles is hier oversized. De verpakkingen, de auto’s, de winkels, MacDonalds en de (vaak oudere) Amerikaanse mannen en vrouwen, die ons voorbij blubberen. Het is allemaal even wennen.  Het inchecken verloopt zeer vlotjes en professioneel. Kopietjes van de paspoorten, vingerafdrukken worden gescanned. Formuliertje invullen en klaar is Hendrik. Uiteraard maak ik de nodige fouten, maar de customs officer is geduldig en heel beleefd. Dat hebben wij ook anders meegemaakt.

Ook St. John kent prachtige baaien, mangrove, zandstranden en vissende pelikanen en het National Park natuurlijk. Prachtig. Mooier dan op de vele foldertjes. Maar je moet wel wegblijven van de drukker bevolkte gebieden. Het slavernij verleden wordt hier gekoesterd zonder rancunes en haatgevoelens naar de blanken toe. De zwarte bevolking is uiterst vriendelijk en behulpzaam en zeker ook verlegen om een praatje. Het voelt hier goed.

Het verleden exploiteren zij op een positieve manier. Zo heel anders dan bijv. Op de Kaap Verdische eilanden, waar de bevolking vast blijft zitten in een underdog positie of de houding van “Je moet mij helpen, want ik ben zielig (by the way: door jullie toedoen)”. Lijkt NL wel. (Sorry!)

Na een paar dagen vertrekken wij naar St. Thomas. Het buureiland van St. John, maar dan een tikkeltje groter.

Het eiland waar per dag 2 á 3 cruiseschepen aanmeren.

’s-Ochtends komen zij aan en dan worden per schip zo’n 3.000 opvarenden gelost. Het is een heel circus. De stalletjes met goedkope Verre Oosten rotzooi gaan open, busjes worden aangesleept om de opvarenden het eiland over te jassen en tegen de avond worden deze “gelukkigen” weer ingeblikt en wel met hun cruiseschip naar de volgende havenplaats gedeporteerd waar het feest van voren af aan weer begint.

Het maakt helemaal niet uit waar zo’n cruiseschip een haven aanloopt. Of dat nu Spanje, Portugal, BVI’s of ……zeg het maar. Het is overal hetzelfde. Dezelfde koopwaar, dezelfde soort dienstverlening, dezelfde …….. Het maakt niet uit waar zij een haven aandoen. En als zij vertrekken is al het leven verdwenen. De stalletjes blijven dicht, geen mens meer te zien. Kaal en verlaten.  St. Thomas leeft van de Cruiseschepen.

Wij besluiten hier op dit eiland een paar dagen te blijven.

Deels om onze administratie bij te werken. Kleine klusjes aan de boot uit te voeren en mijn blog en de correspondentie bij te werken.

Er zijn hier wel Wifi verbindingen, maar dan wel heel sporadisch. Als je een groep Chinezen op de grond ziet zitten, dan kan je er vergif op innemen, dat er een free WiFi spot is. Mijn populariteit is onder de Chinezen tot onmetelijke hoogte gestegen, omdat ik regelmatig verkrampt op de grond tussen hen in zit en na een half uur nauwelijks nog in staat ben op de been te komen onder een besmuikt gelach van deze heren. Maar goed ik kan dat wel begrijpen. Ik lig ook krom van de lach als een oude chinees hetzelfde ondergaat. Alleen oude Chinezen WiFi-en niet.

Na St. Thomas gaan wij waarschijnlijk naar Puerto Rico. Zeker zijn wij daar nog niet van.

Meestal bepalen wij pas de voorafgaande avond hoe wij zullen vertoeven.

Hou jullie op de hoogte! Keep you posted!

12 januari – 22 januari 2017

Tja…………..de  BVI’s.

Mooier dan de folders. Altijd gedacht dat de plaatjes in de folder knap fotoshopwerk zijn. Maar hier kunnen de fotoshoppers niet tegenop.

Een verzameling eilandjes alsof zij zo de Atlantische oceaan ingesprenkeld zijn. De afstand tussen de eilandjes is kort. Een uurtje varen en je bent weer in een andere prachtige baai met mooie zandstranden, uitstekende ankerplaatsen, mooie snorkel en duikmogelijkheden, aquariumvissen en rust. Geen disco’s, waterscooters, windsurfers en herrieschoppers. Wel heel veel natuur en rustgenieters op vooral multihullers en zo nu en dan een monohuller zoals wij. Het aantal Nederlandse zeilers is gering. Wel zijn wij de klipper Stad Amsterdam tegengekomen, de Eldorado en nog wat Nederlands losdrijvend spul.

