Van Valencia tot Nice

23 juli tot 1 september 2018

Afgelopen maand was het hier in Frankrijk stervens heet.

IMG_2765

Met een watertemperatuur van zo’n 28 gr. en luchttemperatuur tussen de 35 – 40 gr. Celsius lijkt de inhoud van je hersenen te verdampen. In de boot is het niet te harden. De enigen, die er nog een beetje schik in hebben zijn de ontelbare muggen, die je vooral ’s-nachts denken te plezieren met een overdaad aan muggenbulten. En ik maar denken, dat muggen niet op zout water te vinden zijn. Beetje dom dus.

Elke vorm van activiteit droogt op. Zo ook mijn schrijven.Gelukkig zijn de temperaturen nu (31 aug.) overdag tot het ijselijk niveau van 25 – 30 gr. gedaald en zo ontstaat er weer wat ruimte in mijn hoofd. Ondanks de hitte is er toch wel zo het één en ander gebeurd.

Wij hebben een lange rij van bezienswaardigheden gezien en beleefd.

Van schilderachtige plaatsjes als Peniscola (hoe kom je erop!), Cap d’agde (niet te betalen), de afschuwlijk lelijke Fos de Mer met zijn container overslag, olie terminals en kolen overslag (waar het overigens wel goed ankeren was) en de havens van Port St. Louis du Rhone en Port Napoleon (die betaalbaar waren), Port de Bouc, schilderachtig en historisch Ile Ratonneau met Port du Frioul, ile de Jarre, ongelooflijk mooi Ile de Porquerolles en Ile de Port-Cros, de ankerplek Agay Place (waar we door de deining zowat uit bed gelanceerd werden), Cannes (duur, maar wel de moeite waard te bezoeken), de eilanden groep Iles de Lerins (druk en mooi), de baai bij Villefrance sur Mer (veel megayachts, een cruiseschip en veel deining) en nu in Port Nice.

Een lange lijst, hoewel dat niet zo voelt.

In de tussentijd zijn ook nog onze zoon, onze LSD met kleinkinderen voor een weekje overgekomen.

Een hele belevenis om te zien hoe deze 2 knijters van 3 en 5 jaar oud onbevangen te water gaan en hun creativiteit los weten te maken door van een boomhut een boothut weten te maken. Helaas, school roept en na een weekje keert de stilte veel te snel weer terug. Het was een mooi weekje en zoals alle mooie weekjes is deze ook weer voorbij.

IMG_2760

Af en toe blijven we ergens iets langer hangen geheel afhankelijk of het al dan niet mooi is en of er wat te beleven valt.

Juli/augustus is het bezoek aan de Mediterranee niet echt aan te raden.

In de loop van de ochtend zie je een grote zwerm bootjes aankomen om vooral zo dicht mogelijk op elkaar te ankeren, zwemmen, BBQ-en etc.

Wel gezellig, maar druk. Heel druk.

Wij hebben voortdurend onze fenders uitgehangen, om geen mede ankeraars in de touwen te krijgen. In de avond zie je het grootste deel van de meute weer vertrekken.

Degenen die overblijven zijn veelal de zeilers.

Zeilers????? Nou ja, voor wat daar mee doorgaat.

Verbazingwekkend is het ankergedrag.

Op de plaats aangekomen gooit men het anker uit en is verbaasd dat het anker niet houdt als je bij 10 meter diepgang, 10 meter ketting uitgooit. Met regelmaat krijgen verhuurbedrijven daar klachten over. Gek hè.

En ja dat zeilen. We zijn bijna kwijt wat dat is. Je mag blij zijn als je de 10 knp. wind hebt. Meestal tegen of van achter. De vlag gaat uit als je 10 – 15 knp krijgt.

De wind is een voortdurende bron van frustratie. Als je denk even wat wind te krijgen en je je zeilen gehesen hebt, is de wind als de wind weer verdwenen en sta je beteuterd naar je klapperende zeilen te kijken. En dat gaat meestal zo een paar keer per dag. De motor maakt overuren en wij kunnen hem bijna niet meer aanhoren. Blij dat wij hem hebben en blij als wij hem weer uit kunnen zetten.

Het aantal motoruren bij dit rondje Middellandse zee evenaart het aantal uren sinds de geboorte van de motor. Veel te veel dus.

