Zeebrugge – A Coruña

17 mei t/m 3 juni 2018

Een voor ons welbekende route.

Zeebrugge – Dieppe – Le Havre – Roscoff – Alderney – Aber-wrac’h om daarna de Golf van Biskay doorstekend naar A Coruña.

Vertrouwde omgevingen met meer dan vertrouwd weer.

Koud, mistig, nat, weinig wind mee en veel wind tegen. Het lijkt wel herfst.

Ons Yantje heeft veel overuren gemaakt. Onze trouwe bromtol, die ons toch van A naar Beter laat gaan.

De stress van het Nederlandse loopt langzaam uit ons lijf. Wij voelen ons steeds minder gevangen en opgejaagd. De rust en ontspanning neemt onze gemoedtoestand geleidelijk over.

Ons hoofd geeft steeds meer ruimte voor lezen, contact met andere zeilers en oog voor onze omgeving. Eindelijk en heerlijk.

Een boek om aan te raden is Homo Deus (dank fam. Bloemen voor de tip), die goed en onderbouwd de achtergronden weergeeft van het verleden, heden en toekomst.

Onderweg zien wij helaas niet zoveel. De Britse Kanaaleilanden waren weer in nevelen gehuld en lieten zich niet onder de rokken kijken.

Het aantal dolfijnen is ongelooflijk. Hele horden begeleiden ons. Levenslustige dieren, vrolijk, nieuwsgierig, vol energie. Prachtig en zo anders dan in dierentuinen waar de dieren “suf en energieloos” in gevangenschap wachten op hun einde. Wreed.

En Kairos onze griekse god. Deze houdt zich voorbeeldig in elke weerssituatie.

Alles werkt prima en de komende week trekken we verder richting Suien en hopen op een beetje warmte.

Wordt vervolgd.

Advertenties

Off we go (IJmuiden – Zeebrugge)

Mei 2018

Het to-do lijstje is als vanouds weer ellenlang.

Na onze vorige reis raak je daar wel aan gewend.

Onderhoud en reparatie van de motor, generator (Joepie, hij doet het weer), nieuwe ankerlier, verstaging gecontroleerd, dek daar waar nodig gerubberd, zeilen gerepareerd en gecontroleerd, watermaker operationeel gemaakt, poetsen poetsen en poetsen en ………………nog 10.001 andere klusjes.

Kairos is inmiddels als een jonge griekse god en in betere conditie dan ooit.

Dank aan Shipshape voor alle hulp en ondersteuning om ons op weg te helpen.

Het lijstje wordt nooit kleiner. De prioriteit van de to-do dingen neemt wel af.

En handig dat ik zo langzamerhand geworden ben! Ik kan het mijzelf nauwelijks voorstellen. Ik vind het zelfs leuk. (Wat is er mis met mij??)

Op 13 mei zijn wij laat in de middag vertrokken na een gezellig en emotioneel afscheid. Via IJmuiden zijn wij na een kort maar heftig ritje in Zeebrugge aangeland. 6 – 7 Bft op de kont en dan wil je wel lopen. Het is inmiddels 16 mei en liggen af te wachten op beter weer. Het is koud en de wind is stormachtig. Morgen 17 mei zijn de vooruitzichten wat beter en dan vertrekken wij vroeg in de morgen naar Calais. In Zeebrugge hebben wij een jong stel (Nienke en Dirk) ontmoet. Heel gezellig om ervaringen en belevenissen uit te wisselen. Het is het zout in de pap en het voelt rijk aan. Heerlijk.

Zij gaan net als wij naar de Middellandse zee, maar dan via de zuid Engelse kust. Zou mooi zijn om hen weer te ontmoeten. We will see.

 

 

Thuis

November 2017-April 2018

Enne……….went het al een beetje.

De meest gestelde vraag nadat wij weer thuis zijn.

