Zaterdag 29 oktober t/m zaterdag 5 november 2016

Ruim 800 Nm te overbruggen. Bij vertrek uit La Gomera weten wij nog niet precies waar wij op de Kaapverdische eilanden zullen landen. Wordt het het eiland Sal met als hoofdplaats Palmeira of wordt het Sao Vincente met als belangrijkste plaats Mindelo.

We laten ons een beetje leiden door de wind. En die is er niet of nauwelijks. Wij hebben constant onze genaker op en met zijn 130 vierkante mtr. zeil weten wij er toch nog 3 – 4 knopen snelheid uit te persen. De hele rit duurt ongeveer 7 dagen.

En wat maak je dan zoal mee in deze 7 dagen.

Nou daar kan je kort of lang over zijn. Bosjes dolfijnen, die ons begeleiden naar de Kaapverden.

Spelend en dartelend voor de boeg en zo nu en dan uit het water springend. Zo zijn ze er en zo zijn ze weer verdwenen. Eén en al energie en vrolijkheid. Ondanks de verwondingen, die zij hebben opgelopen door waarschijnlijk visnetten.

Vliegende vissen, die van golftop naar golftop vliegen en soms het dek van Kairos als landingsbaan gebruiken met dodelijke afloop. Pilot’s error heet dat geloof ik.

Lekker douchen op het achterdek.

Lezen en lezen.

We hebben Kairos op de windvaan staan en hij zoekt zo zijn eigen weg wel.

Schepen?? Geen één gezien. Jawel op AIS zo’n 50 Nm van ons vandaan. Niets om je druk over te maken.

Wachtlopen? Waarom eigenlijk. We hebben een AIS die ons waarschuwt als een ander schip in de buurt komt. Desalniettemin kijken wij met regelmaat of er “iets” in de buurt komt. Nada, rien, pas du tout, nothing, nichts, nix, njet.

Stellen wij een wachtschema op? Nee….wie moe is gaat slapen en wie minder moe is let op. Slapen kan je ook overdag. Tijd zat.

En verder…………….het besef van tijd raak je volledig kwijt. Het maakt niet meer uit of je nu 7 dagen vaart of meer.

De wereld om je heen verdwijnt?

Nee, nee en nog eens nee. Overweldigend is de sterrenhemel. De halve maan die vlak boven de horizon verschijnt en waarbij de aarde zijn schaduw als een vingerafdruk op de maan drukt. De imponerende massa’s water, die als puisten met brekers op de top opkomen en weer verdwijnen.

Kairos beweegt mee en zoekt zijn weg. Fijn zo’n schip, waar je weinig omkijken naar hebt. Hij doet wat hij moet doen.

Op 5 november in de middag zien wij de contouren van Sao Vincente. Vulkanisch, maar wel redelijk groen met mooie witte zandstranden.

Mindelo ligt goed beschut en wij besluiten de 1^e nacht bij de haven voor anker te gaan. Beetje uitrusten en dan zien wij wel weer.

Zondag 6 november 2016

Wij gaan in de middag de haven in na eerst diesel bijgetankt te hebben (€ 0,63 p/ltr!!Kom daar in NL maar eens aan.)

Mindelo lijkt uitgestorven.

Wat hangjongeren. Jawel ook hier en verder is er weinig te beleven. Wij gebruiken deze dag om Kairos weer wat op orde te brengen. Het is tenslotte de dag des Heren.

En verder doen wij niet zoveel. Er is hier wel een groot contingent schepen, die deelnemen aan de rally Kaapverdische eilanden naar Barbados. Voornamelijk Fransen en Engelsen met zo hier en daar een loslopende Duitser. De sfeer is oké en het is altijd weer aardig om zo hier en daar een praatje te maken. Wel valt op, dat zo’n groep redelijk gesloten is. Ze praten wel, maar dan voornamelijk met elkaar binnen de groep en niet met enge outsiders zoals wij. Grappig!

Het aantal catamarans en trimarans is best groot. Reusachtige plastic kastelen van alle luxe voorzien. Je krijgt wel de indruk, dat de hoeveel kasteel omgekeerd evenredig is aan het zeemanschap. Bij het aanleggen lopen de spanningen hoog en menig opvarende zit met knaprode kop en badend in het zweet aan touwtjes te trekken zonder te weten welk touwtje waarvoor dient. De behulpzame Kaapverdianen zien dat lijdzaam aan en wachten geduldig af op de vaak tegenstrijdige opdrachten van ……??? Ja wie? Van alle schippers aan boord van het betreffende schip.

Maandag 7 november 2016

De dag van inklaren en tegelijkertijd uitklaren bij de Maritime politie en immigratie.

Alleraardigste dames en heren en wij worden best vlot behandeld. De naargeestige verhalen die je vaak hoort, daar hebben wij niets van gemerkt.

Wel blijf je verbaast over de administratieve rompslomp en het dubbele werk wat zij verrichten. Het doet herinneren aan de tijd in Nederland tientallen jaren geleden.

Verder hebben wij de winkelstraten van Mindelo bezocht. Niet veel soeps. Eén straat heen en één straat terug met heel veel Chinese winkels waar je werkelijk alles kan vinden, behalve dat wat je nodig hebt.

