Dinsdag 16 augustus 2016

Wij hebben sinds een week een huisdier aan boord. Een mug. Of beter een huismug.

Overdag hoor en zie je hem of haar niet. (Het geslacht hebben we helaas nog niet kunnen achterhalen, maar gezien het karakter, moet het haast wel een zij zijn.)

’s-Avonds komt zij met een zacht gezoem tot leven. Vooral als wij in bed liggen en in een stadium van tussen wakker zijn en wegdoezelen. Met een zacht gezoem maakt zij kenbaar dat zij er is. Zij kan venijnig prikken en dat is de reden, dat wij bij het naderen van haar gezoem ons diep verstoppen onder ons dekbed. Dat werkt……… helaas maar tijdelijk. Badend van het zweet moeten wij het dekbed zo nu en dan van ons afslaan om weer wat verkoeling te krijgen. En dat is haar kans om weer zoemend ons te prikken en ons als donor te zien voor de bloedtransfusie. Slaan help niet. Wij hebben al vele blauwe plekken opgelopen zonder het merkbare resultaat van een geplette huismug. Een spuitbus met insecticide? Ook dat werkt niet, behalve dan dat wij met koppijn wakker worden. Een vliegenmepper? Helaas ook niet.

Net doen of wij geen huismug hebben dan? Helaas, helaas.Niets lijkt te werken. Wij moeten het er maar mee doen.

Buiten het bovengenoemde traumatische verhaal valt niet veel te vertellen.

Wij zijn weer 30 mijl verder opgeschoten. Al pruttelend, zonder wind.

Wij zijn nu in……..iets met Foz. Even opzoeken. Oh ja “Figueira da Foz”. Een moderne Portugese stad, die wij morgen al kuierend zullen aanschouwen.

Keep you posted.

Maandag 15 augustus 2016

De planning is om zo rond 8.30 Nederlandse tijd op te staan. Hier in Portugal is het 1 uur vroeger. (7.30 uur dus).

Maar ja, planningen zijn mooi, maar de praktijk wijst uit dat de meeste planningen, zo niet alle, níet lopen zoals gepland. Wij hebben ons zoals gebruikelijk bij het afgaan van de wekker nog maar eens een keertje omgedraaid om weer in slaap te sukkelen. Om 8.00 uur Portugese tijd worden wij gewekt door daverende kanonschoten en kerkklokkengeluiden, zo hard alsof de duivel aan de hemelpoort staat de rammelen. Om 9.00 uur hetzelfde liedje. Wat is er aan de hand? Het kan niet zijn dat deze herrie is ter ere van wat verdwaalde hollanders. Maar die eer laat ik heel graag aan mij voorbijgaan. Maar wat dan. Dat wordt al gauw duidelijk als wij onze boodschappen doen. Brood, groenten en fruit en vlees of vis. De gebruikelijke dingen dus. De straten zijn op de grond versierd met allerlei heiligheden. Welke? Geen idee. Oké een te kort in mijn opvoeding, maar daar zit ik gelukkig absoluut niet mee.

Bijgaand wat fotootjes. Voor en in de kerk staan busladingen vol met gelovigen serieus te kijken naar ………..?? Who knows.  Al met al een kleurrijk gezicht en leuk om het eens te zien.

Rond het middaguur zijn wij vertrokken. De lucht is betrokken en zit vol mist. Het is best koud. Vest aan, lange broek, thermo ondergoed voor Carla. Geen zaken, die je verwacht langs de kust van Portugal.

Wij varen een 30 mijl zuidwaarts naar Aveiro. Een klein stukje, maar wel op de motor.

En daar wordt je best zat van.

Wij liggen nu voor anker. De lucht is opgeklaard en het is zonnig. Geen wind. Nada. En morgen ook niet. Wij vertrekken morgen wel al motorend, verder naar het zuiden.

Als het een keertje wat meer waait willen wij een langere trip maken of de nacht doorvaren.

Maar op de motor is niet onze hobby.

Oh Ja,  wij kwamen ook nog het Schatje van Workum tegen.

Tot morgen

Vrijdag 12 augustus 2016

Vanochtend eerst maar weer eens boodschappen doen. Vandaag is er de wekelijkse (vis)markt. Reden om dat maar eens te bezoeken.

Maar ……………oh shit. Om daar te komen, maar je je eerst door een kilometers markt worstelen waar je in de oneindigheid aan variaties SHIRTJES kan kopen. Geen man te bekennen alleen één OEN en dat ben ik. Een survival of the fittest en dat ben ik niet. Ik kan zo langzamerhand geen vrouw meer zien. Ik denk dat ik mij maar ga opsluiten in één of ander klooster. Heel ver weg waar de vrouw nog uitgevonden moet worden en waar geen markt te vinden is.

Uiteindelijk hebben wij er op de vismarkt wel 2 prachtige rode Ponen aan overgehouden, die Carla op meer dan voortreffelijke wijze ’s-Avonds ter pan gedragen heeft.

