Sardinië – Menorca – Majorca – Ibiza – Gribaltar

25 september t/m 13 oktober 2018

We zijn weer terug waar wij ons tourtje Middellandse zee begonnen zijn. En wel Gibraltar.

Een mooi moment om eens terug te kijken naar de afgelopen periode en om onze ervaringen in ons brein rond te laten zingen.

Tja…………..ik merk dat het dit keer wat meer moeite kost over onze tocht te schrijven dan over ons rondje Atlantic en ik heb mij keer op keer afgevraagd hoe dat zo komt.

De plaatsen die wij aangelopen zijn soms mooi en soms helemaal niet. Ik denk daarbij aan de betondorpen, waar je voor heel veel geld geterroriseerd wordt door Disco ellende, opblaasglijbanen, bungee jumpers, voorbijvliegende speedbootjes en jetski’s en waterskiers, die het leuk lijken te vinden om te slalommen tussen voor anker liggende schepen. In dit soort oorden betaal je ook nog eens de hoofdprijs als je het hebt over havengelden. (> €100,- per nacht is geen uitzondering! Eigenlijk zou je >€ 100 per nacht moeten ontvangen voor al die herrie en slappe mislukte pizza’s.)

IMG_2690

Maar er zijn ook ongelooflijke stille baaien met glashelder water, waarbij het enige geluid wat je hoort is het knabbelen van visjes aan de boot. Je praat fluisterend met elkaar om de stilte geen geweld aan te doen. En havengeld? Nada, je gooit je anker uit en that’s it. Top dus.

De maanden juli en augustus zijn dramatisch. Te duur, te druk, te heet, geen wind en je voelt je al gauw prooi voor al diegenen, die in deze maanden hun omzet voor het jaar willen binnenhalen. Begrijpelijk natuurlijk, maar ik blijf daar liever ver van weg.

De maanden mei en juni zijn de beste periodes. September en later is niet echt top, omdat dan op veel plaatsen de winkels gesloten worden en je merkt dat de ondernemers op hun laatste benen lopen. De scherpte is weg, de kwaliteit van wat zij te bieden loopt sterk terug en de klantvriendelijkheid is, nou ja, een beetje zoek zullen wij maar zeggen.

Corsica en Sardinië bevielen ons prima. Corsica is wat kleinschaliger en is wat meer op de sportiviteit gericht, zoals hiken, biken en andersoortige …iken. Sardinië heeft wat grotere baaien en daarmee wat meer ankermogelijkheden. Wat opvalt zijn de vele verdedigingswerken uit de tijd van de Grieken, Romeinen en later de 2ewereldoorlog.

Het valt zo wie zo op dat in de Mediterrane elke bezienswaardigheid tot op het bot commercieel uitgebeend wordt. Of dat nu een citadel is of Dolfin watching of de kuststrook zoals bij Bonifacio (Corsica) of …….

 

En dat geeft ons het gevoel, dat wij op vakantie zijn. En vakantie onderga je. Is vaak voorgeprogrammeerd. De bijzonderheden worden je aangeboden en dat is wat anders dan wanneer je op reis bent. Bij ons rondje Atlantic hadden wij veel meer het gevoel, dat wij op reis waren, op ontdekking en dat wij onverwachte nieuwigheden beleefden. Met een open mind en niet wetende wat ons te wachten stond. En in contact te komen met medereizigers en om ervaringen met hen uit te wisselen. Dat alles inspireert en dat leidt tot verhalen en tot schrijven. Dat mis ik bij dit rondje Middellandse zee.

Was dit rondje de moeite waard? Zeker wel. Je kan pas over iets vertellen als je er geweest bent nietwaar. Komen we nog een keertje terug? Waarschijnlijk wel, maar wel met onze opgedane ervaringen in onze rugzak.

Wij liggen nu in Gibraltar op gunstige wind te wachten richting de Canarische eilanden.

De tropische storm Lesley lijkt onze kant op te komen, maar de weermodellen geven verschillende verwachtingen aan. Òf hij komt vol over ons heen òf hij komt ter hoogte van Lissabon de wal op. We zien het wel. We liggen hier beschut, alleen het wachten op onze afvaart duurt ons veel te lang. We willen verder en worden zowat gestrestst en geïrriteerd.