De Kaapverdische eilanden behoren tot Afrika en de Afrikaanse invloeden zijn duidelijk te merken. Rommelig, vaak vies, chaotische georganiseerd en de werkloosheid is groot. Er leven meer Kaapverdianen buiten de eilanden, dan op de eilanden zelf. Vreemd.

Hoe kan het zijn, dat de chinezen kennelijk wel een goede boterham weten te verdienen en de autochtone bevolking niet. Er zijn vast veel redenen te bedenken, waarom de Kaapverdiaan niet succesvol is, maar naar mijn idee is het belangrijker uit te vinden wat je moet doen om dat wèl te zijn.

De Kaapverdische eilanden zijn mooi. Mooier dan de Canarische eilanden. Jongens maak er wat van.

En verder?

Wèl, de was gedaan met onze ECO wasmachine. Deze kent slechts 1 programma, maar wast uitstekend.

En verder onze droger. Deze kent 3 droogprogramma’s. Hard, middel en zacht. Ook deze werkt ook prima, zolang het niet regent.

 

Gelukkig hebben zij hier in Mindelo nog niet van regen gehoord. Komt wel goed zo.

Donderdag 27 oktober 2016

Heerlijke dag. De dag hangt van toevalligheden aan elkaar. Vandaag, zijn wij volop bezig ons voor te bereiden voor de oversteek naar de Kaapverdische eilanden en daarna naar St. Maarten. Wij gaan ervanuit dat op de Kaapverdische eilanden niet veel te koop zal zijn. Reden om onze Kairosje op te zadelen met alles waarvan wij vermoeden dat nodig zal zijn voor de Atlantische oversteek. En dat is veul, heel veul. Jammer van de waterlijn. Deze is niet meer te zien. Kairos gaat zo’n beetje door zijn hoeven en lijkt te heet gewassen. Of wel: is een paar voet gekrompen. Althans dat lijkt zo. Wij zijn niet de enigen, die vertrekken. Wij hebben hier in La Gomera een aantal andere Nederlandse stellen ontmoet, die via de Kaapverdische eilanden oversteken naar veelal Suriname of de Carib. ’s-Avonds hebben wij een heerlijk etentje en gezelligheid is troef. De planning is om morgen (vrijdag) te vertrekken. Helaas laat de wind ons in de steek en ’s-Avonds tijdens het etentje besluiten wij om ons vertrek een dagje uit te stellen. Een dagje langer op La Gomera is geen straf. Integendeel, we hebben hier nog lang niet alles gezien en het verdient de moeite om later nog eens terug te keren.

Het leven hier op de Canarische eilanden lijkt wel één groot feest met momenten van rust en bezinning als je van het ene eiland naar het andere zeilt.

Vrijdag 28 oktober 2016

Nog meer boodschappen doen. Ik begrijp niet hoe alles weggestouwd kan worden.

Carla is de dame van de lijstjes, lijstjes, lijstjes en lijstjes. Het lijkt alsof zij alles onder controle heeft met deze lijstjes, alleen geloof ik daar geen barst van. Welke kastje je ook opentrekt. Het zit stampvol en ik kan mij op geen enkele wijze voorstellen hoe je iets kan terugvinden als je iets nodig hebt. Lijstje of geen lijstje. Voor mijn oog is het één grote bende. Ik mag mij er niet mee bemoeien en daar ben ik heeeel blij om. Ander voordeel is, dat als er iets gezocht moet worden, dat ik dat in ieder geval niet hoef te doen. Ik ben sowieso een slechte zoeker, maar hier zou ik stapelgek van worden. Gelukkig wordt Carla beperkt door de grootte van Kairos en het aantal kastjes. Hoe groter de boot en hoe meer kastjes des temeer spulletjes (lees: troep). In dit opzicht is er weinig verschil met onze thuissituatie in NL!!!

Wij hebben besloten om morgen (zaterdag) in de loop van de ochtend (zaterdag) te vertrekken. De windverwachting is “weinig wind”, maar we willen verder. De Bluenose (niet door mij veroorzaakt) met o.a. Henk en Joke vertrekken ook om die tijd richting de Kaap.

Gezellig om zo een beetje op te trekken, hoewel we elkaar vast wel in korte tijd uit het oog zullen verliezen. Misschien ontmoeten wij elkaar weer op de KV-eilanden.

Canarische eilanden bedankt voor de goede tijd en met weemoed nemen wij afscheid van jullie. Wij komen terug.

 

 

Maandag 24 oktober 2016 (San Miquel)

Nadat Janita en Jan Paul vertrokken zijn, blijven we nog een dagje in San Miguel. Een oersaaie haven bij een oersaai resort. Het weer zit ook niet echt mee, waardoor wij aan het eind van de dag maar één ding willen en dat is weg en wel zo snel mogelijk. Maar helaas. Een oude dikke Amerikaan zit ons in de weg bij het dieselstation. Wij willen eerst nog wat peut tanken en met een overjarige Amerikaan voor de boeg wil dat niet echt opschieten. Hij schijnt ergens op te wachten, maar niemand weet waarop. Hij heeft wel hele verhalen over alle zeereizen, die hij inmiddels achter de rug heeft. Praatgraag, dat is t’ie. Praten, praten en praten. Stapel- stapelgek wordt je ervan. De havenmeester gevraagd of hij kan zorgen, dat die Trump van de dieselkade ophoepelt, maar ook zijn inspanningen vallen in het water. Eindelijk, als de goede man zijn IPhone navigatie! op orde lijkt te hebben, vertrekt hij dan eindelijk. Het is inmiddels rond de 12.00 uur en de wind begint behoorlijk aan te trekken. (20 – 25 knpn) uit westelijke richting. Pal tegen.  Vijf uur motoren is ook niet je dat, maar beter 5 uur stampen, dan blijven liggen. Rond 17.00 uur komen wij in “Marina San Sebastiaan de la Gomera” aan. Het is gebruikelijk om je van tevoren via de marifoon te melden. Nou probeer maar eens zo’n lange naam zonder uren oefenen zonder haperingen de ether in te slingeren. Mijn bewondering heb je.

