Bespiegelingen

Mei 2016 – augustus 2017

Na 1,5 jaar terug van weg geweest.

Het lijkt lang, maar de tijd is ons door de vingers geglipt.

Het is alsof wij vorige week vertrokken zijn en alle herinneringen ons in de hersenpan zijn gegrift. Later als wij oud zijn (PS: nog ouder zijn) dan kunnen wij in onze schommelstoel of achter de rollator nog dierbare herinnering opdiepen, die waarschijnlijk voor de omgeving tot vervelens toe aangehoord moet worden, maar die voor ons, in ontbindende staat zijnde, nog enigszins een glimlach om de mond weet te toveren.

Een paar opvallendheden:

Het zeilen/varen zelf: Bij tijd en wijlen soms uitermate vervelend en saai. Een paar dagen windstilte doet je van frustratie bijna het hoogste punt van de mast beklimmen. Je wil de boot laten afzinken, tot schroot vermalen en je vervloekt van alles en nog wat. Niet dat dat ook maar enige zin heeft, maar toch…..Het geeft wel het baalniveau aan.

Bij storm is het beeld geheel anders. Je zit de storm uit met dichtgeknepen billen. De adrenaline is torenhoog, je bent continue alert en elke siddering door de boot is ook jouw siddering. Heerlijk om het te ondergaan. Je voelt dat je leeft. Je bent blij als het weer over is  om daarna in bewusteloze staat weer de nodige nachtrust bij te tanken.

En tussen windstilte en storm is het vaak heerlijk zeilen. Dolfijnen, vogels, de zon, warmte, sterrenhemel, vallende sterren…..prachtig, prachtig, prachtig. Fantastisch om te ervaren.

Het mooie van het zeilen zijn de onverwachte situaties. Het weer, technische storingen, de zeilen, dighy, BB-motor. Kortom alles wat zo op en rond de boot plaatsvindt en dan m.n. alle problemen. Je wordt continue uitgenodigd je creativiteit en inventiviteit te gebruiken met het vinden van alternatieven voor de problemen. Het probleem kan je vaak niet oplossen, maar het vinden van een bypass is de grote truc. Als je zo’n lange tijd onderweg bent en geconfronteerd wordt met van alles wat kapot gaat dan wordt je werkelijk een virtuoos in het vinden van oplossingen.

Culturen 

Wat mij zo opvalt, is dat de mensen in de verschillende landen/culturen niet zoveel van elkaar verschillen. Je kan niet zeggen, dat de chinees slimmer is dan bijv. de neger of de blanke t.o.v. de latino. De plaats in de maatschappij is daarentegen wel erg verschillend. De neger staat in de meeste landen laag op de maatschappelijke ladder. De blanke hoog.

De vraag is hoe dat zo komt.

Waar je ook komt. Overal kom je chinezen tegen met hun winkeltjes met allergaartjes en hun bekende eettentjes. Goed voorbeeld is Mindelo (Kaap Verdische eilanden). Mindelo waar de negers hun hand op houden, bedelen en je proberen te beroven ziet de Chinees kans een florerende business op te zetten.

Even voor de goede orde. Wij zijn in andere delen rond de Atlantic negers tegen gekomen, die uiterst aardig en behulpzaam waren en waar geen spoortje dreiging vanuit kwam, maar desondanks onder aan de maatschappelijke ladder bungelden.

Of de latino. Een wat introvertere wat gesloten grote bevolkingsgroep. Het heeft ons ongelooflijk verbaasd het grote aantal latino’s aan te treffen in de US. Niet alleen in de zuidelijke staten, maar ook in New York. De US is gewoon 2-talig. Engels en Spaans. Nooit geweten of kunnen vermoeden.

Trumpie boy wil een muur bouwen tussen Megico en de US om de  Mexicanen uit de US te houden, maar ik vermoed dat er binnen de US meer Mexicanen leven dan in Mexico zelf. So what’s the deal? Beter is een muur rond het Witte Huis aan te leggen, maar dan wel met een dak er boven op. Veel goedkoper en houdt Trump buiten de US.