Maandag of dinsdag zullen wij waarschijnlijk wel die kant op vertrekken. Hoe eerder hoe liever, ondanks dat Gibraltar best wel oké is.

Hoewel?

Wij wilden pas naar de Supermarkt (Eroski, hoe verzin je het) gaan op de grens van Gibraltar en Spanje .

IMG_3620

Helaas waren wij vergeten onze paspoorten mee te nemen. Wel hadden wij een identiteitsbewijs i.d.v. ons rijbewijs meegenomen. De Britse douaneman liet ons niet de grens passeren met als motivatie, dat als wij een ander land willen betreden, dat dat alleen maar kan met een paspoort. Formeel zal dat best juist zijn, maar ja land??? Mijn opmerking dat Gibraltar niets anders is dan “a Rock with a lot of monkeys on it” viel niet echt in goede aarde. Maar dat terzijde. Met paspoort zijn wij uiteindelijk bij Eroski beland.

Oh ja, voor ik vergeet.

Om Menorca hebben wij vol de Mistral over ons gehad. Wij lagen bij de hoofdplaats Mahón voor anker in de luwte van een heuvel. De hele nacht vliegerden wij achter ons anker en beide landvasten, die vastzaten aan de ankerketting (duivelsklauw) knapten met een harde knal. Met behulp van een harpje en nieuwe landvasten hebben wij de nacht uitgezeten.

De volgende ochtend toen wij wilden vertrekken bleek het harpje volledig kromgetrokken te zijn en bleek Kairos onder een dikke laag zout vermengd met zand bedekt te zijn. Het heeft al met al een hele dag geduurd voordat wij al die viezigheid i.d.v. een dikke modderstroom van onze boot konden spoelen. Zo beleef je nog eens wat. Voor het overige heeft Kairos door te weinig wind als een dikke duck door de Middellandse zee heen gewaggeld.

Tot de volgende keer maar weer.

 

Advertenties

Corsica – Sardinië

6 september – 24 september 2018

Wij dobberen nu alweer meer dan 2 weken in het Corsicaanse en Sardiniaanse.

Corsica is wonderbaarlijk mooi. Vooral omdat Corsica toch wat meer behapbaar en kleinschaliger lijkt dan Sardinië. De sfeer is wat dorpser, gemoedelijker lijkt het, dan in Sardinië. De baaien zijn mooi, maar niet zo groot. De natuur is overweldigend evenals de rust. Het water is kristalhelder. De visjes dartelen rond de boot en knabbelen aan de boot wat een raar knisperend geluid oplevert.

De wespen en muggen wisselen elkaar om onbekende redenen regelmatig af.

En het is hier mooi. Heel mooi.

IMG_3617De zuidelijke stad van Corsica, Bonifacio genaamd, is prachtig evenals de baai, die ongeveer 2 Nm noordelijker ligt. De rotskust doet krijtachtig aan en beschut de diepe ingang naar de haven van Bonifacio zeer goed. Ondanks de soms sterke wind, lig je daar heerlijk rustig, afgezien de nachtelijke disco herrie dan.

IMG_3615

Het is wonderlijk dat de mens in een prachtige natuur, die uitnodigt om stil te zijn, weer zo nodig de rust moet verstoren met een gigantische herrie. Het is net zo verwonderlijk dat als je als enige in een baai voor anker ligt, een ander op nauwelijks 10 mtr. afstand ook zijn anker uitgooit. Weg privacy, weg rust en weg nachtrust, omdat je steeds op ankerwacht moet. Onbegrijpelijk. Soms heb ik last van plaatsvervangende schaamte om mens te zijn.

Zowel op Corsica als Sardinië vind je nog tal van ruïnes uit een ver verleden. Citadellen (niet te verwarren met frikandellen, ondanks dat de vorm vaak overeenkomstig is), forten, burchten en meer. Prachtig natuurlijk, maar anderzijds weerspiegelt dit wel een gewelddadig verleden. Het heden is helaas niet veel anders. De mens heeft in al die duizenden jaren niet veel bijgeleerd. Jammer.

Desalniettemin is het bezoeken wel de moeite waard en geeft je een beter inzicht in de menselijke motieven van verleden en heden. Leerzaam dus op de oude dag.