Na het gedoe op de markt zijn wij vertrokken. Uiteraard geen wind en veel mist veroorzaakt door de naweeën van de bosbranden. Niet zo’n fijne (zeil)middag uiteindelijk. Wij zijn nu in Viana do Castelo aangekomen. Ongeveer 30 mijl van Cangas. Portugees grondgebied.

De sfeer is hier totaal anders dan in Spanje. In Spanje is de sfeer frivool, ongedwongen met een zorgeloze ondertoon. De vrouwen in Spanje showen graag hun vrouwelijkheid. In Portugal is men veel meer bedekt. De gevolgen van de economische crisis zijn hier goed merkbaar. Ook hier is men uiterst vriendelijk en behulpzaam, maar je merkt een bepaalde bedruktheid. Men is bezorgd. Veel Portugezen trekken weg naar Duitsland, Nederland en ander Noord-Europese landen, omdat in Portugal geen werk te vinden is. Wat voor hen pleit is de meertaligheid. Zelfs bij het kleinste bakkertje kan je je brood gewoon in het Engels kopen. In Spanje……….forget it. Zelfs de jongeren komen niet verder dan een simpel Yes and No..en ratelen vervolgens vrolijk verder in het Spaans.

Morgen willen wij eerst dit mooie stadje verkennen en vertrekken dan richting Porto.

De port lonkt, dus wij zullen vast wel bijtijds vertrekken.

Zaterdag 13 augustus 2016

Vanmorgen moeten wij ons bijna van het plafond schrapen. Een idioot met een snelle binliner haalt het in zijn hoofd om ’s-ochtends vroeg vlak langs onze Kairos en andere zeilboten te scheuren. Grote golven en we vliegen bijna tegen het plafond van de deining. Gelukkig hebben wij geen schade, maar slapen kunnen wij niet meer. Uit armoede staan wij maar op en verkennen Viana do Castelo. Een mooi stadje. Geen grootgrutters, Bijenkorf, Hema of andere snuisterij megaverkopers. Wel kleine leuke winkeltjes waar de winkelhouder zelf bepaalt wat hij/zij wil verkopen. De diversiteit is daardoor groot en de moeite waard. Het stadje zelf ziet er zelf ook goed onderhouden en verzorgt uit en de sfeer uit de oudheid is voelbaar. Zeker de moeite waard om deze plaats ooit nog eens te bezoeken. Alleen die havengelden! Exorbitant. Economisch gaat het niet goed met Portugal en men probeert extra inkomsten te krijgen door de toerist uit te knijpen. Voor de korte termijn zal dat vast wel werken, maar op de lange termijn….???? Denk het niet. Voor mij zou het reden zijn om niet meer te komen of om veel meer te ankeren. Een beetje dom m.i.

De Portugezen zijn buitengewoon aardig en hulpvaardig en dat maakt gelukkig veel goed.

’s-Middags vertrekken wij naar Póvoa de Varzim. In de dikke mist. Het is koud en de verwarming gaat aan!!! Zomer in Portugal!!! Je zou het niet kunnen verzinnen.

Het is slechts 20 mijl varen, maar we zien niets van het land. Geen zon, geen vissen, geen dolfijnen en geen land. Wel heel veel visstaken en het valt niet mee deze te ontwijken. Slalommend komen wij aan. De stad is rommelig. Op sommige plaatsen wat verloederd.

Veel huizen zijn met geglazuurde tegeltjes bekleed en met een kruis en/of maria en jezus afbeeldingen betegeld. Maria devoot vol overgave turend naar de hemel en Jezus lijdzaam kijkend naar zijn discipelen.

De verschillen met Spanje zijn groot. Heel groot. (Religieuze) normen en waarden, schuld, schaamte, angst, de wereldse last dragend en religieuze druk zijn hier voelbaar en voor mij beklemmend. Ingebakken in de Portugese cultuur. Zo jammer. Wat doe je je kinderen aan door ze hier mee op te zadelen, zou ik zeggen. Hoe zou het zijn als er geen religie in de wereld zou zijn? Oké, de Spanjaarden hebben een katholieke achtergrond, maar gaan daar veel relaxter en speelser mee om. Zo kan het dus kennelijk ook.  Ik ben mijn ouders tot op de dag dankbaar, dat ik vrijheid en onafhankelijk denken mee heb gekregen. Dank MA (en PA).

Ik vraag mij trouwens af of ooit een onderzoek gedaan is naar het causaal verband tussen enerzijds de mate van religiositeit en anderzijds de mate van welvaart/welzijn/geluk en opleidingsniveau. Ben benieuwd wat daar het resultaat van is.

Morgen gaat wij naar Porto. Met de Metro op jacht naar Port. Zal vast wel lukken.

Zondag 14 augustus 2016

In Portugal is het een uur vroeger dan in NL. Voor ons natuurlijk prima. Dan kunnen wij ons nog een uurtje langer omdraaien voordat wij opstaan.