De invloed van religie is buitengewoon groot. Helaas. Het zaait tweedracht tussen bevolkingsgroepen, het bevordert een superioriteitsgevoel t.o.v. de ander en houdt zeker nieuwe ontwikkelingen op bijna elk gebied tegen. Hetzelfde zie je in NL, maar gelukkig in veel beperktere mate in vergelijking met de landen waar wij geweest zijn.

Arm/Rijk

Op de zuidelijke Bahama’s waar de huricanes huisgehouden hebben. De vernielingen aan kustlijn en infrastructuur. Waar de mensen hun hoofd boven water proberen te houden en tegelijkertijd zo ongelooflijk aardig en behulpzaam zijn. De sheriff die diesel voor ons probeerde te regelen, de dame die ons ongevraagd een lift aanbood, de supermarkt die zich verontschuldigde omdat er gebrek aan alles was, de douaneambtenaren die uiterst vriendelijk in een vervallen loods hun werk deden. Super dus.

Het noordelijke deel van de Bahama’s met als eiland Nassau, waar de superrijke Amerikanen in een kunstmatig Paradise island verveeld lopen te doen. Vrouwelijke huttemutjes, die druk bezig zijn mooi te zijn en alleen maar uit zijn op eigen gewin. (lees: het vinden van een vooral heel rijke en heel oude man). Zien en gezien worden is het credo. Zo ook in Florida. Groot, groter, grootst. Dat is wat telt. Enige vorm van medemenselijkheid of sociale omgang is ver te zoeken. Niet super dus.

Contacten

Onderweg hebben wij vele medezeilers ontmoet vanuit meerdere nationaliteiten.

En dat was werkelijk top. Ongedwongen, bereid om elkaars ervaringen te delen, behulpzaam, het uitwisselen van de vele tips die je krijgt en geeft, de BBQ’s, de SMS-berichtjes tijdens de Atlantische oversteek, de gezamenlijke musea bezoeken. Teveel om op te noemen. Het is een heerlijk warm bad.

Er zijn nog vele opvallendheden te noemen, maar ik laat het er hier maar even bij.

Was de reis de moeite waard?? Een volmondig JA.

Doen wij het nog een keer? De kans is wel heel groot ja.

Wij hebben de middellandse zee ook nog op ons lijstje staan. Evenals een rondje Engeland, de Baltische staten, de Oostzee, St. Petersburg, wederom de Canarische eilanden, Madeira en de Azoren.

De komende maanden nemen wij de tijd om daarover na te denken en Kairos weer voldoende werkend te krijgen. (Generator, watermaker, de Yanmar, ankerlier etc. etc.)  en willen medio april 2018 wederom vertrekken. Ik hou jullie op de hoogte in de vorm van mijn blog.

We gaan even de winterslaap in.

Tot volgend jaar en allen die ons gemaild, gebeld en gereageerd hebben ongelooflijk dank voor alle warmte die jullie ons gegeven hebben.

IMG_2069
Dank Saskia, Agnes en Richard voor jullie hulp bij het afgeven van ons “stempel” op de Azoren
Advertenties

Vervolg oversteek Horta naar Nederland

13 augustus – 21 augustus 2017

Niets is veranderlijker dan het weer. Niets is ook minder voorspelbaar.

Bij nadering van het Englisch Channel steekt de wind op. Eindelijk. Even geen klapperende zeilen. Even wat meer voortgang en de frustraties schudden wij al snel van ons af. Maar de aantrekkende wind lijkt pas te willen stoppen bij 8 Bft. uit zuidwestelijke richting. Op de kont dus en daarmee op gijpkoers. De golven bouwen zich op. Brekers rollen regelmatig onder Kairos door. Je moet geen hoogtevrees hebben als je op de top van zo’n breker bij de boeg naar beneden kijkt. Peilloze dieptes en je houdt soms je hart vast als Kairos zich naar beneden laat storten. Het is wel spectaculair en mooi dit te ondergaan. Het scheepvaartverkeer in het Engelse kanaal en Nauw van Calais is enorm. Regelmatig komt zo’n grote tanker of containerschip op nauwelijks een halve Nm aan ons voorbij schuiven. Onze manouvreerbaarheid is door de storm en gijpkoers beperkt. Twee keer heb ik zo’n zeeschuiver via de marifoon moeten oproepen met het verzoek ons een beetje ruimte te geven wat steeds heel welwillend gehonoreerd wordt. Aardige luitjes allemaal.