Desalniettemin, voor wat wij tot dusverre gezien hebben, is de Mediterranee boeiend in al zijn variëteit.

Van betondorpen aan de Spaanse kant met veel herrie van kermisachtige attracties, verstilde baaien met glashelder water, waarbij je je anker op 10 meter op de bodem ziet liggen als ware het een verzilverde tandstoker. Vissen die onder de boot als in de lucht lijken te zweven en waar het zo stil is, dat je fluisterend met elkaar praat.

En dan natuurlijk de megajachten met vooral personeel, wiens meeste werk bestaat uit poetsen, poetsen en nog meer poetsen. De meeste jachten staan geregistreerd in Georgetown op de Cayman Island. En waarom zou dat nou zijn?

Wij zijn nu in de oude haven van Nice.

Grote Ferries uit Sardinië en Corsica landen en vertrekken hier. Het is een kleine haven en het is knap hoe ze dit soort schuiten in weten te parkeren. De oude stad trekt niet zo. Een stad als zovele andere. De citadel is de moeite waard. Boven geeft het een mooi overzicht van de stad. De boulevard is best mooi voor wie daarvan houdt. Lang kiezelstrand met vele restaurantjes en vertier.

Morgen gaan wij met de bus naar Monaco en Monte Carla (Carlo sorry). Een trip van 45 minuten en het schijnt de moeite waard te zijn. Het buskaartje kost € 1,50 p/p. Niet alles is hier duur.

Wordt vervolgt.

Valencia

23 juli t/m juli 2018

Komend vanuit westelijke richting en Valencia naderend slaat de schrik om het hart. Een grote overslaghaven met grote kranen, die het ene vrachtschip na het andere lossen. Lelijk………… en je zou eigenlijk direct door willen varen.

Het loopt naar het eind van de dag, de wind neemt toe en dat is de reden, dat wij toch maar Valencia binnenlopen.

Gelukkig maar. De oude binnenstad blijkt wondermooi te zijn. Oude historische gebouwen, veel levendigheid, terrasjes, winkeltjes, restaurantjes, grote bankgebouwen, parken met fonteinen, goed openbaar vervoer, centrale markt en buitenal vriendelijke mensen met een wel een hele hoge Nederlandse aanwezigheid. Je kan werkelijk nergens lopen of zitten of je komt ze tegen.  Op één of andere manier zijn zij direct herkenbaar. Waardoor??? Joost mag het weten, maar ze zijn goed herkenbaar. Het zijn wel de gezelligste type Nederlanders, dus dat valt mee.

Wij varen nu al vanaf medio mei richting Spanje en daarvoor natuurlijk ons rondje Atlantic. Wat opvalt is de ongelooflijk grote rijkdom waarin wij leven. Tot het decadente aan toe. Als je de winkels langsloopt zie je “hongerige” dames, die net dat specifieke kledingstukje willen kopen en dat natuurlijk net niet weten te vinden. Restaurants zijn er te kust en te keur. Vakantiegangers, die moeiteloos voor € 75,- per halfuur een jetski huren, duikcursussen voor veel geld volgen of op dolfijnenjacht gaan voor veel geld en moeiteloos de hele wereld rondvliegen. Het kan kennelijk allemaal niet op. Geen wonder, dat miljoenen vluchtelingen op drift zijn om ook een stukje van deze rijkdom te willen profiteren. De tegenstelling in de wereld zijn groot. Te groot. Hoe lang kan de rijke westelijke wereld nog doorgaan voordat ons rijke leven implodeert.

Ik weet nog goed, dat ik mijn leven nooit gevraagd werd of ik het werk dat ik deed leuk vond en hoe ik mij voelde. Ik heb deze vraag één keer gesteld gekregen en ik had daar geen antwoord heb. Sterker nog, het heeft mij dagenlang beziggehouden. Je werkt, verdient geld, je bent verantwoordelijk voor je gezin, je bent carrièregericht, je doet je best, je werkt hard, afzien hoort daar ook nadrukkelijk bij, maar de vraag of iets leuk is, was niet aan de orde. Zo anders dan tegenwoordig. Werk moet vooral leuk zijn, het liefst zonder al te veel verantwoordelijkheden en anders???? Dan ga je toch wat anders doen.