Maar goed…..na de gebruikelijke opstaanperikelen vertrekken wij met de Metro naar Porto.

Ongeveer 1 uur en 15 minuten is het schommelen naar Porto. € 6,- voor een retourtje p/p. Helemaal niet duur dus.

Porto, de stad waar de port vandaan komt en waar je in de bekende porthuizen vrij mag proeven. De prijsklassen variëren van enkele tientjes tot ruim 300 euri voor de port van 20 – 25 jaar oud. Op mijn vraag waarom een port van 20 jaar ongeveer 10 x zo duur is als een port van 10 jaar komt niet echt een goede uitleg. Als ik de verkoper vertel, dat ik 60+ ben en beslist niet 60 x zoveel waard ben als toen ik 10 jaar was, krijg ik een blik vol onbegrip.

Sterker nog. Ik devalueer de komende jaren absoluut in waarde en wellicht nog snel ook. De vraag blijft dus waarom een fles port van 20 jaar 10 x zoveel waard is als een fles van 10 jaar. Als je dan ook nog bedenkt, dat een fles van € 300,- meestal alleen betaald kan worden door mensen die een dikke beurs hebben, dan zijn dat meestal ouderen. Ouderen die toch al een deel van hun smaak en reukvermogen kwijt zijn. Zij zullen het verschil in smaak tussen de “jonge” en “oude” port echt niet proeven. Wij zijn maar vertrokken met een verkoper achterlatend met een blik vol wanhoop. Arme man.

Tja Porto. Je moet er eens geweest zijn. Mooie stad met wel heel veel toeristen. Te veel. En heel veel kraampjes met heel veel prullaria. Veel te veel met een hoog “made in China” gehalte. Voor Carla de hemel. Voor mij de hel. Winkeltje in, winkeltje uit. Sjaaltje om, sjaaltje af. Hoedje op, hoedje af. Schortje voor, schortje af.  En toen was er gelukkig koffie. Lekkere koffie. Dan kennen ze hier wel. Toch nog een beetje hemel voor mij. (Een kinderhand is snel gevuld. Die van mij ook)

Na een hele dag sloffen door Porto met de Metro weer naar huis. Naar ons  Kairosje.

Altijd weer fijn om thuis te komen.

Morgen naar Aveiro

Maandag 8 augustus 2016

De dag dat wij weer vanuit NL via Lissabon terugvliegen naar Vigo. Dat hadden wij gedacht tenminste. Met vertraging vertrekken wij vanaf Schiphol. Maar in Lissabon gaat het helemaal mis. Uren wachten en om 22.00 uur krijgen wij te horen dat onze TAP vlucht tot Porto gaat en dat wij van daaruit met de bus naar Vigo moeten. Flink balen dus. Om 1.00 ‘s-nachts 9 augustus vertrekken wij met de bus uit Porto richting Vigo. Geen verkeer op de weg, maar wij rijden wel op 100 mtr. afstand van een gigantische vuurzee. De bosbrandjes, zoals wij ze kennen in NL, zijn hiermee vergeleken slechts ordinaire kampvuurtjes. Verbazingwekkend dat verkeer hier toegestaan is.  De mensen hier reageren nogal laconiek op de bosbranden. In deze tijd van het jaar zijn er dagelijks bosbranden, zo wordt ons verteld.

Uitgeput komen wij in Vigo aan en met een “formule 1” taxi worden wij in no-time naar ons Kairosje gescheurd. Aardige vent die taxichauffeur net als de security man bij de haven, die ons helpt onze koffers (met inhoud, jawel) tot aan boord te brengen. Zij spreken geen woord Nederlands, maar daar kunnen zij ook niets aan doen.  Vouwtje in de opvoeding zullen wij maar zeggen. Maar aardig zijn zij zeker. Om 4 uur zijn wij op ons waterbedje geschoven. Oogjes dicht en snaveltjes toe.

Dinsdag 9 augustus 2016

Om 12.00 uur ontbijt, nadat wij eerst wakker geworden zijn en ons ontdaan hebben van onze eerste vermoeidheid.

Een overtochtje Golf van Biskaje is minder vermoeiend, dan zo’n stom vliegtripje S’hol naar Vigo.

Kairos ligt er prima bij. Mast staat er nog steeds fier op. Motor loopt, evenals de generator, als een zonnetje.  De watermaker maakt nog steeds water zonder alcoholische toevoegingen. (Beetje jammer van dat laatste). Zij glimt en blinkt als een jongedame die net onder de douche vandaan komt. Mooie meid om te zien zo.

Hoe ziet onze dag er vandaag uit? Relaxed. Een beetje boodschappen doen, wat wandelen. Het is vandaag natuurlijk maar een heel kort dagje. ’s-Avonds is er weer een bosbrand met een snoeiharde wind. De lucht kleurt oranje, daarna zwart en grijs. In de Ria hangt een mist van rook. Alles went. De Spanjaarden lijken er niet van op te kijken. De dag sluiten wij af met een heel lekkere schotel seafood met een flesje witte wijn en spoelen daarmee de droge keel van de rooklucht weg.