 

Dinsdag 25 en woensdag 26 oktober 2016 (La Gomera)

La Gomera is een mooi eiland. De haven is vol en zonder reservering kom je niet binnen.

Het gezelschap schepelingen is internationaal. Russen, Amerikanen,  Zwitsers, Duitsers, Nederlanders en Belgen, Spanjaarden uiteraard en Fransen en niet te vergeten een Zuidafrikaan, Noren, Zweden en Finnen en nog meer niet nader te identificeren zee gespuis. Allen van verschillende leeftijden en afkomsten leven in dit haventje in alle gemoedsrust. Zo kan het dus ook. Daar kunnen de Poetin’s  en Trumpen nog wat van leren. Kom naar La Gomera, drink een flinke neut (belastingvrij!) en alles komt goed. Echt waar.

Inmiddels zijn wij wel begonnen met het voorbereiden van onze oversteek naar de Kaapverdische eilanden en vervolgens de overtocht naar St. Maarten. De laatste klusjes en de laatste boodschappen, boodschappen en boodschappen. De waterlijn is nog net wel zichtbaar, maar de vraag is “hoe lang nog”. Ik hoop dat wij voldoende wind hebben om het geheel in beweging te krijgen. Waarschijnlijk vertrekken wij a.s. vrijdag 28 of anders 29 oktober. Afhankelijk van de wind uiteraard en vermoedelijk zullen wij een dag of 7 onder zeil zijn.  We will see.

Wij willen nu toch echt wel weg van de Canarische eilanden. Het zijn mooie eilanden en goed te vertoeven, maar het is nu wel weer mooi geweest. Het weer is omgeslagen en het is een stuk kouder en onaangenamer geworden. Het weer is nu te vergelijken met een natte Nederlandse zomerdag. Brrrrrr………….

Eerst nog maar eens alle afscheidsborreltjes zien te overleven.

 

Zondag 16 oktober – 23 oktober 2016

Met het vertrek van onze kinderen, komen tegelijkertijd onze vrienden Jan Paul en Janita uit Nederland aan.

Met de bus hobbelen wij naar Santa Cruz. Zij verblijven een weekje met ons aan boord van onze Kairos.

Een weekje in alcoholische nevelen gehuld.

Een weekje waarin wij top, maar dan ook echt top gegeten en gedronken hebben met tussendoor heerlijk gezeild, gemotord, geankerd (hoewel je daar over kan twisten) en tussendoor de dolfijnen en onze vrienden de Grienden ontmoet hebben. Deze laatsten behoren tot de walvissen en lijken een beetje op heel grote dolfijnen met een bolhoedje op. Stijlvolle dieren, die met golvende bewegingen door het water zweven. Prachtig en indrukwekkend. (Helaas kan ik hier nog geen foto’s plaatsen, omdat Wifi dan verstopt raakt.)

Een heerlijke week en als er een paradijs zou zijn, dan zou dat hier op dit moment zijn.

Een week waarin wij ook nog de nodige klusjes uitgevoerd hebben. Een beetje achterstallig onderhoud aan Kairos, die het ook best naar zijn zin had. Het bezoek aan La Palma, La Gomera en natuurlijk Tenerife verdient het om een keer terug te komen.

De week is veel te kort en helaas, helaas eindigt hun bezoek op 25 oktober met hun thuisreis naar NL ons in alle eenzaamheid achterlatend.

Dank voor alles en ………….tot Cuba??

Vrijdag 7 oktober en zaterdag 8 oktober 2016

Beide dagen werken wij hard om ons voor te bereiden op de ontvangst van onze zoon Richard, schoondochter Laila en kleinkind boefjes Kian (3 jr.) en Maya (1,5 jr)

Boodschappen doen, uitzoeken waar wat te beleven is, bezoek van hun tijdelijke residentie in Santa Cruz de Tenerife en het uitzoeken hoelang het lopen is van daar naar hier. De pampertjes vliegen ons ondertussen om de oren bij het uitpakken van de kindbagage. Kairos wordt ondertussen een beetje vergeten (Aaaah gossie. We maken het nog wel goed met je.)

Zondag 9 oktober t/m 16 oktober 2016

Een inspannend weekje maar best hartstikke leuk. Een bezoekje aan Aquapark en junglepark, waar de apen lange neuzen trekken en de zeeleeuwen, de zee even vergeten lijken en in een (chloor?)bad de nodige capriolen uithalen. Met de huurauto is Tenerife goed te berijden en Rich/Laila duiken ook nog even het nationale natuurpark in om de vulkaan de Teide met een bezoek te vereren. Gelukkig is de vulkaan gestopt met roken, zodat het daar best uit te houden is.