Maar dan wel heel beperkt. De meerderheid bestaat uit Amerikanen en Canadezen, die het etablissement van Trump ontvluchten en hier op de BVI’s wat ontspanning zoeken. Met de locals (Zwart/Wit en alles wat daartussen zit) is de sfeer uitermate relaxed en vriendelijk. Alleen die overheidsdienaren, die moeten haast wel geselecteerd zijn op stupiditeit, traagheid van begrip, ongeïnteresseerdheid en onbeschoftheid. Het vraagt uitermate veel geduld, communicatieve vaardigheden en een olifantenhuid om iets aan hun verstand te brengen. Een beetje flexibiliteit is hen onbekend. Hoe leg je nu uit dat 17.45 uur kwart voor zes ’s-Middags is en niet 7.45 PM dus kwart voor acht in de avond is. Je zou maar zo je vlucht missen.

14 januari komen onze vrienden Janita en Jan Paul over uit NL voor een weekje meegenieten.

Een super weekje. Niets moet, alles mag, lekker snorkelen, eten, zeilen, motoren, ankeren, vissen en zee-egels aaien. Dit laatste niet zonder gevolgen. Onze JP heeft daarna nog enkele dagen kunnen “genieten” van de prikkels van deze stekelige vrienden.

En……… ja hoor……….daar is t’ie dan. Eindelijk een vis gevangen. En wat voor één. Een Mahi Mahi.

Bijna een meter lang en 10 kilo schoon aan de haak, schat ik zo in. Die JP is mij de visser wel. Met blote handen (incl. stekels in de hand van de zee-egel) heeft hij hem naar binnen gehesen.  En Carla (erkend en gecertificeerd!) vissenmoller heeft dit zeemonster BBQ-klaar gemaakt. Verser kan het niet. Wij hebben heerlijk gegeten.

Helaas……………aan alles komt een eind. Het was heerlijk, heerlijk, heerlijk. Dank voor alles wat jullie aan vriendschap meegenomen hebben. Jammer dat zo’n weekje als een vallende meteoor voorbij schicht ons met leegte achterlatend.

Maar ja, that’s life. Het lijkt wel of het leven bestaat uit afscheid nemen.

22 januari 2017

Het vertrek van Janita en JP richting Nederland.

Moeilijk momentje en een beetje verdrietig en in ons zelf gekeerd gaan wij weer retour naar ons Kairosje. De boel een beetje schoonmaken en ons opmaken voor de komende dagen/weken/maanden. Wij hebben geen idee, wat, wanneer wij iets gaan doen.

Wij zien het wel.

Morgen is er weer een nieuwe dag en besluiten vandaag vandaag maar te laten en morgen er maar eens over na te gaan denken. Wij hebben nu even geen zin.

31 december 2016 – 12 januari 2017

31 december heeft voor ons een dubbele betekenis. Het is de verjaardag van mijn moeder. 87 jaar is zij geworden. Jawel …… en dat met een goed verstand en in goede gezondheid!Het is niet veel mensen gegeven.

En natuurlijk oudejaarsavond.

Wel vreemd om dat niet je familie en vrienden te vieren. Gelukkig zijn wij niet de enigen. Je ziet toch dat op een dag als deze de Nederlanders naar elkaar toe trekken. Wij hebben deze avond heel gezellig met zomaar onbekende Nederlanders gevierd aan boord van één van de grotere jachten. Heel gezellig en je komt zo in contact met mensen waar je normaliter niet zo gauw contact mee zou hebben. Het zijn zo van die verrassende ongeplande ontmoetingen.

De dagen daarna hebben in het teken gestaan van ons vertrek naar de BVI’s en afscheid nemen van St. Maarten. Een wonderlijk eiland dat St. Maarten. Waar wij ongeveer een maand aan ons anker gehangen hebben en ons goed thuis gevoeld hebben. Als je wat langer verblijft ontstaat toch een zekere mate van wortelschieten. Je leert de mensen om je heen kennen. Je maakt zo hier een daar een praatje. Je deelt je ervaringen met andere zeilers. Je leert winkelpersoneel kennen. De omgeving wordt je vertrouwd en het kost steeds meer moeite om weer afscheid te nemen. Met een beetje pijn in het hart vertrekken wij op 8 januari in de namiddag van St. Maarten voor de volgende etappe van onze reis.

Naar de BVI’s. 