IMG_2009

En zo denderen wij langs Falmouth, Dartmouth, Island of Wight, Brighton, Eastbourne naar Dover. Met regelmaat horen wij over de marifoon mayday mayday oproepen van andere zeilers. Hoe het hen vergaan is weten wij niet. Wij zijn te veel met ons zelf bezig.

In de nacht steken wij over van Dover naar Calais en rommelen verder door langs de Belgische kust richting Nederland. De storm is gaan liggen en ja hoor, natuurlijk en waarom ook niet WINDSTIL again. De wind is de weliswaar op, maar de golven weten dat nog niet. Gevolg is wel dat je je binnenboord met handen en voeten moet vastklemmen om niet door de hele boot heen geslingerd te worden. Uiterst vermoeiend allemaal.

Stal trekt niettemin en wij motoren verder, slalommend langs die afschuwelijk lelijke en in de weg staand windfarms, booreilanden en vrachtverkeer bij de Westerschelde en Maasmond.

’s-Nachts om 2 uur lopen wij IJmuiden binnen en worden “verwelkomd” door een vloot uitgaande vissersschepen die fullspeed IJmuiden uitsprinten.

In Velsen leggen wij uiteindelijk aan om als bewusteloos te gaan slapen.

’s-Morgens om 9.30 uur had de plaatselijke havenmeester de euvele moed om met zijn poten over ons dek te klossen. Met moeite hebben wij ons uit onze staat van bewusteloosheid kunnen ontworstelen om te moeten aanhoren, dat wij wat dichter bij het voorliggende schip hadden moeten aanleggen. Eikel!

Na een heerlijk douche om onze odeur van 12 dagen af te spoelen, gaan we verder via het Noordzeekanaal naar ons thuis in Muiderzand waar wij super verwelkomd worden door moeder, Agnes/Suzette, broer Karel en schonezuster Saskia.

IMG_2078

Heerlijk thuis na 1,5 jaar met vaste vloer onder de voeten. Raar ook om te zien hoeveel veranderd is. De skyline is compleet anders. Hoge woontorens in de omgeving. De A1 compleet omgelegd. Wat kan er veel veranderen in een 1,5 jaar tijdsbestek. Verbazingwekken. Het is goed om een tijdje weg geweest te zijn. Pas dan kan je de veranderingen ontdekken.

Wat rest is een slotwoord. Een terugblik. Wat hebben we geleerd, ervaren en was het de moeite waard om de “ongemakken” te ondergaan. Of hadden wij thuis moeten blijven. De bekende en vertrouwde “veilige” omgeving.

Daarover meer in mijn voorlopig laatste nog komende blog.

 

 

 

 

 

 

 

Horta en de oversteek naar Nederland

6 augustus – 12 Augustus 2017

Op 8 augustus vertrekken wij naar NL na eerst de havenmeester betaald te hebben en onze vriendelijke heren van Customs, Immigration en Marine Police afgeholpen hebben van het nodige stempelwerk. Ik moet zeggen dat het uiterst behulpzame en sympathieke heren zijn en dat hebben wij helaas op andere plaatsen wel anders meegemaakt.

IMG_1991

Voor ons vertrek maken wij eerst nog een tourtje Pico met zijn hoge vulkaantop en het eiland Faial. Deze laatste doen wij per scooter. Zo’n ding waar je in Nederland een motorrijbewijs voor nodig hebt en hier ??? Ja wat eigenlijk. Mij is niets gevraagd. Een kwestie van opstappen en wegrijden dus.

IMG_2064

En wat een mooie eilanden!! Groen, schoon, vulkanisch ruig. Zeer de moeite waard.

Veel Nederlands hebben deze eilandengroep inmiddels ook wel ontdekt. Het zijn de zogenaamde eiland trippers. Zij trippen van het ene eiland naar het andere. Een soort All-inclusive reisjes, waarbij je van het ene eiland naar het andere eiland gekatapulteerd wordt.

Later als ik groot ben zullen wij dat ook nog wel eens doen, maar nu nog even niet. Ik katapulteer mij liever zelf zolang wij dat kunnen.