Helaas. Dat wat wij verwacht hebben blijkt ook zo daadwerkelijk te zijn. Het went niet. Helemaal niet zelfs. Na 1,5 jaar gewend en verwend te zijn aan vrijheid en onafhankelijkheid wordt je in dit NL geconfronteerd met een cultuur van regeltjes, regeltjes en nog veel meer regeltjes. Procedures en protocollen die heilig zijn. De mens is niet belangrijk. Als het protocol maar gevolgd wordt. NL lijkt hierin volledig doorgeslagen te zijn. Voorbeelden te over. (zorgsector, de overheidsector, onderwijs etc. etc.) De eenheidsworst is troef. Heel keurig natuurlijk maar toch. NL als grijze muizenland trekt niet echt. Het klemt en voelt niet goed. Managers, die by far geen managers zijn en op instrumentele wijze proberen hun mensen aan te sturen. Zelfsturende teams die mij sterk aan de jaren 60 en 70 doen denken. Niets nieuws onder de zon.

NL is vertrut en verpreutst. De verantwoordelijke neemt geen verantwoordelijkheid. De angst om af te wijken regeert. Creativiteit, lef en eigen initiatief worden gesmoord door de indekkingscultuur. Zolang je maar tussen de lijntjes loopt is het oké, maar waag het niet om buiten deze lijntjes te kleuren.

NL een vrij land? NL een democratisch land? Vergeet het maar. De politiek is versnipperd. De 2ekamer is een cabaret. Ego’s regeren. (Nou ja, dat denken ze) Activistische brulapen domineren en de weekdieren in de 2ekamer denken alleen aan hun eigen imago. Activistische imago trippers die zich volksvertegenwoordigers noemen.

Genoeg gezeur van mijn kant. Het is zo wel mooi geweest.

Wij vertrekken weer en dit keer richting Middellandse zee zonder tijdslimiet.

 

Bespiegelingen

Mei 2016 – augustus 2017

Na 1,5 jaar terug van weg geweest.

Het lijkt lang, maar de tijd is ons door de vingers geglipt.

Het is alsof wij vorige week vertrokken zijn en alle herinneringen ons in de hersenpan zijn gegrift. Later als wij oud zijn (PS: nog ouder zijn) dan kunnen wij in onze schommelstoel of achter de rollator nog dierbare herinnering opdiepen, die waarschijnlijk voor de omgeving tot vervelens toe aangehoord moet worden, maar die voor ons, in ontbindende staat zijnde, nog enigszins een glimlach om de mond weet te toveren.

Een paar opvallendheden:

Het zeilen/varen zelf: Bij tijd en wijlen soms uitermate vervelend en saai. Een paar dagen windstilte doet je van frustratie bijna het hoogste punt van de mast beklimmen. Je wil de boot laten afzinken, tot schroot vermalen en je vervloekt van alles en nog wat. Niet dat dat ook maar enige zin heeft, maar toch…..Het geeft wel het baalniveau aan.

Bij storm is het beeld geheel anders. Je zit de storm uit met dichtgeknepen billen. De adrenaline is torenhoog, je bent continue alert en elke siddering door de boot is ook jouw siddering. Heerlijk om het te ondergaan. Je voelt dat je leeft. Je bent blij als het weer over is  om daarna in bewusteloze staat weer de nodige nachtrust bij te tanken.

En tussen windstilte en storm is het vaak heerlijk zeilen. Dolfijnen, vogels, de zon, warmte, sterrenhemel, vallende sterren…..prachtig, prachtig, prachtig. Fantastisch om te ervaren.

Het mooie van het zeilen zijn de onverwachte situaties. Het weer, technische storingen, de zeilen, dighy, BB-motor. Kortom alles wat zo op en rond de boot plaatsvindt en dan m.n. alle problemen. Je wordt continue uitgenodigd je creativiteit en inventiviteit te gebruiken met het vinden van alternatieven voor de problemen. Het probleem kan je vaak niet oplossen, maar het vinden van een bypass is de grote truc. Als je zo’n lange tijd onderweg bent en geconfronteerd wordt met van alles wat kapot gaat dan wordt je werkelijk een virtuoos in het vinden van oplossingen.