Het is slechts 80Nm van St. Maarten naar Virgin eiland Gorga. Het eiland het dichts bijgelegen bij St. Maarten. Wij hebben de trip ’s-nachts gemaakt. Zonder problemen zijn wij aangeland en hebben ons direct aangemeld bij Customs. Formuliertjes invullen om in te checken, betalen en dan gaan met de banaan. Je hebt wel te maken maar twee ongelofelijke knurften van douane eikels. Wat een machtswellustelingen. Gewoon onbeschoft. Geen vriendelijk woord komt eruit. Hoe anders dan bij St. Maarten. Kunnen zij nog heel veel van leren.

Hier op de BVI’s val je achterover van alle superjachten. Op St. Maarten kwam je zo ook wel tegen, maar hier is het in de overtreffende trap. Onze Kairos kan zonder al te veel moeite als bijbootje in de davits van deze jachten hangen. Motorjachten met meerdere dekken. Uit de romp uitschuifbare delen, waar weer “bijboten” uit gelanceerd kunnen worden. Geavanceerde zwemtrappen. Onderwater verlichting in allerlei kleuren. Meestal in blauw, maar ook groen, rood of knipperend. De disco is er niets bij.

En aan boord oudere dikbuikige heren, die quasi ongeïnteresseerd om zich heen kijken of zich focussen op het glas champagne, die zij in de hand houden. Steelse blikken werpend op de jongere meiden, een beetje benauwd om niet betrapt te worden door hun echtgenotes.  Oudere dames, die nog steeds de strijd aangaan met hun uitzakkende 3 B’s , maar niet beseffen, dat zij deze strijd al enige tijd ruimschoots verloren hebben.

De jongere breedgeschouderde jongens, die drukdoende zijn met stoer zijn en schaars geklede meisjes met hun ass-flossers drukdoende ook ongeïnteresseerd te zijn in deze breedgeschouderde jongens, maar wel “honger” hebben.

Daaromheen wervelt het personeel. Meestal eind twintigers, begin dertigers, die zich het apezuur werkt. Meer dan goed uitziende jongens en meisjes. Uniform gekleed. De jongens in een strak T-shirt en shorts en de meisjes hetzelfde, maar dan in een ultrakort rokje. Het aanzien absoluut waard. Het leidt in ieder geval de aandacht af van de oudere dames, die zoals gezegd hun strijd al lang en breed verloren hebben.

De superjachten zijn veelal zo groot, dat je al gauw de indruk krijgt, dat er niemand aan boord is. Meestal is er meer personeel op het schip, dan de eigenaar plus gasten.Lijkt mij allemaal geen lolletje. Nieuwe “armoede”?  Als je je dan ook nog bedenkt, dat wij lekker elke avond in ons blote kont op het achterdek lekker douchen of zwemmen of gewoon lekker in de zon liggen. Dat zie ik mij nog niet zo snel doen met personeel om mij heen. Oké, Kairos met zijn 45 voet mag best nog een maatje groter, maar het moet wel leuk blijven.

24 december – 31 december 2016

Ons gedwongen verblijf hier in St. Maarten leidt ertoe, dat wij elke dag wel wat klusjes oppakken.

Op sommige plekken is het isolatiemateriaal in de machinekamer vergaan. Deze hebben wij nu vervangen.

1-pit van ons gasfornuis doet het nog steeds niet ondanks dat wij een nieuwe thermokoppeling geplaatst hebben. We worden wel steeds creatiever in het oplossen van problemen. Een klein houtenplankje tussen de knop en het fornuis voldoet goed en daarmee hebben wij dit probleem ook uit de wereld geholpen.

De generator doet het gelukkig weer. Het bleek een loszittende 30A zekering te zijn. Maar voor je daarachter bent!!! En voor je dat weer operationeel hebt. Liters zweet passeren de gangboorden voordat je het weer voor elkaar hebt.

En nu is het wachten op de buitenboordmotor. Op 30 december hebben wij hem kunnen ophalen. Kapotte onderdelen zijn vervangen en de hele boel is geserviced. Een rib uit ons lijf heeft het ons gekost, maar zonder BB-motor raak je hier toch wel erg geïsoleerd van je omgeving.

Binnenkort willen wij weer verder trekken naar de British Virgin Islands (BVI’s).  St. Maarten begint een beetje té vertrouwd te worden en de plaatselijke watersportwinkel begint een beetje moe te worden van onze dagelijkse bezoekjes met onze vraag naar artikelen, die zij net niet in huis hebben.