Woensdag 10 augustus 2016

Wij zijn van plan om vandaag over te steken naar Cangas. Cangas zijn wij al eerder geweest. Een afstandje van 3 mijl van Vigo vandaan. Maar bij nader inzien, zien wij er toch maar vanaf.

Zonder een echte reden. Gewoon te lui om iets te doen. Wij kuieren wat rond, doen wat boodschappen, een lange siësta, en ik hou mij verder bezig met het verkrijgen van internet toegang. Om onduidelijke redenen lukte het mij in eerste instantie niet om verbinding te krijgen. Na een telefoontje met KPN is het weer gelukt. Jippie. Ik heb weer toegang tot de wereld. En ’s-Avonds, je raadt het al, alweer bosbrand.

Ditmaal wel wat vervelender, omdat er nu ook veel as als roos naar beneden dwarrelt. Niet fijn. Het gaat overal inzitten.

Morgen gaan wij nu echt naar Cangas. Echt waar.

Donderdag 11 augustus 2016

De ochtend is grijs van de rook en neerdwarrelende as van de bosbranden. 1000 ha. naar de knoppen. De kranten staat er bol van. In de Ria de Vigo hangt een zware brandlucht en het zicht is slecht. De wind heeft er geen zin in, waardoor de rook tussen de heuvels blijft hangen. Kairos krijgt ouderdomsverschijnselen. Zij kleurt vroegtijdig grijs. Gelukkig verdwijnt in het begin van de middag de rooklucht en varen wij naar Cangas. Ons inmiddels vertrouwde stadje, waar alles goed te doen is op loopafstand.

Bij een mooi was-etablissement doen wij de was. En verder winkelen. Carla heeft een shirtje nodig. Zonder mouwtjes. Wat een gedoe!!!. Vrouwen zal ik waarschijnlijk nooit begrijpen. Te kort, te lang, te dun, wel/geen bloemtjes, past niet bij of juist wel bij …….En dan wordt ook nog je mening gevraagd. Uit pure wanhoop vind je op een gegeven moment alles prachtig om maar van dat gedoe af te zijn. Hier in Spanje krijg je overal korting op. En dat is pas echt geld verdienen. Vrouwenlogica, die ik nog niet helemaal kan volgen. Ik word oud. Het is een overlevingstocht pur sang. Het is maar goed dat winkels een sluitingstijd hebben. Gered door de gong zullen wij maar zeggen. Morgen gauw weg uit Cangas en op zoek naar een stad zonder winkels. Zuidwaerts zo die gaet.

Oh ja, over het vissen. Het sterft hier van de vissen. In alle soorten en maten. Zij kwispelen dat het een lieve lust is. Maar ze laten zich niet vangen. Rotbeesten.

Zondag 26 juni 2016

Een rommeldagje. Boot schoongemaakt en ontzout. Onvoorstelbaar zoveel zout er op de boot vast blijft kleven. Een weekje later en je kan Kairos als zoutmijn exploiteren. Met veel zoet water hebben wij het zout van de boot geschrobd. Verder de was gedaan. Deze was zo langzamerhand behoorlijk onkreukbaar geworden en wat rondgelopen in mooi Cangas. Het is wel even wennen al die jongeren. Eén en al energie en daar wordt je best vrolijk van. Flirtend en stoerdoenerig gaan zij met elkaar om en doet ons herinneren aan onze jonge jaren. Zoete herinneringen komen boven, maar we zijn wel blij dat wij dat allang (bijna 40 jaar!) achter ons hebben gelaten.

Het weer is hier prachtig. Zon, zee en lekkere temperaturen maken het leven hier comfortabel. Een kopje koffie kost hier zo’n €. 1,- op de terrasjes, dus wat wil je nog meer?

(juist ja, 2 kopjes)

Maandag 27 juni t/m maandag 4 juli 2016

Ja wij dobberen nog steeds in de Ria bij Vigo.

Mooie omgeving hier. Wij maken vele uitstapjes. Soms met de bus, soms lopend of met de trein. Of wij ankeren in het beschermde natuurgebied van de Islands of Ciers. Prachtige omgeving.

Islands of Ciers

Klein stipje Kairos

Ciers

Ciers

Site seeing in Vigo

Met ons bijbootje gaan wij de kant op en lopen daar veelvuldig rond. Eén en al ontspanning en zoals je je het leven wenst. Eindelijk na vele jaren zwoegen. Wij beginnen al aardig te wennen aan onze nieuwe levensstijl. Ons zelf opgelegde “moeten” maakt plaats voor “we zien wel”. Wel even wennen, maar het bevalt uitstekend. Wij krijgen steeds meer contact met wereldomtrekkers, die ook zo in het leven staan. Ervaringen wisselen wij uit en steeds meer krijg je beeld waar je wel en niet moet zijn, waar de betere ankerplaatsen zijn of waar je het goedkoopste kan tanken of ……. Het is een klein wereldje. Het duurt even voordat je op dezelfde frequentie zit.