Van Corsica hebben wij vooral de westkust bezocht. Enkele plaatsen: Saint-Florent, Calvi, Girolata, Porto, Cargese, Ajacio, Porto Pollo, Propriano, Pianotolli en Bonifacio en daartussen de nodige baaien waar wij geankerd hebben. Een heel rijtje en een echte voorkeur hebben wij niet. Het is allemaal mooi, relaxed en elk plaatsje of baai heeft zijn eigen karakteristieken.

Wij zijn nu in Sardinië en liggen aan een gratis kadeligplaats in Olbia. Vijf minuten lopen van het stadscentrum en met tal van andere zeilers met verschillende nationaliteiten.

Tussen Bonifacio en Olbia ligt een prachtig natuurgebied op de Magdalena eilanden. Prachtig prachtig allemaal. Evenals de mega mega mega jachten.

IMG_3578

Olbia is ook de plaats waar wij onze dochter Agnes gehaald en gebracht hebben om een weekje rond te toeren in dit mooie gebied.

Helaas is aan een verwelkoming ook altijd een afscheid verbonden. Met pijn in hart is zij weer vertrokken naar een nat en koud NL. Gelukkig zien wij haar binnenkort weer.

Wij wachten nu een paar dagen in Olbia totdat de Mistral wat geluwd is om al dit prachts te verlaten voor de Balearen richting Gibraltar. Een afstandje van ongeveer 800Nm.

FF doorvaren dus.

Wordt vervolgd.

 

Nice – Monaco – Corsica

Zo………Nice hebben wij weer overleefd. Best een redelijk mooie stad. Cannes heeft meer allure en ziet er wat meer fancy uit.

Het lijkt erop, dat daar wat meer centen gespendeerd worden. In Nice komt wat meer gewoon volk. Wij dus.

Maar het was best prima. Wij hebben eerst in een baai voor anker gelegen. Super druk overdag met al die kleine speedbootjes, maar in de avond verdwijnen zij. Meestal blijven de zeiljachten achter en wat groter motorspul. Tui schermde de baai af met één van hun mega cruiseschepen. Dit schip kon echter niet verhinderen, dat wij door de deining in de nacht behoorlijk shaken waren (not stirred).

Nice is een goed startpunt om naar Monaco af te reizen. Dit keer per bus à raison van € 1,50 p/p. Een busreisje van krap 45 minuten. Kom daar maar eens op. € 1,50 hoe is het mogelijk. Voor een kopje koffie van een saggerijnige ober in Monaco hebben wij € 6,– p/p betaald. Zonder koekje!!! Ik bedoel maar.

IMG_3504Monaco is een wereldje op zich. Het is zien en gezien worden. Toeristen vergapen zich aan al dat moois. Zo ook wij. Rolls Royes, Ferraries,  Bentleys in SUV uitvoeren. Het kan niet op.

IMG_3511

Duur duur duur. Leuk om het eens aan te zien en misschien minder leuk als je je beseft, dat je toch ergens de afslag gemist hebt. Maar……geen geklaag. We hebben het niet slecht. Integendeel. Monaco. Een miniatuurstaatje waar de familie Grimaldi de scepter zwaait en die de hemel in geprezen wordt voor alle heldendaden die zij verricht hebben. Het zal allemaal wel. Het sprookje moet tenslotte in stand gehouden blijven.

Na het bekende foerageren zijn wij in de namiddag van 2 september overgestoken naar Corsica. Een prachtige avond met in de verte een dreigend onweer.  Veel geflits, maar geen gedonder. De zee was merendeels spiegelglad onder een schitterende sterrenhemel. De tjoek-tjoek stond weer de nodige fossiele brandstof te verstoken, maar met een laag toerental hebben wij dat toch redelijk binnen de perken weten te houden.

Corsica is mooi. Wij zijn nu hier 3 dagen en het bevalt. Heel goed zelfs. Mooi bergachtig landschap. Veel toerisme, maar dan van dat rustige en als je geen zin hebt in al dat toeristische vaar je gewoon naar een volgende baai waar je goed kan ankeren.

Het water is glashelder en de vissen zie je de onderkant van de boot schoon knabbelen.

De watertemperatuur is zo’n 25 gr. en is dus best uit te houden voor iemand die niet graag nat wordt maar zich toch graag mengt met de collega vissen onder water.