Wel begint St. Maarten met ons langdurige verblijf hier steeds vertrouwder te worden. Wij gaan bijna dagelijks naar the Dutch site van St. Maarten. De bedrijvigheid is daar wat groter en je kan daar meer specifieke watersportartikelen kopen. Weliswaar minstens 3 x zo duur als in NL, maar als je iets dringend nodig hebt, dan doe je dat.

Wij nemen altijd de bus en dat is absoluut top. Daar kan NL nog heel veel van leren. Alle busjes worden gerund door zelfstandige ondernemers. Een dienstregeling is er niet. Ook geen managers, dienstroosters, secretaresses, dure gebouwen en nog duurdere managers. Bushaltes zijn er, maar je hoeft maar je hand op te steken of er wordt voor je gestopt. Als je ergens wil stoppen, dan is de kreet “stop please” voldoende om uit te stappen. De chauffeurs zijn hoffelijk. De prijzen zijn door de overheid gemaximeerd en voor een habbekrats kom je van het Franse deel naar het NL-deel en omgekeerd. Langer dan 2 minuten wachten hebben wij nog niet meegemaakt. De flexibiliteit van de bus ondernemers is hier groot. Laatst stapten 2 BIG mama’s in de bus en noodgedwongen moesten zij samen naast elkaar op de bank zitten. Zo op het eerste zicht een absoluut onmogelijke opgave. Maar…….het metalen frame van de bank bleek plotsklaps behoorlijk flexibel te zijn. Zo ook de bus zelf. De dames ploften tegelijkertijd op de bank en de bank plus bus bleek ineens minsten een halve meter in de breedte uitschuifbaar te zijn. Doe dat maar eens na in NL. Absoluut top. Weg met de Arriva’s en andere cliënt onvriendelijke vervoersinstituten, die je constant lastigvallen met klant tevredenheidonderzoeken, die er in ieder geval niet leiden tot een betere dienstverlening.

St. Maarten fascineert!

 

19 december – 23 december 2016    

Wij zijn nog steeds in St. Maarten.

Noodgedwongen.

De buitenboordmotor is in de reparatie en wacht op onderdelen. De generator doet ook niet wat hij moet doen. Wat er aan de hand is mag Joost weten, maar Joost weet het ook niet. Balen. Niet alleen omdat wij geen stroom kunnen opwekken, maar ook omdat wij nu geen water kunnen maken. Om onduidelijke redenen leveren de accu’s geen stroom meer om de startmotor van de generator aan te laten slaan, terwijl de accu’s voldoende stroom in huis hebben. En experts in deze hoogseizoen periode zijn niet te vinden. Ik hoop dat wij begin januari een expert zover kunnen krijgen om voor ons het probleem op te lossen.

In de tussentijd besteden wij onze tijd grotendeels met luieren. En daar wordt je erg moe en chagrijnig van. Wij besteden onze dag aan uitslapen, klusjes doen, beetje lopen, beetje eten, beetje drinken, beetje boodschappen doen, beetje ……….beetje……….

Eigenlijk zouden wij nu wel een beetje weg willen.

Oké het eiland is mooi. Mooie anker en snorkel spots, aardige mensen, een eiland met een gespleten persoonlijkheid, contrasten. Best fascinerend. Maar er is meer in de wereld dan een eilandje van 7 bij 8 vierkante Nm. Met een veel te klein vliegveldje om die grote blauwe vogels te landen en op te laten stijgen.

Het nieuws in de wereld volgen wij allang niet meer. Dat geeft rust. Veel rust, maar ik mis mijn eigen ergernissen. Er is niet zoveel meer om tegen aan te schoppen en het beter te weten.

Je komt wel steeds meer in een sfeer van het zien van nieuwe dingen, vormen, manieren van leven, andere manier van perspectieven, ego’s en de volstrekte zinloosheid om bepaalde zaken in stand te houden zoals het elke keer weer inchecken en uitchecken op de buureilanden. Hoe vaak ik nu al te horen heb gekregen van “this is the (island) law” zonder dat iemand maar enigszins kan uitleggen waarom dat zo is, is ronduit verontrustend. Je zou toch van vooral de jongere generatie verwachten, dat zij wat kritischer in de wereld staan. Een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid zou verfrissend zijn. Helaas is het in Nederland niet anders. De jaren 60 hebben wij lang achter ons gelaten, maar het zou zó goed zijn als daar in deze tijd maar een beetje van terug zou komen.

2 december t/m 18 december 2016

De tijd vliegt voorbij.

Een drukke periode met Agnes en Suzette, waarbij wij aardig wat ankerplaatsen afgestroopt hebben.