De eerste ARC-ers krijgen wij ook steeds meer in beeld. Deze groep gaat georganiseerd van Las Palmas naar de Carib. Je merkt de verschillen tussen de wereldomtrekkers en de ARC-ers.

De ARC-ers hebben zoiets van “kijk ons nou avonturiers”. De wereldomtrekkers hebben zoiets van “ah Gossie, kijk hen nou die amateurs”.

Boeiend!

Wij hebben voorlopig de tijd. Medio augustus zeilen wij langs de Portugese kust om daarna over te steken naar òf Madeira en dan naar de Canarische eilanden òf direct vanuit Lissabon naar de Canarische eilanden. Wat het gaat worden weten wij even niet. Het is afhankelijk van de weersomstandigheden, maar vooral van ons humeur.

Wij blijven nog wel even rond de Spaanse Ria’s ronddobberen en tussendoor komen wij nog even naar NL om moeder, kinderen, kleinkinderen en vrienden te groeten en nog wat centjes te verdienen.

Keep you posted.

Zo voor en na het zeilen heb je alle tijd om over het leven en wat daarin afspeelt na te denken. Zo af en toe zal ik wat van mijn (soms prikkelende) gedachtenspinsels aan mijn blog toe vertrouwen. 

Zo ook nu.

Waarom zoeken mensen het ongemak op terwijl zij thuis alles hebben om comfortabel te kunnen leven? Wat is dat wat ons drijft?  Ik heb er geen antwoord op, maar misschien heeft een slimmerik daar over nagedacht. (PS: ik ben bang dat ik daar wel het antwoord op heb, maar daar word je niet al te vrolijk van.)
Mocht iemand daar belangstelling voor hebben. Laat het weten en ik kom dan met een “diepzinnige” verklaring.

 En het antwoord???

Ach, wij leven in een uitermate saaie Nederlandse samenleving. Het meeste wat wij doen is vastgelegd in regeltjes, wetgeving, procedures, tijdschema’s etc. Liefst nog gecertificeerd door een instituut, die controleert of de uitvoering van de regeltjes goed vastgelegd en uitgevoerd worden om daarmee een aureool van betrouwbaarheid te geven.  (Voorbeelden zijn niet moeilijk te vinden. De gezondheids/ouderenzorg is daar één van). De enige uitdaging is nog het doorworstelen van alle regeltjes en je werk doen volgens deze regeltjes. Daarnaast hebben wij nog de overheid, die de schijn ophoudt er voor de burger te zijn. De pensioenfondsen die je voorhouden dat het met de oude dag ook wel goed zit. Het sociale zekerheidsstelsel, die de illusie in stand probeert te houden dat je, als het financieel of werk even tegenzit, er is als vangnet en je uit de brand weet te halen,  de belastingdienst die je kaalplukt om al deze illusies te kunnen financieren en tegelijkertijd zorgt, dat je niet meer of weinig financiële middelen overhoudt om daar iets leuks mee te doen en het bankwezen die je door hun (over)financiering afhankelijk van hen maakt. (Een goed voorbeeld  van dit alles is de film “Demolition Man” met Sylvester Stallone in de hoofdrol. Deze film gaat deels over het toekomstig maatschappelijk leven en geeft een werkelijkheid aan die absurd lijkt. De huidige werkelijkheid lijkt echter benauwend dicht bij te zijn bij de werkelijkheid zoals te zien is in deze film. Het is een spektakelfilm, maar toch de moeite waard om te zien.)

Wat vergeten wordt, is dat dit het ontwikkelen van je eigen creativiteit en je eigen ondernemerschap in de kiem smoort. Wij leven in een maatschappij waarbij risicomijding het hoogste goed lijkt te zijn. En dat is precies waar het fout gaat. Je komt alleen maar maatschappelijk verder door risico’s te nemen. Onderuit te gaan. Op te krabbelen. Weer door te gaan en daarvoor beloond te worden.

Toch hebben wij zo af en toe de behoefte om af te wijken van de norm. Gek te doen. De uitdaging te zoeken. Iets te doen wat je meestal niet doet. Terug naar een soort oergevoel. Terug naar Basic. Het gevoel dat je leeft en niet geleefd wordt.

En daar komt het ongemak van het tentje tijdens de vakantie naar boven of de hooligans die met veel agressie de voetbalstadions onveilig maken of…… nou ja, vul dat zelf maar in.

Vrijheid in gebondenheid is prima, maar laat die gebondenheid geen dwangbuis zijn.

Maandag 20 juni 2016

Wij zijn van haven veranderd. Een haventje (RNCN) iets dichter bij de boulevard en de oude binnenstad van La Coruna. Wij bezoeken eerst de binnenstad en duidelijk is de invloed van het subtropische klimaat. Palmbomen, opgewekte mooie mensen en alles ziet er bijzonder schoon en goed onderhouden uit. Ik heb meteen een goed gevoel over deze omgeving. Alleen die nacht!