Op augustus vertrekken wij. Pinta en de Schorpioen zijn een dagje eerder vertrokken. Arcadia en wij vertrekken gelijktijdig. De eerste dag blijven wij nog redelijk bij elkaar, maar daarna raken wij elkaar uit het zicht. Ook marifooncontact is niet meer mogelijk. De onderlinge afstanden worden simpelweg te groot. Elke dag geven wij onderling (schorpioen, arcadia en wijzelf) onze posities door met wat weersvoorspelling.

Dat contact is heel plezierig. De oceaan is leeg. Zo nu en dan zie je op AIS een vrachtschip voorbijschuiven zonder dat je hem fysiek ziet. Een dagelijks contact geeft je toch het gevoel dat je niet geheel op de wereld bent. De dolfijnen laten ons inmiddels ook in de steek. Wij hebben ze nog niet gezien. De schorpioen heeft wel 2 walvissen in de ogen kunnen kijken. Wij helaas (nog) niet. Misschien komt dat nog wel. Wel weer de vele klasjes dolfijnen, die om Kairos heen dartelen. Wat een fantastische dieren zijn het.

Wij leggen elke dag zo’n 130 – 160Nm af. Best redelijk gezien de spaarzame wind op de kont. De golven zijn daarentegen best vervelend. Het gedreun van de soms klapperende zeilen frustreert. De GvD’s zijn dan niet van de lucht. Niet dat dat ook maar iets helpt, maar het lucht wel op.

En zo dobberen wij voort richting waterland Nederland.

Horta

28 juli – 5 augustus

De hoofdstad” van de Azoren. The “place to be” in zeilerswereld. Het aantal nationaliteiten is groot. Een heel gezellige beschutte haven, waar veel toeristen per vliegtuig aankomen. Hun eerste uitje is vaak het paraderen langs de met “kunststukken” versierde kade.

Het gevoel van aapjes kijken, waarbij wij de aapjes zijn, is groot. Soms is dat wat ongemakkelijk, omdat je, als je je kop bovendeks laat zien, algauw aangesproken wordt door de kadelopers. Wel heel gezellig natuurlijk, maar als je wat werkzaamheden te doen hebt, dan is zo’n dagje beslist heel onproductief. En we hebben helaas heel wat werkzaamheden te doen.

De electrische ankerlier werkt niet meer naar behoren. En helaas zijn hier geen onderdelen te krijgen.

De generator werkt zo nu en dan. Meestal dan en niet nu. Hij start soms wel en soms niet en na een uurtje lopen genereert hij wel veel hitte, maar geen stroom meer. (Het is een Fischer Panda. Advies: Koop nooit maar dan ook echt nooit zo’n ellendig FP-ding. Het kost je veel meer energie en frustraties dan hij ooit aan energie zal opleveren. En als je al één hebt, zeg het dan nooit tegen een ander. Er wordt tegen je aangekeken alsof je een echte Lozer bent. En dat is misschien ook wel zo.)

De preekstoel is gelukkig gerepareerd evenals veel andere kleine dingetjes. De expertise is hier in Horta aanwezig, maar de onderdelen vaak niet. Best lastig.

We doen hier wel heel wat vriendschappen op. Collega zeilers, die wij al ontmoet hebben in USA of hier op de Azoren of op andere plaatsen. En het zijn niet alleen Nederlanders, maar ook de contacten met een groep Fransen en soms een loslopende Amerikaan is fantastisch.

Het is ontzettend leuk om je ervaringen te kunnen delen en gezamenlijk uitstapjes te doen of een beetje koffie te leuten of je gezamenlijk nat te laten regenen of te BBQ-en. Heel relaxed en fijn. Onderweg hebben wij contact via de marifoon of satelliettelefoon. Het is fijn om te horen, dat het iedereen goed gaat, waar iedereen zich bevindt en hoe de reis verloopt.

Door alle reparatie perikelen hebben wij helaas nog niet veel van het eiland Faial zelf kunnen zien. Hopelijk lukt dat de komende dagen wel. Pico het naastliggende eiland is vaak niet of slecht te zien. De vulkaan heeft vaak een krans van wolken om de top. Best mooi zo.