Anguilla, Saba, St. Barth, St. Maarten natuurlijk met de haven van Oyster Pond, Marina Fort Louis, de stranden van Baie du Marigot, Grand Case Anse Marcel en de eilanden Ilet Pinel en Ile Tintamarre zijn de plaatsen die wij al zeilend, snorkelend en duikend bezocht hebben.

Witte zandstranden, duiken in een tropisch aquarium, zeeschildpadden en vele lizards in allerlei soorten, kleuren en maten.

Deze omgeving maakt de oversteek van 19 dagen met de vele windstiltes met klapperende zeilen en een zware depressie meer dan goed.

Wat opvalt zijn de grote verschillen tussen de eilanden.

In het algemeen is het op de Franse eilanden best goed geregeld en lijkt qua prijsstelling en moderniteit zoals wij dat gewend zijn in Europa. Bij elk eiland moet je je melden bij immigratie voor het in- en uitchecken. Bij de Fransen is dat meestal bij de havenmeester, waarbij jezelf de formaliteiten kan afwikkelen via de PC. De beambte hoeft dan alleen nog maar een stempel en zijn handtekening te zetten.

Bij de Engelsen waan je je een eeuw in de tijd teruggezet.

Eén persoon houdt zich bezig met het inchecken. Een ander met het uitchecken. Weer een ander controleert e.e.a. en vervolgens weer een ander, die op uiterst secure wijze de boel in ordners stop. En dan heb je natuurlijk nog de baas, die druk bezig is baas te zijn. En een computer misschien? Vergeet het maar. Alles gaat nog netjes op authentieke wijze. Doorschijfsysteem, carbonnetjes, die soms verkeerd om tussen de velletjes papier gelegd worden, zodat alles weer met handje overgedaan moet worden. Vieze vingers. Maar vriendelijk is men, dat moet gezegd worden.

Zo anders dan bij aankomst op Saba. Wij werden daar hartelijk onwelkom geheten door de Harbour master(s). Arrogante vlegels, die ons op hautaine wijze wegwuifden maar wel via de marifoon doorgaven, dat wij een eind verderop aan een mooring konden gaan liggen om dan vervolgens met onze dinghy aan wal moesten komen om in- en uit te checken.

“Lekker” als je weet, dat het tegen de avond loopt, veel deining geeft met een sterke wind en dat wij land alleen al roeiend zouden kunnen bereiken.

Saba forget it. Wij hebben op een andere plek bij Saba gemoored en de volgende dag verder gezeild naar een meer gastvrij eiland. Er was ook Nederlandse politie aanwezig, maar wat die daar doen??? Betaalde vakantie wellicht?

Saba een eiland in nevelen gehuld en laat dat zo maar blijven.

St. Maarten is een verhaal apart.

Eén eiland verdeelt in een Frans deel en een Nederlands deel. Twee hoofdsteden en twee totaal verschillende culturen. Het Franse deel valt onder de EU. Je betaalt in Euro’s en de prijzen zijn op EU niveau. Frans is de voertaal, maar iedereen spreekt ook Engels. Het is hier best goed uit te houden. En meer dan dat. Het is hier fijn.

Het Nederlandse deel is compleet anders. Hartstikke duur en overal moet je voor betalen. Voor ankeren, openen brug, moorings etc.. Je kan niet gek bedenken of het kost je bakken met geld. Vooral de zeer rijken vind je hier terug. Het schip van Steven Jobs ligt hier evenals het op één na grootste supermotorjacht (Eclips) ter wereld met als eigenaar een rus. Nederlands wordt hier niet gesproken. De voertaal is Engels en je betaalt in US-dollars. Er is hier niet veel Nederlands ter herkennen. Dit “Nederlandse” deel is grotendeels gericht op de US. De tegenstelling tussen arm en rijk is hier opvallend om niet te zeggen schrijnend.

Wij voelen ons op het Franse St. Maarten aanzienlijk beter thuis, dan op het Nederlandse deel.

Onze Kairos is naar Nederlandse begrippen is met zijn 45 voet toch van redelijke grootte. En als je met een boot van deze omvang in NL vaart, dan heb je het gevoel, dat hij minstens nog 10 voet groter is.

Maar met het steeds westelijker varen voelen wij ons steeds kleiner worden.

Als wij in een haven liggen, geplet tussen al die catamaran kastelen en superjachten, vragen wij ons steeds meer af hoe wij dat toch doen? De tocht van NL naar Spanje/Portugal, Canarische eilanden, de Kaapverdien en nu de Atlantische oversteek. Wij worden ons steeds meer bewust van onze eigen kleinheid. Een lesje in nederigheid zullen wij maar zeggen.