Wij zijn nu in Calvi. Eén van de stadjes in het NW van Corsica. Erg toeristisch met veel foute winkeltjes. Maar de sfeer is goed, de omgeving is prachtig, het havengeld is exorbitant en verder is alles oké.

IMG_3550

Wordt vervolgd.

 

 

 

 

 

Van Valencia tot Nice

23 juli tot 1 september 2018

Afgelopen maand was het hier in Frankrijk stervens heet.

IMG_2765

Met een watertemperatuur van zo’n 28 gr. en luchttemperatuur tussen de 35 – 40 gr. Celsius lijkt de inhoud van je hersenen te verdampen. In de boot is het niet te harden. De enigen, die er nog een beetje schik in hebben zijn de ontelbare muggen, die je vooral ’s-nachts denken te plezieren met een overdaad aan muggenbulten. En ik maar denken, dat muggen niet op zout water te vinden zijn. Beetje dom dus.

Elke vorm van activiteit droogt op. Zo ook mijn schrijven.Gelukkig zijn de temperaturen nu (31 aug.) overdag tot het ijselijk niveau van 25 – 30 gr. gedaald en zo ontstaat er weer wat ruimte in mijn hoofd. Ondanks de hitte is er toch wel zo het één en ander gebeurd.

Wij hebben een lange rij van bezienswaardigheden gezien en beleefd.

Van schilderachtige plaatsjes als Peniscola (hoe kom je erop!), Cap d’agde (niet te betalen), de afschuwlijk lelijke Fos de Mer met zijn container overslag, olie terminals en kolen overslag (waar het overigens wel goed ankeren was) en de havens van Port St. Louis du Rhone en Port Napoleon (die betaalbaar waren), Port de Bouc, schilderachtig en historisch Ile Ratonneau met Port du Frioul, ile de Jarre, ongelooflijk mooi Ile de Porquerolles en Ile de Port-Cros, de ankerplek Agay Place (waar we door de deining zowat uit bed gelanceerd werden), Cannes (duur, maar wel de moeite waard te bezoeken), de eilanden groep Iles de Lerins (druk en mooi), de baai bij Villefrance sur Mer (veel megayachts, een cruiseschip en veel deining) en nu in Port Nice.

Een lange lijst, hoewel dat niet zo voelt.

In de tussentijd zijn ook nog onze zoon, onze LSD met kleinkinderen voor een weekje overgekomen.

Een hele belevenis om te zien hoe deze 2 knijters van 3 en 5 jaar oud onbevangen te water gaan en hun creativiteit los weten te maken door van een boomhut een boothut weten te maken. Helaas, school roept en na een weekje keert de stilte veel te snel weer terug. Het was een mooi weekje en zoals alle mooie weekjes is deze ook weer voorbij.

IMG_2760

Af en toe blijven we ergens iets langer hangen geheel afhankelijk of het al dan niet mooi is en of er wat te beleven valt.

Juli/augustus is het bezoek aan de Mediterranee niet echt aan te raden.

In de loop van de ochtend zie je een grote zwerm bootjes aankomen om vooral zo dicht mogelijk op elkaar te ankeren, zwemmen, BBQ-en etc.

Wel gezellig, maar druk. Heel druk.

Wij hebben voortdurend onze fenders uitgehangen, om geen mede ankeraars in de touwen te krijgen. In de avond zie je het grootste deel van de meute weer vertrekken.

Degenen die overblijven zijn veelal de zeilers.

Zeilers????? Nou ja, voor wat daar mee doorgaat.

Verbazingwekkend is het ankergedrag.

Op de plaats aangekomen gooit men het anker uit en is verbaasd dat het anker niet houdt als je bij 10 meter diepgang, 10 meter ketting uitgooit. Met regelmaat krijgen verhuurbedrijven daar klachten over. Gek hè.

En ja dat zeilen. We zijn bijna kwijt wat dat is. Je mag blij zijn als je de 10 knp. wind hebt. Meestal tegen of van achter. De vlag gaat uit als je 10 – 15 knp krijgt.