Een groot passagierschip heeft het plan opgevat aan te gaan leggen met alle heisa van dien. Sleepboten, bunkerschepen en daarbij nog de visserarmade die het plan heeft opgevat om met een noodvaart langs de haveningang voorbij te crossen met als gevolg veel zuiging in het water, hoge deining en knarsende en piepende landvasten. Die nacht hebben wij geen oog dichtgedaan. Een oversteekje Golf van Biskaje is ontspannender dan een nachtje van deze aard.

Dinsdag 21 juni t/m donderdag 23 juni

Ik vat hier maar een paar dagen samen. Ik heb het veel te druk gehad met …………ja, wist ik het maar. In het kort: het is heel gezellig. Richard en Remco hebben hun draai gevonden, slapen vaak een gat in de dag. Zijn drukdoende te vissen met als gevolg, dat wederom niets maar dan ook helemaal niets gevangen is. De vissen liggen dubbel in het water van het lachen. Je ziet hun bekkies open en dicht gaan om af en toe een dikke boer te laten. De verse vis, die wij tijdens de reis hebben gekregen, komt van een allervriendelijkste havenmeester. Waarschijnlijk vanuit een gevoel van diep medelijden met onze jonge opstappers. Op de barbecue hebben wij het verschil tussen de eigen “gevangen” vis en de gekregen vis niet kunnen ontdekken. (Niet zo moeilijk trouwens als je zelf geen vis weet te vangen).

Onze Richard. Valt niet mee zo’n inspannende dag

Remco. Visje aanbranden!

Remco’s specialiteit

Santiago de Compostella

La Coruña

Vanuit La Coruña schuiven wij elke dag een beetje op langs de prachtige Spaanse kust richting Vigo. Eerst doen wij Porto de Muxia aan, daarna Ribeira en vervolgens Vigo. Het voelt allemaal heel erg goed. Vriendelijke open mensen en altijd bereid om te helpen. Ook als zij geen Engels spreken, zoeken zij iemand anders op, om als tolk op te treden. Het eten in de restaurantjes is heerlijk en de havens zijn oké.

Wij moeten wel wat wennen aan het Spaanse tijdbesef. De sièsta kennen wij als Hollanders niet en wij hebben natuurlijk de gewoonte om juist in die tijdsperiode uit shoppen te gaan. Goed voor de portemonnee uiteraard, maar het kan dan wel wat té rustig zijn in de winkelstraten. Bij ons in NL is het ’s-ochtends heel druk in het verkeer en mensen die op weg zijn naar hun werk. Hier in Spanje begint het leven pas om een uur of 9.00. Prima dus eigenlijk. Wij passen ons hier heel gemakkelijk bij aan! Een planning houden wij er niet op na. ’s-Ochtends bij het ontbijt bekijken wij wat wij deze dag willen gaan doen en laten ons volledig leiden door waar wij op dat moment zin in hebben. En dat voelt buitengewoon super.

Met het weer hebben wij mazzel. Meestal overdag een strakblauwe lucht en een frisse wind. Dat voelt heerlijk aan. ’s-Nachts daalt te temperatuur en dan kan het behoorlijk fris zijn. Voor het slapen is dat prima. Geen oververhitting in bed dus.(jammer?) De wind komt steeds uit de goede hoek en kunnen alles zeilend bereiken.

Vrijdag 24 juni 2016

De dag van het afscheid. Remco en Richard verlaten ons om huiswaarts te keren. Wij brengen ze naar het vliegveld en met pijn in het hart zien wij hen vertrekken. Het is een heerlijke, ontspannen, leuke week geweest. Een weekje is veel te kort. Helaas het is niet anders. Na het afscheid nemen, vertrekken wij naar Santiago de Compostella. M.n. het oude historische centrum is voor even wel leuk. Veel gebruikelijke kitsch troep, restaurantjes en anderszins. Een kerkdienst is gaande in een stampvolle kerk. Wij zijn maar snel weer verder gegaan. Het is veel te benauwend. De oude gebouwen ademen een historische sfeer uit en in gedachten kan je je wel voorstellen hoe het vroeger geweest moet zijn. Met de hoge snelheidstrein (die helemaal niet zo snel ging), zijn wij ’s-Avonds weer teruggekeerd naar ons drijvend mandje.