Culturen 

Wat mij zo opvalt, is dat de mensen in de verschillende landen/culturen niet zoveel van elkaar verschillen. Je kan niet zeggen, dat de chinees slimmer is dan bijv. de neger of de blanke t.o.v. de latino. De plaats in de maatschappij is daarentegen wel erg verschillend. De neger staat in de meeste landen laag op de maatschappelijke ladder. De blanke hoog.

De vraag is hoe dat zo komt.

Waar je ook komt. Overal kom je chinezen tegen met hun winkeltjes met allergaartjes en hun bekende eettentjes. Goed voorbeeld is Mindelo (Kaap Verdische eilanden). Mindelo waar de negers hun hand op houden, bedelen en je proberen te beroven ziet de Chinees kans een florerende business op te zetten.

Even voor de goede orde. Wij zijn in andere delen rond de Atlantic negers tegen gekomen, die uiterst aardig en behulpzaam waren en waar geen spoortje dreiging vanuit kwam, maar desondanks onder aan de maatschappelijke ladder bungelden.

Of de latino. Een wat introvertere wat gesloten grote bevolkingsgroep. Het heeft ons ongelooflijk verbaasd het grote aantal latino’s aan te treffen in de US. Niet alleen in de zuidelijke staten, maar ook in New York. De US is gewoon 2-talig. Engels en Spaans. Nooit geweten of kunnen vermoeden.

Trumpie boy wil een muur bouwen tussen Megico en de US om de  Mexicanen uit de US te houden, maar ik vermoed dat er binnen de US meer Mexicanen leven dan in Mexico zelf. So what’s the deal? Beter is een muur rond het Witte Huis aan te leggen, maar dan wel met een dak er boven op. Veel goedkoper en houdt Trump buiten de US.

De invloed van religie is buitengewoon groot. Helaas. Het zaait tweedracht tussen bevolkingsgroepen, het bevordert een superioriteitsgevoel t.o.v. de ander en houdt zeker nieuwe ontwikkelingen op bijna elk gebied tegen. Hetzelfde zie je in NL, maar gelukkig in veel beperktere mate in vergelijking met de landen waar wij geweest zijn.

Arm/Rijk

Op de zuidelijke Bahama’s waar de huricanes huisgehouden hebben. De vernielingen aan kustlijn en infrastructuur. Waar de mensen hun hoofd boven water proberen te houden en tegelijkertijd zo ongelooflijk aardig en behulpzaam zijn. De sheriff die diesel voor ons probeerde te regelen, de dame die ons ongevraagd een lift aanbood, de supermarkt die zich verontschuldigde omdat er gebrek aan alles was, de douaneambtenaren die uiterst vriendelijk in een vervallen loods hun werk deden. Super dus.

Het noordelijke deel van de Bahama’s met als eiland Nassau, waar de superrijke Amerikanen in een kunstmatig Paradise island verveeld lopen te doen. Vrouwelijke huttemutjes, die druk bezig zijn mooi te zijn en alleen maar uit zijn op eigen gewin. (lees: het vinden van een vooral heel rijke en heel oude man). Zien en gezien worden is het credo. Zo ook in Florida. Groot, groter, grootst. Dat is wat telt. Enige vorm van medemenselijkheid of sociale omgang is ver te zoeken. Niet super dus.

Contacten

Onderweg hebben wij vele medezeilers ontmoet vanuit meerdere nationaliteiten.

En dat was werkelijk top. Ongedwongen, bereid om elkaars ervaringen te delen, behulpzaam, het uitwisselen van de vele tips die je krijgt en geeft, de BBQ’s, de SMS-berichtjes tijdens de Atlantische oversteek, de gezamenlijke musea bezoeken. Teveel om op te noemen. Het is een heerlijk warm bad.