De wind is een voortdurende bron van frustratie. Als je denk even wat wind te krijgen en je je zeilen gehesen hebt, is de wind als de wind weer verdwenen en sta je beteuterd naar je klapperende zeilen te kijken. En dat gaat meestal zo een paar keer per dag. De motor maakt overuren en wij kunnen hem bijna niet meer aanhoren. Blij dat wij hem hebben en blij als wij hem weer uit kunnen zetten.

Het aantal motoruren bij dit rondje Middellandse zee evenaart het aantal uren sinds de geboorte van de motor. Veel te veel dus.

Desalniettemin, voor wat wij tot dusverre gezien hebben, is de Mediterranee boeiend in al zijn variëteit.

Van betondorpen aan de Spaanse kant met veel herrie van kermisachtige attracties, verstilde baaien met glashelder water, waarbij je je anker op 10 meter op de bodem ziet liggen als ware het een verzilverde tandstoker. Vissen die onder de boot als in de lucht lijken te zweven en waar het zo stil is, dat je fluisterend met elkaar praat.

En dan natuurlijk de megajachten met vooral personeel, wiens meeste werk bestaat uit poetsen, poetsen en nog meer poetsen. De meeste jachten staan geregistreerd in Georgetown op de Cayman Island. En waarom zou dat nou zijn?

Wij zijn nu in de oude haven van Nice.

Grote Ferries uit Sardinië en Corsica landen en vertrekken hier. Het is een kleine haven en het is knap hoe ze dit soort schuiten in weten te parkeren. De oude stad trekt niet zo. Een stad als zovele andere. De citadel is de moeite waard. Boven geeft het een mooi overzicht van de stad. De boulevard is best mooi voor wie daarvan houdt. Lang kiezelstrand met vele restaurantjes en vertier.

Morgen gaan wij met de bus naar Monaco en Monte Carla (Carlo sorry). Een trip van 45 minuten en het schijnt de moeite waard te zijn. Het buskaartje kost € 1,50 p/p. Niet alles is hier duur.

Wordt vervolgt.

Valencia

23 juli t/m juli 2018

Komend vanuit westelijke richting en Valencia naderend slaat de schrik om het hart. Een grote overslaghaven met grote kranen, die het ene vrachtschip na het andere lossen. Lelijk………… en je zou eigenlijk direct door willen varen.

Het loopt naar het eind van de dag, de wind neemt toe en dat is de reden, dat wij toch maar Valencia binnenlopen.

Gelukkig maar. De oude binnenstad blijkt wondermooi te zijn. Oude historische gebouwen, veel levendigheid, terrasjes, winkeltjes, restaurantjes, grote bankgebouwen, parken met fonteinen, goed openbaar vervoer, centrale markt en buitenal vriendelijke mensen met een wel een hele hoge Nederlandse aanwezigheid. Je kan werkelijk nergens lopen of zitten of je komt ze tegen.  Op één of andere manier zijn zij direct herkenbaar. Waardoor??? Joost mag het weten, maar ze zijn goed herkenbaar. Het zijn wel de gezelligste type Nederlanders, dus dat valt mee.

Wij varen nu al vanaf medio mei richting Spanje en daarvoor natuurlijk ons rondje Atlantic. Wat opvalt is de ongelooflijk grote rijkdom waarin wij leven. Tot het decadente aan toe. Als je de winkels langsloopt zie je “hongerige” dames, die net dat specifieke kledingstukje willen kopen en dat natuurlijk net niet weten te vinden. Restaurants zijn er te kust en te keur. Vakantiegangers, die moeiteloos voor € 75,- per halfuur een jetski huren, duikcursussen voor veel geld volgen of op dolfijnenjacht gaan voor veel geld en moeiteloos de hele wereld rondvliegen. Het kan kennelijk allemaal niet op. Geen wonder, dat miljoenen vluchtelingen op drift zijn om ook een stukje van deze rijkdom te willen profiteren. De tegenstelling in de wereld zijn groot. Te groot. Hoe lang kan de rijke westelijke wereld nog doorgaan voordat ons rijke leven implodeert.