   

Met onze kleindochter is het gezellig babbelen. Zij heeft haar eigen taaltje ontwikkeld. Het twetters. Zij twettert de gehele dag en in dit taaltje bouwen wij zo een leuke conversatie op.

Zij begrijpt niet wat ik zeg en ik begrijp niet wat zij zegt. Het gaat (waarschijnlijk) nergens over, maar zo vul je wel de lege ruimtes. Hetzelfde met onze Kian. Met dien verstande dat hij op 3-jarig academisch niveau voortleutert. Wel te verstaan, maar het gaat óók nergens over.

Vandaag had ik zowaar wifi ter beschikking en de grootste krant van NL lezend kom ik wat interessante artikeltjes tegen, zoals “Priester betrapt in sexpark” en/of “Koning Albert ging 16 jaar vreemd” (En ik maar denken, dat hij zijn hele leven al vreemd is) en/of “Hond wacht maand op baasjes” en/of “Frank Masmeyer brengt single uit”. Ongelooflijk interessant natuurlijk. Gaat helemaal nergens over en is op zijn hoogst op het niveau van een 2 jarige.

Ben ik even blij, dat ik meestal geen wifi heb.

De week is hartstikke leuk en zo brengen wij hen op zondag 16 oktober weer retour luchthaven.

Bedankt jongelui en tot de volgende keer.

Maandag 12 september – 6 oktober 2016

Een 2,5 week terug naar Nederland. Een drukke 2,5 week. Werk, belastingaangifte, bij werken administratie, betalingen doen, APK en groot onderhoud van de auto, moeder, kinderen en klein kinderen, uit eten, vrienden bezoeken, boodschappen doen om mee te nemen naar Tenerife, verloren gegane zeillatten bestellen, Satelliettelefoon kopen en operationeel maken, poetsen en soppen. De tijd vliegt voorbij, maar dat had van mij ook wel wat sneller gekund. Niet dat ik zit te klagen, maar Kairos lonkt. 5 oktober vliegen wij terug naar ons thuis. In Nederland is ons huis, maar Kairos is ons thuis. Het verschil lijkt klein, maar voor mij zit daar een wereld tussen.

Woensdag 5 oktober 2016

Door onze lieftallige dochter Agnes (je moet haar gezien hebben!) worden wij naar Schiphol gebracht. De auto vol met bagage.

Met 30 kilo overgewicht en met een extra groot pakket i.v.m. de 2,5 mtr. lange zeillatten worstelen wij ons naar Schiphol. Pindakaas, aardappelen, hagelslag, kaas, stroopwafels, drop en chocolade. Ge zijt enen Ollander of ge zijt het niet nietwaar.

De vlucht met Transavia is prima. Wij hebben met Transavia goede ervaringen. Niet te duur, stipt en met vriendelijk personeel. Daar kunnen heel wat low cost carriers een voorbeeld aan nemen. De aankomt op Tenerife is minder. Men is daar niet gewend aan afwijkende bagage formaten. Even vragen bij een onberispelijk in uniform geklede, maar overjarige dame, waar ik de odd sized lugage kan ophalen. Het enige waar zij toe in staat blijkt te zijn, is onvriendelijk kijken, schouders ophalen en vragen wat je er aan gaat doen. Een overjarig modepopje, die onmiddellijk afgegeven zou moeten worden bij de niet opgehaalde bagage in de hoop dat zij daar tot in de oneindigheid vergeten mag blijven.

Maar goed. Wij hebben de 5 pakketten gevonden en met de bestelbustaxi naar Santa Cruz de Tenerife gereden, waar Kairos ongeduldig op ons ligt te wachten.

In de 1 uur durende trip naar de Marina piekeren wij ons suf hoe wij al deze bagage naar Kairos moeten brengen. De marina kent geen wagentjes en de afstand is best groot. 78 kg. verdeelt over 5 pakketten neem je niet ff onder je arm mee, zonder door je hoeven te gaan.

Maar gelukkig, het geluk is met de dommen. (PS: en voor de twijfelaars, dat zijn wij en dat willen wij ook vooral zo houden by the way!). Rob en Boudien van de Bojangles waren wij al eerder in Cascais (Portugal) tegengekomen en zij waren zo vriendelijk om ons te helpen. Dank dank dank. ’s-Avonds hebben wij lekker met hen Hake gegeten en 2 ltr. bier en een fles witte wijn achterovergeslagen. Het valt ook allemaal niet mee, nietwaar. Wij hebben daardoor wel lekker geslapen in ons eigen waterbedje.

Donderdag 6 oktober 2016

Vandaag staat in het teken van Kairos tot leven wekken en het uitpakken van alle bagage en het opruimen. Kairos is bedekt met een zwarte laag vulkaanstof. Het is een poets-uitpak-inruim-boodschappendag. Broodjes gekocht bij de bakker, naar de supermarkt voor het avondeten en dat alles in alle gemoedelijkheid. Tijd vervaagt en wij laten ons meer leiden door het opkomen en ondergaan van de zon, dan door ons horloge. En ik kan je verzekeren dat dat heel fijn is.  In Nederland word ik altijd overvallen door “druk” en het altijd weer “moeten”. Het is heerlijk om te doen waar je behoefte aan hebt en niet omdat toevallig iemand of een instantie dat van je verwacht of eist. Meer vanuit uit eigen interne wil en behoefte dan externe druk. Het merkwaardige, of misschien ook niet, ben ik hier zo veel productiever, opgewekter en energieker dan in Nederland. Goed dat wij er tussenuit zijn.