Er zijn nog vele opvallendheden te noemen, maar ik laat het er hier maar even bij.

Was de reis de moeite waard?? Een volmondig JA.

Doen wij het nog een keer? De kans is wel heel groot ja.

Wij hebben de middellandse zee ook nog op ons lijstje staan. Evenals een rondje Engeland, de Baltische staten, de Oostzee, St. Petersburg, wederom de Canarische eilanden, Madeira en de Azoren.

De komende maanden nemen wij de tijd om daarover na te denken en Kairos weer voldoende werkend te krijgen. (Generator, watermaker, de Yanmar, ankerlier etc. etc.)  en willen medio april 2018 wederom vertrekken. Ik hou jullie op de hoogte in de vorm van mijn blog.

We gaan even de winterslaap in.

Tot volgend jaar en allen die ons gemaild, gebeld en gereageerd hebben ongelooflijk dank voor alle warmte die jullie ons gegeven hebben.

IMG_2069
Dank Saskia, Agnes en Richard voor jullie hulp bij het afgeven van ons “stempel” op de Azoren

Vervolg oversteek Horta naar Nederland

13 augustus – 21 augustus 2017

Niets is veranderlijker dan het weer. Niets is ook minder voorspelbaar.

Bij nadering van het Englisch Channel steekt de wind op. Eindelijk. Even geen klapperende zeilen. Even wat meer voortgang en de frustraties schudden wij al snel van ons af. Maar de aantrekkende wind lijkt pas te willen stoppen bij 8 Bft. uit zuidwestelijke richting. Op de kont dus en daarmee op gijpkoers. De golven bouwen zich op. Brekers rollen regelmatig onder Kairos door. Je moet geen hoogtevrees hebben als je op de top van zo’n breker bij de boeg naar beneden kijkt. Peilloze dieptes en je houdt soms je hart vast als Kairos zich naar beneden laat storten. Het is wel spectaculair en mooi dit te ondergaan. Het scheepvaartverkeer in het Engelse kanaal en Nauw van Calais is enorm. Regelmatig komt zo’n grote tanker of containerschip op nauwelijks een halve Nm aan ons voorbij schuiven. Onze manouvreerbaarheid is door de storm en gijpkoers beperkt. Twee keer heb ik zo’n zeeschuiver via de marifoon moeten oproepen met het verzoek ons een beetje ruimte te geven wat steeds heel welwillend gehonoreerd wordt. Aardige luitjes allemaal.

IMG_2009

En zo denderen wij langs Falmouth, Dartmouth, Island of Wight, Brighton, Eastbourne naar Dover. Met regelmaat horen wij over de marifoon mayday mayday oproepen van andere zeilers. Hoe het hen vergaan is weten wij niet. Wij zijn te veel met ons zelf bezig.

In de nacht steken wij over van Dover naar Calais en rommelen verder door langs de Belgische kust richting Nederland. De storm is gaan liggen en ja hoor, natuurlijk en waarom ook niet WINDSTIL again. De wind is de weliswaar op, maar de golven weten dat nog niet. Gevolg is wel dat je je binnenboord met handen en voeten moet vastklemmen om niet door de hele boot heen geslingerd te worden. Uiterst vermoeiend allemaal.

Stal trekt niettemin en wij motoren verder, slalommend langs die afschuwelijk lelijke en in de weg staand windfarms, booreilanden en vrachtverkeer bij de Westerschelde en Maasmond.

’s-Nachts om 2 uur lopen wij IJmuiden binnen en worden “verwelkomd” door een vloot uitgaande vissersschepen die fullspeed IJmuiden uitsprinten.

In Velsen leggen wij uiteindelijk aan om als bewusteloos te gaan slapen.

’s-Morgens om 9.30 uur had de plaatselijke havenmeester de euvele moed om met zijn poten over ons dek te klossen. Met moeite hebben wij ons uit onze staat van bewusteloosheid kunnen ontworstelen om te moeten aanhoren, dat wij wat dichter bij het voorliggende schip hadden moeten aanleggen. Eikel!