Ik weet nog goed, dat ik mijn leven nooit gevraagd werd of ik het werk dat ik deed leuk vond en hoe ik mij voelde. Ik heb deze vraag één keer gesteld gekregen en ik had daar geen antwoord heb. Sterker nog, het heeft mij dagenlang beziggehouden. Je werkt, verdient geld, je bent verantwoordelijk voor je gezin, je bent carrièregericht, je doet je best, je werkt hard, afzien hoort daar ook nadrukkelijk bij, maar de vraag of iets leuk is, was niet aan de orde. Zo anders dan tegenwoordig. Werk moet vooral leuk zijn, het liefst zonder al te veel verantwoordelijkheden en anders???? Dan ga je toch wat anders doen.

Het is tegenwoordig allemaal een beetje too much en too easy vrees ik.

Zo kom je al zeilend langs de kusten van europa tot dit soort overdenkingen.

Ik word oud.

Morgen trekken we verder.

Gibraltar – Valencia

7 juli t/m 22 juli 2018

Je kan merken dat de vakanties hier in Spanje ook losgebroken zijn. Druk, druk en nog eens druk. De jetski’s vliegen je om de oren. Opblaas glijbanen en klimrekken dobberen op afgeschermde plekken aan de kustlijn. Heel veel bootjes, die je voorbij scheuren en het liefst natuurlijk zo dicht mogelijk langs je heen om ……????       Zo mooi zijn we nu ook niet meer. Wonderlijk en verwonderlijk.

Gibraltar is een rots apart. De aapjes natuurlijk, maar ook de Britse enclave. Zij hebben nog steeds een beetje de grandeur van weleer. Het is één toeristisch gebeuren met heel veel Britse toeristen. De prijzen zijn navenant. Het Spaanse deel (voor de Rock) is heel wat echter, authentieker. En goedkoper. Een bezoekje tandarts kost € 20,-. Kom daar maar eens mee in NL. De kwaliteit is helaas overeenkomstig de prijs. Gering dus. Het kopje koffie is de helft van de prijs. De kwaliteit is dubbel. Het Britse Gibraltar teert op het verleden net zoals het moederland. De moeite waard om te bezoeken. De toekomst van het Britse ligt in het verleden. De rode nog werkende telefooncellen geven daar blijk van.

Gibraltar ligt tegenover Marokko. Wij hebben met beide handen de kans aangegreven om met een ferry over te steken naar Tanger. Een wereld op zich. Uiteraard wordt je als toerist langs allerlei tentjes geleid om e.e.a. te kopen. De kreet “kijken niet kopen” krijg je al snel te horen als je zegt dat je Hollander bent. Houden we er in, zullen we maar zeggen. De authentieke echte marokkaanse marktjes zijn de moeite waard. Je wordt er niet lastig gevallen en het is geen kitch rommel.

Al varend langs de Spaanse Middellandse zeekust is een ervaring apart. Ruige rotsen en gebergten. Het Sierra Nevada met sneeuw op de toppen. De soms kleine Spaanse dorpjes en vooral de mega moderne vakantieoorden. Hoge appartement/flatgebouwen die langs de kust opdoemen. Bij Malaga landt elke minuut een vliegtuig met vakantiegangers, die applaudiserend voet op de grond zetten. Al die betondorpen zijn mega. Je voelt je alsof je in ander universum stapt. Oke, je hoort, ziet en leest zo af en toe over Torromolinos, Cadiz, Malaga etc., maar als je daar zo langs vaart val je stijl achterover. Je hebt een beeld of verwachting, die totaal niet overeenkomt met de realiteit.

 

IMG_2653

Het is Mega. Hoe je daarover oordeelt? Geen idee. Het is niet mijn wereld. Maar als je de taferelen op een afstandje bekijkt, dan moet het wel heel leuk zijn.

Zo langs de kust varend hebben wij de volgende plaatsen aangedaan: Fuengirola, Ensalade Dela Heradura, Almeria, Aguilas, Cartegena, Illa de Tabarca, Calp, Valencia.

Cartegena is een mooie stad met een lange historie, waar het relaxed verblijven is. Wij zijn daar 2 daagjes blijven plakken, lekker gegeten, aan de boulevard gelegen en nog wat NL vakantie gangers aan boord gehad. Heel gezellig.

En dat is wat het zeilen zo mooi maakt. De onverwachte ontmoetingen, het delen van ervaringen, de verhalen, saamhorigheid en elkaar helpen. Super. En dat nog los van het varen zelf, de natuur, de spanning en sensatie, de ongemakken. Het gevoel dat je leeft.