 

Maandag 5 september 2016

San Miguel. Na een dagje varen komen wij aan in San Miguel.

Het zuiden van Tenerife. De haven waar wij Marti Rijken ontmoeten. Een oud zeil collega, die ook een jaartje rond gaat. Marina San Miguel is een wat saaie Marina. Gelegen bij een toeristenplaats/resort. Een resort zoals er zoveel zijn. Hotels, appartementen, golfbanen, zwembaden, pizzeria’s en ander toeristenvoer, tennisbanen en een slecht toegankelijk en begaanbaar strand vol met zwarte lavastenen en lavagruis. Je moet ervan houden, maar aan ons is het niet besteed.  De avond met Marti is gezellig en we hebben lekker gebabbeld en gegeten aan boord. De volgende ochtend is hij voor een korte periode vertrokken naar NL om daarna zijn reis te vervolgen.

Dinsdag 6 september 2016

De oversteek naar La Gomera, een klein eiland naast Tenerife is relatief kort. In de baai van Playa de Chinguarime gooien wij ons anker uit om daar de nacht door te brengen. Een mooie baai.

Alleen het geluid van de brekers op de rotsen is goed hoorbaar. De wind komt uit het zuidoosten met de daarbij behorende lange golfslag. Gevolg: een nacht slingeren met weinig nachtrust. Wel met een prachtige sterrenhemel en het geluid van Grienden. Moe, maar voldaan vertrekken wij de volgende ochtend.

Woensdag 7 september tot 10 september 2016

San Sebastiaan (La Gomera)

’s-Ochtens vertrekken wij van onze ankerplaats richting San Sebastiaan. Een korte trip, die wij op de motor moeten varen. Er is geen wind en dicht langs de kust varen wij naar San Sebastiaan. Prachtige rotsformatie rijzen op uit de zee. Na een uurtje motoren komen wij op de plaats van bestemming aan. De marina is gezellig, levendig en ligt bij het stadje. Hier komen wij wat bij van de vermoeienissen en vermaken ons hier prima. Ons oorspronkelijke plan om hier 2 nachten te verblijven, rekken wij een beetje op naar 3 nachten. Het is hier gewoon veel te gezellig, ontspannen en prima om meteen weer weg te gaan. Hier rommelen wij wat aan, zoals Kairos ontzouten, winkelen, kopje koffie drinken, het eiland verkennen, uitslapen, gesprekken met het thuisfront en meer van dit soort zaken. De tijd vliegt voorbij en La Gomera is zeker de moeite waard om nog eens terug te komen.

Zaterdag 10 september 2016

Het is mij het dagje wel. Wij vertrekken uit La Gomera. Er staat zo’n 20 Knpn wind (5 Bft) en is met halve wind voor ons zeer goed te doen. Maar we zijn de haven nog niet uit of de wind neemt toe tot 30 – 35 Knpn (7 – 8 Bft) met af een toe een toefje 40 Knpn. (9 Bft) Kairos houdt zich uitstekend en met een plukje Genua uit loopt hij prima. Kairos is sowieso een volkomen voorspelbaar schip en geeft heel goed aan wanneer het net ff teveel voor hem wordt. Wat reven of wat afvallen helpt dan prima. Maar goed…….Kairos loopt als een tierelier en wij worden begeleid door een roedel dolfijnen, waarbij af en toe een macho uit het water springt en ons met een glimlach om de bek lijken te zeggen “goed gedaan jochie”.

Na een half uurtje valt de wind volkomen weg en zowel de wind als de golven zijn de weg kwijt. De wind draait alle kanten op net als de golven. Twijfelaartjes dus. De propellor laten wij draaien en na een halfuurtje begint de wind weer aan te trekken, maar is dan gedraaid van NO naar ZW met 20 – 25 knpn. Dit blijft zo tot wij de zuidkust van Tenerife bereikt hebben (San Miquel). Wij zijn van plan om 20 mijl verder voor anker de nacht door te brengen in de Baai van Abona. Volgens de pilot zou dat een prima ankerplaats zijn. De wind is oké en de af te leggen afstand ook goed haalbaar.

Zogezegd zo gedaan. Wij varen door en passeren San Miguel. Bij de ronding van de Punta Roja draait plotseling de wind van ZW naar NO en wij krijgen hem pal tegen met 25 – 30 knpn. (6 – 7 Bft). De golven bouwen zich op en het wordt heftig. Het lijkt alsof je in een wasmachine zit met een te hoog toerental. De motor gaat aan en 100 paarden staan te trappelen om vooruit te komen. Helaas langzaam, heel langzaam komen wij verder (met 3 knpn. p/u) en rond 19.00 uur komen wij in de baai aan. Voor anker?? Wij durven het niet aan. De deining is veel te heftig en de baai geeft te weinig beschutting om de nacht door te brengen. Wij besluiten om verder te gaan naar Santa Cruz de Tenerife. De beschutte haven die wij al kennen van een weekje eerder en die wel goed beschut is. Uiteindelijk om 0.30 uur ’s-Nachts komen wij aan. Moe??? Nee niet echt. Shaken not stirred. Jazeker.