Zaterdag 25 juni 2016

Na wat boodschappen gedaan te hebben in Vigo vertrekken wij naar Cangas. Schuin tegenover Vigo in dezelfde Ria. Ongeveer 3 mijl varen. Goed te doen dus op een dag als vandaag. Cangas is een mooi stadje. Vol leven. Roeiwedstrijden en veel opgewekte blije mensen. Het leven is hier veel ontspannender dan bij ons. In Nederland heerst meer een sfeer van moeten. Hier een sfeer van mogen. Hier wordt geleefd. In NL wordt je geleefd. Een wereld van verschil! Wat opvalt hier in Spanje is dat vrouwen vrouwen zijn en mannen mannen. In NL zie je dat niet meer zo. De verschillen tussen man en vrouw zijn hier in Spanje (gelukkig) groter, zonder dat er verschil is in gelijkwaardigheid. Chapeau! In NL is grauwheid troef. Zo jammer!!! Wat verder opvalt is de veel lossere omgang met elkaar dan in NL. In een katholiek land als Spanje verwacht je geen topless dames op het strand. Wij waren blij verrast. Er heerst hier een bepaalde losheid, die wij in NL enkele decennia geleden ook kenden, maar die helaas door onze Boerka cultuur ver achter ons is gelaten. In NL is de vertrutting, preutsheid en burgerlijkheid zichtbaar en voelbaar. Jammer. Zo jammer. Ik hoop dat de tijden veranderen. Wij voelen ons hier prima en zijn blij dat wij hier zijn.

Donderdag 16 juni 2016

Niet zoveel te melden dit keer. Boodschappen doen, boot schoonmaken, de was en meer van dat spul. Het is net of je weer thuis bent. Niet zo leuk dus. Gelukkig gaat deze dag ook weer voorbij . Gaat vanzelf. Hoef je niets voor te doen.

Vrijdag 17 juni 2016

Beetje uitgeslapen en de laatste voorbereidingen voor ons vertrek uit Brest naar La Coruna/Spanje. Helaas heeft Jos met Seabee het niet gered tijdig in Brest aan te komen. Hij heeft het weer niet mee. Jammer, dat het niet gelukt is, omdat het samen op varen naar La Coruna wel zo gezellig is.

Het is wel trouwens grappig, dat je bereid bent een uur uit te trekken om lopend naar de bakker te gaan voor een baquette of croissantje. Dat zou je in NL niet zo gauw doen. Zelfs voor een kwartiertje lopen zou je de auto al nemen. We hebben natuurlijk nu wel meer tijd, maar toch… We houden ons voor dat lopen goed voor ons is, maar onze benen zijn daar toch niet helemaal mee eens. Soms protesteren ze wat, maar de mond wordt hen toch elke keer weer gesnoerd. Het valt verder op dat de meeste fransen gewoon geen woord buitenlands spreken. Met steenkolen frans probeer je er wat van te maken, maar vreemd blijft het toch dat de fransen het verdommen om een 2^e taal te spreken. Misschien is een frexit beter op zijn plaats dan een Brexit!

Enfin, onze boys hebben een goede vlucht naar Brest en stappen zo rond 13.00 uur min of meer fris en fruitig aan boord. Om 16.30 uur vertrekken we. Tij mee en na 2 uur tegen de wind motoren krijgen wij de wind mee. Zeil gaat op en de motor wordt het zwijgen opgelegd. Fijn dat je zo’n kreng hebt. Onmisbaar maar oh zo fijn als  je hem weer de mond kan snoeren.

Zaterdag 18 juni 2016

Kairosje loopt als de brandweer. De eerste 24 uur hebben wij ruim 170 mijl afgelegd. Gemiddeld zo’n 7 knpn p/u. De windmeter geeft steeds rond 20 – 25 knpn met uitschietertjes naar 30 knpn. Ofwel windkracht 5 – 7 beaufort. We zeilen halve wind en zelfs met het tij tegen lopen wij 7 knpn. Kortom best snel.

De hoge golven geven wel een katterig gevoel, maar het gaat goed. Overdag worden wij regelmatig besprongen door groepen dolfijnen. Kleintjes, dat wel, maar zij blijven urenlang met ons meedartelen. Het valt op hoeveel leven er in de Golf van Biskaje is. Op de fishfinder is veel vis te zien, maar wij varen veel te snel om het hengeltje uit te gooien.

’s-Nachts zie je af en toe een vrachtschip op de plotter voorbijkomen en zo hier en daar een verdwaalde zeiler, die ook richting La Coruna zeilt.

Zondag 19 juni 2016

De wind is wat minder geworden. 3 – 4 Bft, maar wij weten redelijk wat snelheid te houden (6knpn +) De dolfijnen komen weer in beeld, maar van een ander soort. Veel groter en van hetzelfde merk als de dolfijn bij Ile d’Ouesant (Brest) Wat een pracht dieren en wat een snelheid hebben zij.  Een tijdje later zien wij de rug en de fontein van een walvis. Indrukwekkend! Wat een dieren. Het laatste stukje naar La Coruna valt de wind weg.

Het kreng weer aangeslingerd en de laatste mijlen varen wij met Yantje Mar onze motor.

Om 18.00 uur lopen wij de haven van La Coruna binnen. Prachtige binnenkomst. De zon schijnt, lekkere temperatuur, mooi landschap. Ik begin te begrijpen waarom er zoveel Nederlandse pensionado’s naar Spanje trekken om hier hun laatste oude dagen te slijten.

Het aantal nederlandse zeilers is best groot. Er is hier een groep van 14 schepen, die naar de Azoren vertrekt en daarna via Falmouth terug naar NL varen. Gezellig clubje zo te zien.