Na een heerlijk douche om onze odeur van 12 dagen af te spoelen, gaan we verder via het Noordzeekanaal naar ons thuis in Muiderzand waar wij super verwelkomd worden door moeder, Agnes/Suzette, broer Karel en schonezuster Saskia.

IMG_2078

Heerlijk thuis na 1,5 jaar met vaste vloer onder de voeten. Raar ook om te zien hoeveel veranderd is. De skyline is compleet anders. Hoge woontorens in de omgeving. De A1 compleet omgelegd. Wat kan er veel veranderen in een 1,5 jaar tijdsbestek. Verbazingwekken. Het is goed om een tijdje weg geweest te zijn. Pas dan kan je de veranderingen ontdekken.

Wat rest is een slotwoord. Een terugblik. Wat hebben we geleerd, ervaren en was het de moeite waard om de “ongemakken” te ondergaan. Of hadden wij thuis moeten blijven. De bekende en vertrouwde “veilige” omgeving.

Daarover meer in mijn voorlopig laatste nog komende blog.

 

 

 

 

 

 

 

Horta en de oversteek naar Nederland

6 augustus – 12 Augustus 2017

Op 8 augustus vertrekken wij naar NL na eerst de havenmeester betaald te hebben en onze vriendelijke heren van Customs, Immigration en Marine Police afgeholpen hebben van het nodige stempelwerk. Ik moet zeggen dat het uiterst behulpzame en sympathieke heren zijn en dat hebben wij helaas op andere plaatsen wel anders meegemaakt.

IMG_1991

Voor ons vertrek maken wij eerst nog een tourtje Pico met zijn hoge vulkaantop en het eiland Faial. Deze laatste doen wij per scooter. Zo’n ding waar je in Nederland een motorrijbewijs voor nodig hebt en hier ??? Ja wat eigenlijk. Mij is niets gevraagd. Een kwestie van opstappen en wegrijden dus.

IMG_2064

En wat een mooie eilanden!! Groen, schoon, vulkanisch ruig. Zeer de moeite waard.

Veel Nederlands hebben deze eilandengroep inmiddels ook wel ontdekt. Het zijn de zogenaamde eiland trippers. Zij trippen van het ene eiland naar het andere. Een soort All-inclusive reisjes, waarbij je van het ene eiland naar het andere eiland gekatapulteerd wordt.

Later als ik groot ben zullen wij dat ook nog wel eens doen, maar nu nog even niet. Ik katapulteer mij liever zelf zolang wij dat kunnen.

Op augustus vertrekken wij. Pinta en de Schorpioen zijn een dagje eerder vertrokken. Arcadia en wij vertrekken gelijktijdig. De eerste dag blijven wij nog redelijk bij elkaar, maar daarna raken wij elkaar uit het zicht. Ook marifooncontact is niet meer mogelijk. De onderlinge afstanden worden simpelweg te groot. Elke dag geven wij onderling (schorpioen, arcadia en wijzelf) onze posities door met wat weersvoorspelling.

Dat contact is heel plezierig. De oceaan is leeg. Zo nu en dan zie je op AIS een vrachtschip voorbijschuiven zonder dat je hem fysiek ziet. Een dagelijks contact geeft je toch het gevoel dat je niet geheel op de wereld bent. De dolfijnen laten ons inmiddels ook in de steek. Wij hebben ze nog niet gezien. De schorpioen heeft wel 2 walvissen in de ogen kunnen kijken. Wij helaas (nog) niet. Misschien komt dat nog wel. Wel weer de vele klasjes dolfijnen, die om Kairos heen dartelen. Wat een fantastische dieren zijn het.