Kairos hebben wij als beloning ook maar een klapje op de kont gegeven. Ook goed gedaan jochie!

Zondag 11 september 2016

Kairos is behoorlijk gepekeld uit ons tripje van zaterdag gekomen. De dag bestaat dan ook voornamelijk uit het ontzouten van Kairos. Kairos gaat onder de douche zogezegd en lijkt daar lekker fris en fruitig van te worden. Sopje hier, sopje daar, nog even de oksels, odeurtje, beetje bodylotion en Kairos begint aardig het binkie te worden. Nu wij nog. First things first tenslotte.

Wij besteden onze tijd aan klusjes, schoonmaken en prutswerk op een relaxte manier en sluiten de dag af met een lekkere whisky. (Nee nee. Alleen om het zout af te spoelen uiteraard!)

Zondag 28  augustus – 4 september 2016

Bij hoogwater vertrekken wij om 13.00 uur uit Alvor. De wind staat noordoost met in het begin wat weinig wind. Later in de avond neemt de wind toe tot 5 – 6 Bft met soms een uitschietertje naar 7. Al afkruisend gaan wij richting de Canarische eilanden. De omstandigheden wijzigingen zich gedurende hele trip niet. Af en toe komen wij een verdwaald zeeschip tegen, die keurig zijn koers wijzigt om ons voorrang te verlenen. Aardige mensen die zeelieden! Zeiljachten zijn in geen velden of wegen te bekennen. Wel komen wij een 4 mast schoener tegen die onder volzeil richting Gran Canaria zeilt. Een machtig mooi gezicht.

Onze vriendjes de dolfijnen laten het afweten. Kennelijk zijn wij te ver van huis. De nachten zijn donker. De maan heeft er geen zin in. Wel is de sterrenhemel ongewoon mooi. De melkweg is goed zichtbaar en als je langs de mast naar boven kijkt, dan lijkt het net of het toplicht de melkweg wil kietelen. Kansloos uiteraard.  Je krijgt het gevoel dat het denken in dimensie hier niet opgaat. Een dimensielose wereld? Ons denken in meeteenheden beperkt ons in ons denken. Het zou anders moeten kunnen.

Dit zijn ook van die momenten dat je nadenkt over de zin en essentie van het leven. De zin en onzin. Moeilijke maar ook uitnodigende thema’s om over na te denken.

Heel basic ben je in de wereld om het stokje door te geven aan de volgende generatie. De instandhouding van de soort mens. Overdracht van genetisch materiaal. Maar als dat alles is, dan is het leven wel heel erg pover. Rijkdom, macht, ego, aanzien, jezelf onvervangbaar maken, materie……. Is dat het dan? Lijkt mij ook wat magertjes. Competitie, carrière maken, groot huis of huizen, auto, boot etc. Mmmm………korte termijn bevrediging en je neemt het niet mee in je graf. Ook niet echt. Maar wat dan wel??? Religie……….alsjeblieft zeg. Daar hebben wij al genoeg ellende van in de wereld. Ook niet.

Is het leven daarmee zinloos? Misschien wel ja, tenzij je instaat bent je jezelf te ontwikkelen. In welke richting maakt niet zoveel uit. Jezelf verbeteren, ontdekken, exploreren, risico’s te nemen, grenzen verleggen, ondernemen, durven, anderen helpen zichzelf te ontdekken……

Wat een overtochtje naar de Canarische eilanden in een donkere nacht al niet teweeg brengt!

Maar goed. Wij varen verder en op 2 september om 3.00 uur in de ochtend komen wij aan in Santa Cruz de Tenerife. Een stad vol levendigheid. Druk havenbedrijf met overslag van containers, ferry’s en cruiseschepen. De stad is gezellig met veel pleintjes, restaurantjes, bistro’s, kleding, auditorium, beelden en kiosken waar je mee kan doen met de talrijke loterijen.

 

3 september 2016

Wij huren een auto om het eiland Tenerife te verkennen. Een heel afwisselend eiland. Droog in het zuiden met veel toerisme. Alles is hier kunstmatig. Prachtige golfbanen, palmbomen, bloemen en de bekende winkeltjes en restaurantjes zoals je die overal ziet en entertainment op niveau Hazes. Hartstikke leuk natuurlijk, maar niets authentieks. Precies zoals in de folders beschreven.

Buiten deze toeristenplaatsen is niets. Maar dan ook echt helemaal niets. Dor, droog, lavasteen, kaal als een maanlandschap zonder kraters.  De stranden zijn zwart en met lavasteentjes bekleed. Je kan niet met blote voeten lopen en als je valt heb je een dik probleem of enkel.

In het noorden van Tenerife is meer groen te bespeuren. Palmbomen, struiken, bloemen en het klimaat is wat aangenamer, wat minder heet en wat verkoeling door de wind. In het Noorden van Tenerife en dan m.n. Santa Cruz is authentieker. Minder toeristen en meer te beleven als het gaat om niet toeristische activiteiten. Stijlvoller. Er wordt hier gewerkt en geleefd.