Op 13 december zijn Agnes en Suzette weer teruggekeerd naar Nederland.

Met pijn in hart hebben zij van ons afscheid genomen ons in eenzaamheid achterlatend.

Voor het eerst zullen wij dit jaar geen Kerst en Oud en Nieuw met de familie vieren.

Best moeilijk!

De dagen na hun vertrek besteden wij aan wat rondtrekken, ankeren, boodschappen doen, de was

en natuurlijk de reparatie van onze buitenboordmotor.

Een onmisbaar ding hier, die niet zo goed houdt van ondersteboven in het zeewater te hangen en die je vooral nodig hebt als je zoveel ankert als wij doen. Ik roei mij nu compleet suf met onze dinghy om aan land te komen. Het is maar een klein ding (vandaar de naam dinghy) en zeer windgevoelig. Als je de pech hebt om tegen de wind in te moeten roeien dan levert dat zeer pijnlijke biceps op. Vooral in de morgen als je je tandenpoetst. (Wat kan een tandenborstel dan zwaar zijn).

Maar enfin. De verwachting is dat deze gemotoriseerde propellor binnenkort weer up and running is, zodat wij ons zwerversbestaan kunnen voortzetten. Wij kijken ernaar uit.

Zaterdag 12 november tot 1 december 2016

De wind komt vrijwel continue variërend uit het NO tot ZO en in kracht wisselend. Over het algemeen tussen de 10 en 15 knpn wind wat eigenlijk voor een voordewindse koers te weinig is. Gevolg: klapperende zeilen, waarbij Kairos elke keer een doffe dreun krijgt als de slaphangende zeilen zich door de wind laten vullen.

De combinatie weinig wind en zijwaarts inkomende golven is knap vervelend. Je voelt je soms net een geklutst ei. (shaken, not stirred)

Snelheid betekent comfort en dat is precies wat niet lukt.

De dagen vullen wij met veel lezen, slapen, wachtlopen, wat eten, vissen en het bewonderen van de oceaan, sterrenhemel, vallende sterren, vogels, vliegende vissen en zo nu en dan bekijken of wij nog op koers liggen.

Afgelopen paar uur worden wij gevolgd door een soort zeemeeuw. Deze vliegt steeds om en over ons heen. Waarom doet zo’n vogel dat, vraag je dan af. Algauw is dat geheel duidelijk. Hij gebruikt Kairos als schietschijf. Tot 3 x toe plaatst hij een voltreffer op onze voorluiken met de inhoud van zijn darmen. Kennelijk tevreden gaat hij vervolgens zijns weegs ons met de smurrie achterlatend. Wegwezen jij en please kom niet meer weerom.

Er is altijd wat te doen.

Overdag proberen wij zo vaak mogelijk onze genaker te zetten (= 130 mtr). Een must bij weinig wind. Niet alleen omdat je dan meer snelheid weet te genereren, maar ook om het schommelen van het schip door de hoge oceaandeining te verminderen. Maar wat doe je als de genaker in de top van de mast vast blijkt te zitten?  Je kan hem niet neerhalen, maar ook niet vast laten zitten. De mast ingaan is, vooral als je met zijn tweeën bent, geen optie. We hebben het probleem opgelost door de genaker om de genua te wikkelen, zodat er de minste risico van kapot slaan is. We varen nu wel 1 -2 knpn p/u langzamer en schommelen beduidend meer wat het comfort niet ten goede komt en de reistijd verlengt.

Op St. Maarten aangekomen, blijkt de val vastgeklemd te zitten op het blok en met veel moeite hebben wij het zaakje los weten te krijgen.

Tijdens het motoren blijkt plotseling de motor koelwater te lekken. Zoek dan maar eens uit, op een zwaar schommelend schip in de motorruimte het lek te vinden.  Uiteindelijk blijkt een lekkende slang het probleem te zijn. Door een extra klem aan te brengen is het probleem opgelost. De vraag die bij mij overblijft is, waarom scheepsontwerpers schepen ontwerpen, die voor onderhoud en reparaties zo belabberd ontworpen zijn. Ik krijg de indruk, dat deze ontwerpers met een sadistisch genoegen en bulderend van het lachen met in het achterhoofd een zwetende en vloekende reparateur hun ontwerpen bewust zo maken.