IMG_1991.JPG

Het weer is hier de laatste dagen wisselvallig tot prut. De vooruitzichten voor de komende dagen zien er wat beter uit. Minder prut dus.

Gezien de uit te voeren werkzaamheden hebben wij besloten Kairos niet achter te laten, maar naar huis te varen. Het is daar in Nederland wat makkelijker om in alle rust te doen wat gedaan moet worden om daarna in het voorjaar weer zuidwaarts te gaan. Misschien weer de Azoren of de Middellandse zee of ………. We hebben alle tijd om daarover na te denken.

Waarschijnlijk vertrekken wij in de week van 8 augustus richting Nederland. Er is op dit moment een moeilijk van zijn plaats weg te krijgen hogedrukgebied, die ons een beetje in de weg zit.

In rechte lijn is de afstand Azoren – IJmuiden ongeveer 1.650Nm. We zullen daar ongeveer 14 dagen over doen. Dat betekent, dat wij ergens in de 3e of begin 4e week in IJmuiden aan zullen komen.

Keep you posted!

Flores – Horta (Azoren)

23 juli – 28 juli 2017

De oversteek van Flores naar Horta (ongeveer 135Nm) gaat met gezwinde spoed.

De weersverwachting geeft aan dat de wind zwak is met een NO-wind van ongeveer 10Knp.Zoals gebruikelijk luistert het weer niet naar de weersvoorspellingen. Zo ook nu. Weliswaar komt de wind uit de voorspelde hoek, maar de wind is wel aanzienlijk meer en wel 20 – 25 knpn. Aan de wind varend gaan wij heerlijk rond de 7 knpn. richting Horta. Zo halverwege in de nacht valt de wind compleet weg en worden wij omsloten door een dikke wolkenmassa. Dat noemen zij mist geloof ik. Het regent dan niet, maar je wordt wel zeiknat. Niet alleen buiten, maar ook binnen in de boot. Alles voelt klef aan.

In de ochtend klaart het zaakje weer op en met een door de wolken heenprikkend zonnetje lopen wij Horta binnen waar wij ons aanmelden bij een allervriendelijkste havenmeester, politie en douane. Gezellige mensen, houden van een praatje en tijd speelt geen rol. Toffe lui zogezegd.

IMG_1977

Horta heeft een status aparte. Zeilers van over de hele wereld komen hier hun plasje doen door fraaie en soms minder fraaie tekeningen op de kademuren te schilderen. Het geeft een schilderachtig aanzien. Mooi???? Ik weet het niet. Apart is het zeker wel. Wij moeten onze kunstzinnige lusten nog op de muren botvieren. De lusten zijn er wel, maar onze kunstzinnigheid laat wat te wensen over.

IMG_1986

Wij liggen hier met een aantal schepen, die wij ook tegengekomen zijn aan de overkant van de Atlantische plas. De schorpioen, Fleur de Sell, Regulus en Ralph Rover. Een mix van NL-ers en FR-en. Daar waar het tussen Air France en KLM misgaat, gaat het bij ons uitstekend. Als het n.l. een beetje ingewikkeld wordt begrijpen wij elkaar gewoon niet en dat helpt enorm.

Het is hier oergezellig en helaas zullen wij binnenkort afscheid van hen allen moet nemen aangezien eenieder weer na de zomervakantie aan de slag zal moeten gaan. Gelukkig is het zover nog niet. Het aandeel NL-ers hier is groot evenals het aandeel Fransen. Verder is Horta bespikkeld met vele andere nationaliteiten.

IMG_1990

Horta is ook de plek waar veel scheepsreparaties uitgevoerd worden. De indruk is, dat hier veel aan expertise rondloopt. Met de Portugezen (Azorianen) is goed afspraken te maken. Zij spreken goed de Engelse taal, zijn zeer correct en weten goed problemen op te lossen. Hun technisch en denkniveau is hoog. Erg vertrouwenwekkend. Zij hebben inmiddels ook onze generator weer aan het lopen gekregen. In de US kregen wij na veel geklungel te horen dat de generator niet te repareren is en koop maar een nieuwe á raison van veel geld. Hier denkt men na, loopt controlelijstjes langs en verdomd…… hij loopt.