Tussen het Zuiden en Noorden van Tenerife heb je (jawel) het…………..midden met de vulkaan waaruit Tenerife ontstaan is. Een werkelijk prachtig en adembenemend gebied.

Droog en kaal, maar wel heel kleurrijk met heel veel verschillende vormen van lavastenen.

Prachtig natuurgebied met veel wandeltracks. Wij hebben onze ogen uitgekeken. Superdag!

(Helaas lukt het mij niet om meer foto’s toe te voegen door de waardeloze wifi verbindingen!)

4 september 2016

’s-Heerendag wasdag. Poetsen, wassen, zeilen en motor controleren, schoonmaken en allerlei andere klusjes. Zondag klusdag en dat was best ontspannen. Als je maar langgenoeg iets doet waar je niet zoveel zin in hebt, wordt het vanzelf wel leuk. Zo ook hier.

Morgen verlaten wij Santa Cruz voor eventjes en gaan naar San Miguel, waar wij onze zeil collega zullen ontmoeten die ook naar de Canarisch eilanden gewaaid is.

Note: Santa Cruz staat voor heilig kruis. Tenerife is  eigenlijk ontstaan uit de fecaliën van moeder aarde. (om het heeeeel netjes te formuleren). De combinatie van beide kan ik moeilijk rijmen. Of schuilt in mijn denken een manco.

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 24  augustus 2016

De dag dat wij Cascais verlaten richting Lagos met een tussenstop(je) op 25 augustus in het vissershaventjes Cabo de Sines en Baleeira (Sagres). Leuke haventjes waar niet veel te beleven valt, maar juist daarom zo zijn charme hebben. Het is wel een komen en gaan van vissersschepen, die diep in de nacht hun lading komen lossen om vervolgens weer op pad te gaan.

Hardwerkende lieden, deze vissers. Respect.

En onze huismug. Wel deze hebben wij gedurende daglicht weten op te sporen. Ook de nakomelingen en deze hebben wij met een brede grijns geplet, gevierendeeld en ter water besteld. De vlag ging beslist niet halfstok, maar hebben wij met een klein ceremonieel boven in de top gehesen. YESS!!!!

Vrijdag 26 augustus 2016

Aankomst in Lagos. Een peperduur toeristisch stadje met allerlei junkfood restaurantjes, waar je diep in je portemonnee moet duiken om e.e.a. te kunnen betalen.

Ons havengeld voor één nachtje bedraagt maar liefst € 69,–. Het hoogste bedrag wat wij ooit betaald hebben. En voor wat..????? Je hebt immers alles zelf aan boord. Wij zitten niet te wachten op stroom, water, douches etc. etc. Belachelijke prijzen en het is dan ook niet verwonderlijk, dat de haven slechts voor de helft bezet is. Pure afzetterij. Aan de boulevard staan allerlei tentjes, waar je weer diep in de buidel moet tasten als je de nodige prullaria wilt hebben. Toeristen worden met busladingen vol op allerlei bootjes gestopt, zodat zij tegen absurde prijzen dolfijnen kunnen bekijken of dicht langs de kustlijn voor een half uurtje “grotten” kunnen aanschouwen. Je krijgt als toerist de indruk, dat het hoogseizoen tevens jachtseizoen is, waarbij alles geoorloofd is, om geplunderd te worden. Maar enfin……genoeg gesputter. Je kan ook gewoon niet gaan of weggaan en dat is precies wat wij doen.

En verder……………..goed nieuws vanuit het Anthony van Leeuwenhoek Ziekenhuis (AvL).

In onze familie is sprake van een Gen-mutatie, die leidt tot een verhoogd risico voor Borst- eierstok- en prostaatkanker. Het zgn. BRCA2 Gen. Dit Gen kan van generatie op generatie overgedragen worden. Ieder familielid heeft in principe een 50% kans op deze Gen-mutatie. Na onderzoek blijkt, dat ik gelukkig geen drager ben van deze Gen-mutatie en dat daarmee ook mijn kinderen en kleinkinderen niet belast zijn. Ik kan niet uitdrukken hoe gelukkig ik hiermee ben. Ik moet er werkelijk niet aandenken, dat ik hiermee mijn kinderen en kleinkinderen zou belasten, ondanks dat mij geen enkele blaam treft.

Wij hebben maar een stevige borrel op dit goede nieuws genomen

 Zaterdag 27 augustus

Vertrek uit Lagos om een rustig ankerplekje te zoeken en de kater van Lagos van ons af te spoelen nadat wij ons eerst nog voorbereid hebben op ons vertrek naar de Canarische eilanden op zondag 28 augustus.

Boodschappen doen, water en diesel tanken, bijbootje opbergen, de was wassen en drogen, de boot schoonmaken en zo zijn er nog veel andere dingen die gedaan moeten worden.

Hard werken dus op deze zaterdag. Het is hier smoorheet. Het zweet loopt in straaltjes langs ons lijf. Goed te merken is, dat de watertemperatuur hier veel hoger is, dan aan de Spaanse Noord-Atlantische kust. Daar blijft de boot binnen lekker koel door het water. Hier in Zuidportugal ben je in of uit het water net zo nat. Vanmiddag varen wij 5 mijl verder naar Barra de Alvor waar wij voor anker gaan en waar vanuit wij zondagmorgen zullen vertrekken naar de Canarische eilanden.