Wij hebben op het moment (17 nov. 2016) een derde deel van de Atlantische oversteek afgelegd. Continue met een bakstag windje van zo rond de 10 – 15 knpn.  De voortgang is traag en het klapperen van de zeilen is heftig. Uiterst oncomfortabel.

En zo zijn nog wat andere ongemakjes. Zoals het gasfornuis, waarvan een brander niet branden wil. De talrijke vliegende vissenlijkjes overboord zetten. Vliegende vissen hebben kennelijk niet door dat vissen niet bedacht zijn om te vliegen, maar wel om te vissen!

Vissen wil niet echt lukken. Nog steeds niet. Een zeer frustrerende bezigheid. De vissen vliegen je hier om de oren, maar ze laten zich niet vangen.

De squalls. Te vergelijken met de autowasstraat. Maar dan op de Atlantische oceaan. Vooral gericht op zeilboten. Met heeeeel veel water en heeeeel veel lucht, uit verschillende richtingen, wordt je boot schoongewassen. Meestal komen zij in “treintjes” voorbij, maar vooral over je heen. Een prachtig schouwspel, maar het komt niet ten goede aan je nachtrust. Het is gratis, dat wel.

Een kapot blok van de giekneerhouder, die uiteraard ’s-avonds breekt. Heel vervelend. Grootzeil gaat neer en wij varen verder met alleen het kotterzeil op. Betekent wel, dat de snelheid eruit is en dat we veel last hebben van de deining van de oceaan. Gevolg: Kairos lijkt wel een knikkerbak. Alles ratelt, klopt en tikt. Niet goed voor de nachtrust. Gelukkig weten bij daglicht het euvel op te lossen en kunnen wij weer een beetje snelheid maken. Op St. Maarten aangekomen, blijkt de val vastgeklemd te zitten op het blok en met veel moeite hebben wij het zaakje los weten te krijgen.

’s-Nachts, 26 op 27 november, ontwikkelt zich een diepe depressie met een windje van 30 – 35 knpn.  met uitschieters naar 40 knpn. Best bespannend. Wij lopen met de wind in de rug zomaar 8 – 10 knpn. Ver boven de rompsnelheid van Kairos. Hij graaft zich in en het lijkt of Kairos ineens op rails loopt. De stuurautomaat in de hoogste stand en lopen maar. De hele nacht door. Kotterstag ingerold en grootzeil 1 x gereefd en gaan met die banaan. En regen……… met bakken. De nacht is donker, de regen is ongelooflijk veel evenals de wind. De nacht staan wij continue paraat, maar Kairos lijkt zich nergens aan te storen en gaat onverstoorbaar zijns weegs. Bij daglicht luwt de wind, de regen houdt op en in de loop van de dag krijgen wij te maken met weinig tot geen wind.

De generator. Redelijk onmisbaar, maar ook deze geeft weleens de geest. Om onduidelijke redenen heeft hij er geen zin meer in. Hij slaat wel aan, maar na aanslaan stopt hij met enig gepruttel. Wij kunnen nu geen water meer maken. Niet dat dat zo erg is, maar de dagelijkse douche op het achterdek lopen wij nu mis en de koelkasten gaan uit. Wij gebruiken de motor om de accu’s op te laden en doen wat zuiniger aan met de energievoorziening. Geen probleem, maar je moet nu wat bewuster omgaan met je beperkingen. Op St. Maarten kunnen wij pas de generator goed bekijken en blijkt een schakelaartje losgetrild te zijn. Na wat gepruts mijnerzijds is het probleem opgelost en kunnen wij weer energie maken evenals water. Pffff….een hele opluchting.

De laatste 2 dagen kenmerken zich wederom door weinig tot geen wind. We zijn het zat. Wij willen nu weleens St. Maarten inzicht hebben. De motor gaat aan en zo pruttelen wij de 2 dagen door. Met nog 1/3 van de tankinhoud komen wij aan op St. Maarten en worden warm opgevangen door Agnes en Suzette.

Heerlijk om zo ontvangen te worden.

Moe, maar tevreden schuiven wij ’s-avonds ons mandje in.

 

 

Woensdag 9 en donderdag 10 november 2016

Een dag van boodschappen doen en de boel op orde krijgen. Wij willen morgen 10 november vertrekken, maar de weersverwachtingen zijn niet oké. Harde wind, zwaarbewolkt en soms wat mistig.

De Barbados rally is in de loop van de dag grotendeels vertrokken en wij zijn toch wel wat verbaasd, dat men vertrokken is. Het weer is gewoon te beroerd.Tegen de avond komen een aantal schepen weer terug. Het is te heftig. Sommigen met kapotte zeilen en anderen komen als verzopen katten weer terug.