Illa de Tabarca is het kleinste bewoonde eilandje van Spanje. 60 bewoners telt het. Als je informatie van te voren zo leest, dan denk je…… lekker rustig ankeren, bezoek aan het eilandje brengen en de volgende dag weer verder. Helaas pindakaas. Onvoorstelbaar zoveel bootjes met bezoekers ’s-Ochtends gelost worden. Het is één grote mierenhoop van op het strand gestapelde zonaanbidders, jetski’s, speedbootjes, surfplanken etc.. Neemt niet weg, dat het toch wel weer een bijzondere ervaring is die helemaal niet spoort met de verwachtingen die je hebt.

IMG_2681
Calp

En dan het zeilen zelf. Wel dat is best wel naadje. Weinig wind in de rug, veel wind op de kop. Korte stijle golven, die regelmatig op het dek omkrullen en veel wiebelen. We motoren veel en dat is niet waar een zeilboot voor geboren is.

We varen morgen naar Valencia met hopelijk wel een stevige wind mee.

Tot dan.

A Coruña (Spanje) – Albufeira (Portugal)

4 juni t/m 6 juli 2018

IMG_2381

Lang niets geschreven.

Mijn pet stond er niet naar.  Van A Coruña tot Vigo (Sp) was het weer niet om naar huis te schrijven. Mistig, koude wind, grauw. Kortom niet bepaald fijn. De motor heeft overuren gemaakt. In Vigo hebben wij even moeten wachten op wat reserveonderdelen. De GPS en onze babystag zijn kaduk gegaan en moesten vervangen worden. In NL is het logistiek best in orde. In Spanje gaat het wat trager. Maar desalniettemin, met enig oponthoud zijn wij weer wat verder.

Vigo is overigens geen verkeerde plek om pech te hebben. Mooie plaats, veel anker mogelijkheden, prachtige ria met mosselkwekerijen, mooie en rustige stranden en bovenal mooi weer. Maar na 2 weken ronddobberen is het wel genoeg geweest. We zijn weer verder.

Om één of andere reden kan ik toch mijn draai niet vinden. Ik voel mij gespannen, onrustig en ongedurig. Het waarom weet ik niet. Ik kan daar niet een vinger achter krijgen. De plaatsen die wij tot dusverre aangedaan hebben, hebben wij in 2016 ook al eens bezocht. De herinneringen komen boven, maar blijken toch vluchtig te zijn. Alsof zij in de tijd verdampen. Alleen bepaalde gebeurtenissen blijven bij. Pech onderweg, slecht weer, ontmoetingen met collega zeilers. Het zijn de belevenissen, die in de herinnering bij blijven.

Ik heb nog niet het gevoel, dat wij werkelijk weg zijn. De stress blijft nog steeds aan mij plakken. Misschien, dat nieuwe horizonten helpen om de gemoedsrust, ontspanning en opening voor nieuwigheden te hervinden.

Nadat wij de Portugese westkust gepasseerd zijn, zijn wij nu in Algarve aanbeland. En tja, wat moet je daar nu van zeggen. Prachtige zandstranden. Veel vertier, maar ook betondorpen, die als grote witte bunkers aan de kust opdoemen. Er is van alles te vinden. Zwembaden, bungee jumpen, jetboten, parachutes voorgetrokken door speedboten, restaurantjes, kroegjes, souvenir winkeltjes. Je hebt het gevoel, dat je prooidier bent. Iedereen wil wat van je. Allemaal heel vriendelijk, maar toch. Niet een plek waar wij ons prettig voelen. En dan die havengelden. Exorbitant. En wat krijg je daarvoor. Een hoop disco herrie en voortscheurende speedbootjes volgeladen met toeristen. Gelukkig zijn er massa’s die hier het ultieme geluk vinden en gelukkig hebben wij de gelegenheid om weg van dit alles voor anker te gaan.

Wij liggen nu voor anker bij Faro met zo’n 100 andere zeilers.

Klinkt veel en is ook veel, maar we liggen hier toch heel rustig en stil, zonder “bijgeluiden” van anderen. Behalve dan de disco muziek van een verre discotheek uit betondorp, die zijn geluid uitbraakt over een stil water.

Morgen trekken wij door naar Cadiz en daarna Gibraltar.

Op naar de Mediterranee.