Het riviertje waar wij op varen is mooi met veel ondieptes en zandstranden. Het ligt in een natuurgebied en de vogeltjes kwetteren er vrolijk op los. Wij ontmoeten hier ook Maarten en Antoinette met de “Witte Beer”. De eerste ontmoeting is in Vigo en vanaf daar hebben wij contact, waarbij wij talrijke nuttige adviezen krijgen over ankerplaatsen, havens en bezienswaardigheden. Dank dank dank daarvoor. De avond sluiten wij met hen af met een heerlijk dinertje in Alvor om vervolgens in een zwarte nacht met hun dinghy onze boot  te bestijgen. Je vraagt je altijd weer af of je in de goede boot terecht komt. Het zou toch schrikken zijn als je de volgende ochtend naast een onbekende wakker wordt. Voor de één kan dit halleluja zijn en voor de ander schrikken.  De vraag is dan natuurlijk wie is de gelukkige en wie niet. Ik ga het niet uitproberen. That’s for sure.

 

 

Woensdag 17 augustus t/m 23 augustus 2016

Onze huismug laat zich niet goed pletten. Wij hebben schone plannen om hem/haar een waardig zeemansgraf te gunnen, maar helaas, zoals alle plannen, is het lijdend/leidend voorwerp niet van zins mee te werken. Sterker nog. Wij hebben sterk de indruk dat ons huismugje een productieve tijd achter zich heeft, gezien het nageslacht wat voorgebracht is.

Maar goed. We zullen het maar laten zoals het is.

Onze reis van Figuera de Fox naar Nazaré en van Nazaré naar Ericiera is buitengemeen boeiend te noemen. Men zegt dat Portugal een prachtige kustlijn heeft en dat kunnen wij helaas niet beamen. Niet dat dat niet zo is, maar wij hebben daar niets van gezien. Dikke mist. Geen hand voor ogen te zien en slalommend tussen de visstaken door hebben wij uiteindelijk Cascais bereikt. Cascais ligt vlakbij Lissabon. Tussendoor Nazaré aangedaan. Nazaré is een aardig kustplaatsje met tal van attracties, zoals je die ook kent bij onze kustplaatsen. De sfeer is sterk vergelijkbaar met Katwijk.  Keurige mensen in over gedimensioneerde badpakken. Na Nazaré willen wij als tussenstop Ericiera aandoen.

Een klein baaitje en goed beschut tegen de overwegend noordelijke winden.

De mist is jammer genoeg zo dicht, dat aangekomen in het baaitje, totaal niets te zien is. Geen strand, geen rotsen, geen pier en zelfs geen dooie. Niets, helemaal niets. Je kan wel de branding op de rotsen horen, maar iets zien….ho maar. Geen goede plek dus om al ankerend de nacht door te brengen. Uit armoede varen wij maar door naar Cascais.

Cascais is een mooie moderne toeristische stad. Veel Nederlanders, Fransen, Engelsen, Duitsers en zo nu een loslopende autochtoon. Mooie stranden, goed openbaar vervoer, heel veel eettentjes en volop winkels waar je je geld kan verknoeien aan prullaria, kleding en andere rommel. Wel een duur stadje met een dure haven. Als “echte” Hollanders liggen wij een aantal dagen voor anker (gratis!) vlak bij de boulevard en pendelen met ons bijbootje naar de kant voor de nodige boodschappen. Er liggen hier meerdere Nederlandse zeiljachten waar wij kennis mee maken  (de opvarenden wel te verstaan) en een gezellig dinghy feestje mee hebben onder het genot van een hapje en drankje. Heel gezellig en dat zal vast wel op andere locaties voortgezet worden. ’s-Avonds is hier een 10-daags muziekfestival met bekende en ons onbekende Portugese artiesten.

Wij ondergaan ook nog een processie. Ik hoop dat ik het goede woord hiervoor gebruik. Voor een ongelovige Thomas of beter een niet gelovige Henk komt zo’n optocht toch wel heel vreemd over. Een kermisoptocht met een hoog sekte achtig gehalte. Het geeft mij in ieder geval een heel unheimisch gevoel (In goed Nederlands).

Wij hebben Lissabon met de trein nog een dagje aangedaan. Eigenlijk is een dag veel te kort, gezien alle indrukken die je opdoet. Veel historie met afwisselend mooie moderne gebouwen. De contrasten zijn groot. De oude wijken met toch wel behoorlijk veel armoede en de rijke buurten met prachtige huizen. Zowel modern als “oud”. Een intrigerende stad en zeker de moeite waard om nog eens te bezoeken. Maar dan wat langer.

De nachten zijn redelijk onvoorspelbaar. Vaak zet een harde wind op (tot 35 knpn = 8 Bft), waardoor wij als een vlieger in de wind achter ons anker heen en weer zwiepen. ’s-Ochtends is het dan weer bladstil en kan je je nauwelijks voorstellen, dat het zo heftig is geweest.

Wij hebben ook nog 2 jonge Groningse dames aan boord gehad, die wij ontmoet hebben in Cascais. Erg gezellig. Aan boord wat gegeten en ’s-Avonds met het bijbootje weer terug naar de wal. Dat zijn zo van die onverwachte ontmoetingen, die het leven aangenaam maken. Ladies het ga jullie goed.