En morgen…… We zien wel.

Dinsdag 14 juni 2016

Camaret, het volgende plaatsje wat wij bezoeken. Vlakbij Brest. Zo’n 10 mijl.

Het weer is hier erg wisselvallig. Het ene moment harde wind met veel regen. Een bui noemen ze dat. En het volgende moment flarden zon met een toefje wolk.

Er zitten hier best redelijk veel Nederlanders. Waarom is mij niet helemaal duidelijk. Het kan aan de prijs dit keer niet liggen. Het is best duur. Duurder nog dan in Brest zelf en dat komt niet omdat het hier in Camaret zo goed geoutilleerd is. De jachthaven Port de moulin Blanc in Brest is een moderne grote jachthaven van alle gemakken voorzien, maar is toch behoorlijk goedkoper dan de haven hier in Camaret. Ik begrijp de logica soms niet helemaal.

Het is voor ons zo wie zo verbazingwekkend, dat de mens veel geld uitgeeft om zich te goed te doen aan allerlei ongemakken. Zoals kamperen in een vochtige ongemakkelijke tent, het verblijf in bouwvallige (vakantie)huisjes en met kleine bootjes het gevaar op zoeken door onbekende vaargebieden te bevaren. Heel vreemd. En dat geldt uiteraard ook voor onszelf. Vooral als je beseft, dat onze slaapkamer ongeveer de inhoud heeft van onze boot. Het is weliswaar geen kleine slaapkamer, maar toch. Waarom zoeken mensen het ongemak op terwijl zij thuis alles hebben om comfortabel te kunnen leven? Wat is dat wat ons drijft?  Ik heb er geen antwoord op, maar misschien heeft een slimmerik daar over nagedacht. (PS: ik ben bang dat ik daar wel het antwoord op heb, maar daar word je niet al te vrolijk van.)

Mocht iemand daar belangstelling voor hebben. Laat het weten en ik kom dan met een diepzinnige verklaring.

Brest (Port de Moulin Blanc)

Woensdag 15 juni 2016

Wij zijn weer terug in de haven waar wij al 2 dagen gespen

deerd hebben. Vanochtend om een uur 10.00 vertrokken uit Camaret. Windje in de rug en……….ZON!

Jawel het kan. Echt wel. Twee uurtjes zeilend en nu eens geen motor aan. Heerlijk.

Wij blijven vandaag en morgen hier in de haven van Port de Moulin Blanc om ons voor te bereiden op de aankomst van onze boys. Zij komen vrijdag in de loop van de dag aan om ons oudjes te begeleiden tijdens de oversteek van de Golf van Biskaje. (Hoop dat zij niet zeeziek worden en een beetje zeebenen hebben!) De weersvooruitzichten zijn goed, voor wat het waard is. Morgen staat in het teken van boodschappen doen, boot een beetje op orde brengen, diesel en water tanken, de was doen en een keer goed douchen. Was ik maar bij moeder thuisgebleven denk ik dan. Hadden wij dezelfde malheur gehad.

Hoop dat onze vriend Jos Overbeek plus opstappers met zijn Seabee op tijd in Brest zijn, dan kunnen wij gezamenlijk opvarend de Golf oversteken. Wel zo gezellig.

Zondag 12 juni 2016

Brest, een grote stad met veel te zien. Het Chateau, de winkelstraten, de vergezichten, de marinehaven, de wandelroute naar de andere marina. De fransen, die geen woord Engels spreken. Kortom de moeite waard om te bezoeken.

Wij beginnen zo langzamerhand wel steeds meer te vervreemden van Nederland. De appelstroop is op evenals de pindakaas en de becel margarine die je beschermt tegen een te hoog cholesterolgehalte. Hoe die fransen dat hier overleven?  Geen idee. Zelfs de hagelslag kennen zij hier niet.

Ik vraag mij wel af hoe het komt dat wij Nederlanders becel en andere cholesterol drukkende middelen nodig hebben en de fransen niet. Hebben de fransen een laag cholesterolniveau, omdat zij die middelen niet hebben of hebben wij een hoog cholesterol niveau omdat wij het wel hebben? Mmmm………moeilijk punt!

Maandag 13 juni 2016

Wij blijven nog maar even in Brest. Wij zijn van plan naar Camaret te zeilen. Het puntje van de inloop naar Brest aan de rand van de Golf van Biskaje. Zo’n 10 mijl van Brest. Kort stukje dus, maar de wind neemt in de middag in hevigheid toe en na een mijl varen, besluiten wij om toch maar weer terug te keren naar de haven. De wind staat NW en de wind is inmiddels opgelopen tot 25 – 30 knpn. met uitschieters naar 35 Knpn. Camaret ligt aan lagerwal en aangezien wij geen zin hebben in een hoop gedoe, keren wij maar terug om morgen het tripje alsnog te ondernemen.

Better be safe than sorry.

Tot morgen.