Wij leggen elke dag zo’n 130 – 160Nm af. Best redelijk gezien de spaarzame wind op de kont. De golven zijn daarentegen best vervelend. Het gedreun van de soms klapperende zeilen frustreert. De GvD’s zijn dan niet van de lucht. Niet dat dat ook maar iets helpt, maar het lucht wel op.

En zo dobberen wij voort richting waterland Nederland.

Horta

28 juli – 5 augustus

De hoofdstad” van de Azoren. The “place to be” in zeilerswereld. Het aantal nationaliteiten is groot. Een heel gezellige beschutte haven, waar veel toeristen per vliegtuig aankomen. Hun eerste uitje is vaak het paraderen langs de met “kunststukken” versierde kade.

Het gevoel van aapjes kijken, waarbij wij de aapjes zijn, is groot. Soms is dat wat ongemakkelijk, omdat je, als je je kop bovendeks laat zien, algauw aangesproken wordt door de kadelopers. Wel heel gezellig natuurlijk, maar als je wat werkzaamheden te doen hebt, dan is zo’n dagje beslist heel onproductief. En we hebben helaas heel wat werkzaamheden te doen.

De electrische ankerlier werkt niet meer naar behoren. En helaas zijn hier geen onderdelen te krijgen.

De generator werkt zo nu en dan. Meestal dan en niet nu. Hij start soms wel en soms niet en na een uurtje lopen genereert hij wel veel hitte, maar geen stroom meer. (Het is een Fischer Panda. Advies: Koop nooit maar dan ook echt nooit zo’n ellendig FP-ding. Het kost je veel meer energie en frustraties dan hij ooit aan energie zal opleveren. En als je al één hebt, zeg het dan nooit tegen een ander. Er wordt tegen je aangekeken alsof je een echte Lozer bent. En dat is misschien ook wel zo.)

De preekstoel is gelukkig gerepareerd evenals veel andere kleine dingetjes. De expertise is hier in Horta aanwezig, maar de onderdelen vaak niet. Best lastig.

We doen hier wel heel wat vriendschappen op. Collega zeilers, die wij al ontmoet hebben in USA of hier op de Azoren of op andere plaatsen. En het zijn niet alleen Nederlanders, maar ook de contacten met een groep Fransen en soms een loslopende Amerikaan is fantastisch.

Het is ontzettend leuk om je ervaringen te kunnen delen en gezamenlijk uitstapjes te doen of een beetje koffie te leuten of je gezamenlijk nat te laten regenen of te BBQ-en. Heel relaxed en fijn. Onderweg hebben wij contact via de marifoon of satelliettelefoon. Het is fijn om te horen, dat het iedereen goed gaat, waar iedereen zich bevindt en hoe de reis verloopt.

Door alle reparatie perikelen hebben wij helaas nog niet veel van het eiland Faial zelf kunnen zien. Hopelijk lukt dat de komende dagen wel. Pico het naastliggende eiland is vaak niet of slecht te zien. De vulkaan heeft vaak een krans van wolken om de top. Best mooi zo.

IMG_1991.JPG

Het weer is hier de laatste dagen wisselvallig tot prut. De vooruitzichten voor de komende dagen zien er wat beter uit. Minder prut dus.

Gezien de uit te voeren werkzaamheden hebben wij besloten Kairos niet achter te laten, maar naar huis te varen. Het is daar in Nederland wat makkelijker om in alle rust te doen wat gedaan moet worden om daarna in het voorjaar weer zuidwaarts te gaan. Misschien weer de Azoren of de Middellandse zee of ………. We hebben alle tijd om daarover na te denken.

Waarschijnlijk vertrekken wij in de week van 8 augustus richting Nederland. Er is op dit moment een moeilijk van zijn plaats weg te krijgen hogedrukgebied, die ons een beetje in de weg zit.

In rechte lijn is de afstand Azoren – IJmuiden ongeveer 1.650Nm. We zullen daar ongeveer 14 dagen over doen. Dat betekent, dat wij ergens in de 3e of begin 4e week in IJmuiden aan zullen komen.

Keep you posted!