Wij blijven nog maar een dagje langerDat wordt dan vrijdag 11 november. Nog steeds wordt een stevige wind verwacht, maar dan handelbaar.

Wij zijn nu ongeveer 6 maanden (met 2 onderbrekingen) onderweg.

Wij zijn op de Kaapverdische eilanden en onwillekeurig ga je toch een vergelijking maken met de Canarische eilanden. Beide eilandengroepen zijn vulkanisch en zijn qua natuur redelijk vergelijkbaar. Zo ook het klimaat. De Kaapverdische eilanden zijn m.i. wat fraaier, omdat je mooie zandstranden hebt en betere ankergronden. De eilanden zijn wat glooiender en wat groener. De Canarische eilanden wat ruiger.

Een groot verschil is de cultuur. Spaans op de Canarische eilanden en Portugees met sterk Afrikaanse invloeden op de Kaapverdische eilanden. Economisch gezien zijn de verschillen groot. Canarische eilanden sterk ontwikkeld, rijk, energiek, dynamisch en veilig. De Kaapverdische eilanden beantwoordt aan de vooroordelen, die je meestal hebt t.a.v. Afrika, ondanks dat de eilandengroep in de top zit t.o.v. het vastenland van Afrika. Sleutelwoorden: Arm, redelijk onveilig, veel bewakers die je een gevoel van veiligheid zouden moeten geven, weinig energie, veel zakkenrollers en mensen, die je wat proberen aan te smeren en bedelaars. Het leeft en bruist niet, maar heeft in potentie veel mogelijkheden.

Op de Canarische eilanden proef en voel je de cultuur. De maatschappij voelt doorleeft.  Hoe komt het toch dat vergelijkbare eilandengroepen zo ongelooflijk veel verschillen in dynamiek en ontwikkeling? Mentaliteit?? Verbazingwekkend!

 

Dinsdag 8 november 2016

Vandaag is het een frisse dag. Bewolkt en een klein spatje regen. De temperatuur ligt zo rond de 20 Graden en voelt koud aan.

In de haven van Mindelo heerst een gespannen sfeer. De deelnemers van de rally “Kaapverden – Barbados” lopen gehaast over de steigers met gespannen gezichten. Winkelwagentjes gevuld met vooral veel water worden over de steigers gesleurd. De relingen hangen vol met te drogen wasgoed. Werklieden verrichten allerhanden reparaties. Anderen hangen in de top van de masten om nog dingetjes te doen in de mast. De spanningen lopen op en je vraagt je af waar de lol nu eigenlijk zit. Zeilen heeft toch iets met ontspanning te maken? Nou die ontspanning is ver te zoeken.

Morgen vertrekt het “zooitje”.

De haven zal leeg zijn in afwachting van het volgende stelletje ongeregeld. In dit geval De ARC.

77 schepen in totaal. 62 “normale” zeiljachten en de rest de tupperware kastelen. De verwachting is dat de eerste schepen het komend weekend binnenlopen. Wij zijn dan al vertrokken. Wij vertrekken aanstaande donderdag de 10^e november. Precies tussen 2 rally’s. Op 13 november vertrekt een groot contingent ARC-ers vanuit Las Palmas Tenerife naar St. Lucia (Carib).

Ik hoop dat wij net tussen al dat rally gedoe kunnen blijven. Een grote groep voor ons en een grotere groep achter ons. Het wordt druk daar op de Atlantic. Daar gaat onze 3 weken ongestoord uitslapen.

Wij zijn ons ondertussen ook aan het voorbereiden.

Vooral nadenken over wat je nu wel en niet meeneemt. Wat is de komende 3 weken houdbaar en wat niet. Motor oké? Watermaker? Generator? Verstaging? Verzekering? Administratie op orde? Inklaring/uitklaring? Proviandering? Het lijkt een lange lijst van door te nemen zaken, maar het valt eigenlijk ook wel mee. Niets nieuws onder de zon en langzamerhand wordt het een routine. Net zoals de dagelijkse dingen van de dag (opstaan, douchen, tandenpoetsen etc. etc.). Je wordt daarin steeds makkelijker.

Morgen gaan we de Barbados gangers uitzwaaien, maar eerst een heerlijke tonijn verorberen, die wij langs de kant van de weg voor weinig geld hebben kunnen vangen.

Het vissen zelf lukt helaas nog steeds niet. Maar misschien onderweg na morgen. Wij  blijven hopen!