Ik ben ook naar de kapper geweest. Lucea heet zij. De naam suggereert wat anders, maar zij is een dikke beetje norse oma met een hele grote tondeuse, waarmee zij door mijn haarbos ragde. Ik hield mijn hart vast. Mijn kruin is al kaal, maar hoe zou het restant de slag overleven.

Tot mijn grote verbazing was na haar ragwerk toch nog het e.e.a. in stand gebleven. Het ziet er eigenlijk nog best keurig uit ook. En de prijs?????? Jawel € 5,- en dat is geen typfout.

Van Horta hebben wij verder nog niet zoveel gezien. Dat komt nog. Wij hebben de tijd.

Over Horta en de andere eilanden. Daar vertel ik later nog wel over.

Flores (Azoren)

17 juli – 23 juli 2017

Shame on me!!!! Ik ben helemaal vergeten in mijn verslag van de Atlantische oversteek te vermelden dat wij op 15 juli midden op de Atlantische oceaan ons 40-jarige huwelijk gevierd hebben. Kosten nog moeite hebben wij bespaard. Iedereen is uitgenodigd voor een feestelijk diner dansant, maar nada, noppes, rien, nichts. Niemand is gekomen.  De hele dag hebben wij in opperste opwinding naar de horizon zitten turen. Maar helaas. In grote treurnis hebben wij deze dag maar met ons beidjes gevierd en al onze overtollige etenswaren gedeeld met onze buren de vissen. De fles wijn vernoemd naar onze boot Kairos hebben wij maar samen op gezopen. (Was wel errug lekker. Dank Jan & Ria) Ons bed hebben wij gedeeld met onze kater.

IMG_1516

Maar goed. Nu Flores. Het bijna meest westelijke eilandje van Europa onder bewind van Portugal. Een pracht eiland. Vulkanisch met kratermeren omzoomd met heel veel planten en bloemen. Over het hele eiland is het één en al een bloemenzee met vooral blauwe hortensia’s.

IMG_1912

Veel watervallen, de branding, de vogels, de stilte. Fantastisch!

IMG_1958

Men beweert, dat Flores één van de mooiste eilanden ter wereld is. Dat zegt uiteraard elke eilandbewoner van zijn eigen eiland, maar Flores is zeker een zeer goede kanshebber.

De sfeer is gemoedelijk. Tijd speelt geen rol. Een kopje uitstekende koffie kost € 1,-. Een biertje ook. In New York kost dat algauw U$ 7,- voor een bruin kopje afwaswater dat zij koffie noemen. Iedereen is vriendelijk en behulpzaam.

Het haventje is klein en kost ongeveer € 19,- p/nacht. Je ligt dan wel hotsenklotsend aan de steiger, maar het kost altijd nog veel minder dan de U$ 150,-p/nacht in New York aan een halfvergane brakke steiger met een 100% kans op schade waar je ook ligt te hotsenklotsen.

IMG_1976

Het is goed toeven hier in dit Flores. Wij hebben samen met de opvarenden van de Schorpioen een autootje kunnen lenen. Een groene dot op de weg. Heel klein met een ieniemienie klein motortje, dat ons amechtig en borrelend de steile wegen op zeult.

IMG_1838Dapper ding! Zijn trots op je!!

Maar aan al het leuks komt een einde. Ook hier. Met een zekere weemoed, maar ook met hernieuwd enthousiasme steken wij over naar het volgende eiland en wel Faial met als hoofdplaats Horta. De “place to be” in de zeilerswereld.

Ons vertrek vanuit NYC naar de Azoren

28 juni t/m 16 juli 2017

We besluiten toch nog een dagje langer te blijven. Weliswaar niet in NY zelf maar ongeveer 20Nm verder bij Sandy Hook. We moeten daar eerst nog een druppel diesel bijtanken en onze watervoorraad aanvullen.

Het plaatsje daar doet dorps aan. Het zou zo maar een NL dorpje kunnen zijn. Kleine winkeltjes, een bakker, een hardware store. Eén en al gemoedelijkheid.

Wij liggen vlakbij de marina bij Atlantic Highlands voor anker. Ons bent zunig en gaan dus niet in de veel te dure marina. Gelukkig kunnen wij een liftje krijgen in de dinghy van de Schorpioen en zo maken wij er een aangename ontspannen dagje van.

Uiteindelijk vertrekken wij de 30st juni om een uur of 11.00 uur naar de Azoren.

Een afstand van ongeveer 2.150Nm. Een knappe afstand en ongeveer gelijk aan de afstand van de Kaapverdische eilanden naar St. Maarten. Alleen nu niet met een NO-passaat achter de kont, maar variabel weer.

En ja, hoe gaat dan zo’n oversteek.

Al met al hebben wij 16 dagen over deze oversteek gedaan en met alle denkbare variabelen.

Enkele dagen zonder een spatje wind, waarbij wij langzaam pruttelend op de motor toch probeerden wat mijltjes af te leggen en andere dagen waarbij wij met 25 – 35 knpn. wind onze mijltjes afraffelden. De kortste afstand die wij in een etmaal afgelegd hebben is 54Nm en de langste afstand 184Nm. Maar meestal konden wij toch wel zo rond de 150 – 170  Nm per etmaal afleggen. Niet gek voor zo’n plastic bak met een stok in de lucht en wat textiel daaraan bevestigd. Het was wel kicken.

En wat kom je zoal tegen.

Wel…. natuurlijk de dolfijnen in alle soorten en maten. Meestal ongelooflijk nieuwsgierig en speels. Soms op jacht naar een gezouten haring, waarbij zij volgens protocol hoog uit het water springen om zo een maaltje panklaar bij elkaar te graaien.

IMG_1784

Kleine vogeltjes. Vliegende vissen, die zo stom zijn om te denken dat het dek een goede rustplaats is. Het is dan overigens wel hun laatste rustplaats.

Zware onweersbuien met golfverpletterende uit de hemel vallende bakken met water. Veel zon natuurlijk en de niet te missen E-reader.

IMG_1782

Veel afwisseling dus. Soms buitengewoon saai, soms buitengewoon enerverend en soms buitengewoon frustrerend bij windstilte.

Tijdens één van deze windstille dagen liepen wij ongeveer 1 knp. met constant klapperende zeilen. Op gegeven moment waren wij het zo zat, dat wij de zeilen in opperste wanhoop binnengehaald hebben.

Tot onze stomme verbazing liepen wij plots 2 knpn. Daar waren wij best wel blij mee, maar wij kregen tegelijkertijd de indruk dat onze plotter onze heading niet meer goed aangaf. Nou ja, wat doe je dan. Simpel….een reset door de stroom van je navigatie apparatuur af te sluiten en door de boel daarna weer aan te zetten. Resultaat? Geen. Alles bleef zoals het was. Geen verandering/verbetering.  Toen de boel nogmaals maar een keer ge-reset.  Resultaat? Wederom niets. Gelukkig hebben wij als extraatje de navionics app op onze IPad zodat wij ook hier onze positie, koers en snelheid kunnen aflezen en wat bleek? Onze snelheid was inderdaad 2 knpn. maar dan wel achteruitvarend.

Onze generator doet het helaas al langere tijd niet en onze stroom moeten wij opwekken door zo nu en dan onze hoofdmotor aan te zetten. Maar als die hoofdmotor het niet doet heb je wel even een probleempje. Niet alleen doet de koelkast het niet en werkt je scheerapparaat niet, maar ook al je navigatieapparatuur blijft blanco. En dat is wat minder.

Na 1,5 jaar beginnen mijn beide linkerhanden een afwijking naar rechts te vertonen en ben ik nu in staat om ook bij slecht weer de impeller (koelwaterpomp) te verwisselen.

Deze was n.l. de oorzaak van het probleem. Deze impellers hebben de vervelende eigenschap, dat zij altijd op de meest ontoegankelijke plaats in een veel te warme (motor)ruimte bevinden. Drijfnat van inspanning en de hitte heb ik toch de klus weten te klaren. Ben daar echt wel een beetje trots op. (Shipshape: als je nog een overjarige monteur nodig hebt……..here I come!)

IMG_1778Na 16 dagen en opvarend met de Schorpioen komen wij aan op Flores. Het meest westelijke eiland op de Azoren.

Een prachtig eiland, maar daarover volgt meer.

Eerst maar eens lekker douchen.