Het is tegenwoordig allemaal een beetje too much en too easy vrees ik.

Zo kom je al zeilend langs de kusten van europa tot dit soort overdenkingen.

Ik word oud.

Morgen trekken we verder.

Gibraltar – Valencia

7 juli t/m 22 juli 2018

Je kan merken dat de vakanties hier in Spanje ook losgebroken zijn. Druk, druk en nog eens druk. De jetski’s vliegen je om de oren. Opblaas glijbanen en klimrekken dobberen op afgeschermde plekken aan de kustlijn. Heel veel bootjes, die je voorbij scheuren en het liefst natuurlijk zo dicht mogelijk langs je heen om ……????       Zo mooi zijn we nu ook niet meer. Wonderlijk en verwonderlijk.

Gibraltar is een rots apart. De aapjes natuurlijk, maar ook de Britse enclave. Zij hebben nog steeds een beetje de grandeur van weleer. Het is één toeristisch gebeuren met heel veel Britse toeristen. De prijzen zijn navenant. Het Spaanse deel (voor de Rock) is heel wat echter, authentieker. En goedkoper. Een bezoekje tandarts kost € 20,-. Kom daar maar eens mee in NL. De kwaliteit is helaas overeenkomstig de prijs. Gering dus. Het kopje koffie is de helft van de prijs. De kwaliteit is dubbel. Het Britse Gibraltar teert op het verleden net zoals het moederland. De moeite waard om te bezoeken. De toekomst van het Britse ligt in het verleden. De rode nog werkende telefooncellen geven daar blijk van.

Gibraltar ligt tegenover Marokko. Wij hebben met beide handen de kans aangegreven om met een ferry over te steken naar Tanger. Een wereld op zich. Uiteraard wordt je als toerist langs allerlei tentjes geleid om e.e.a. te kopen. De kreet “kijken niet kopen” krijg je al snel te horen als je zegt dat je Hollander bent. Houden we er in, zullen we maar zeggen. De authentieke echte marokkaanse marktjes zijn de moeite waard. Je wordt er niet lastig gevallen en het is geen kitch rommel.

Al varend langs de Spaanse Middellandse zeekust is een ervaring apart. Ruige rotsen en gebergten. Het Sierra Nevada met sneeuw op de toppen. De soms kleine Spaanse dorpjes en vooral de mega moderne vakantieoorden. Hoge appartement/flatgebouwen die langs de kust opdoemen. Bij Malaga landt elke minuut een vliegtuig met vakantiegangers, die applaudiserend voet op de grond zetten. Al die betondorpen zijn mega. Je voelt je alsof je in ander universum stapt. Oke, je hoort, ziet en leest zo af en toe over Torromolinos, Cadiz, Malaga etc., maar als je daar zo langs vaart val je stijl achterover. Je hebt een beeld of verwachting, die totaal niet overeenkomt met de realiteit.

 

IMG_2653

Het is Mega. Hoe je daarover oordeelt? Geen idee. Het is niet mijn wereld. Maar als je de taferelen op een afstandje bekijkt, dan moet het wel heel leuk zijn.

Zo langs de kust varend hebben wij de volgende plaatsen aangedaan: Fuengirola, Ensalade Dela Heradura, Almeria, Aguilas, Cartegena, Illa de Tabarca, Calp, Valencia.

Cartegena is een mooie stad met een lange historie, waar het relaxed verblijven is. Wij zijn daar 2 daagjes blijven plakken, lekker gegeten, aan de boulevard gelegen en nog wat NL vakantie gangers aan boord gehad. Heel gezellig.

En dat is wat het zeilen zo mooi maakt. De onverwachte ontmoetingen, het delen van ervaringen, de verhalen, saamhorigheid en elkaar helpen. Super. En dat nog los van het varen zelf, de natuur, de spanning en sensatie, de ongemakken. Het gevoel dat je leeft.

Illa de Tabarca is het kleinste bewoonde eilandje van Spanje. 60 bewoners telt het. Als je informatie van te voren zo leest, dan denk je…… lekker rustig ankeren, bezoek aan het eilandje brengen en de volgende dag weer verder. Helaas pindakaas. Onvoorstelbaar zoveel bootjes met bezoekers ’s-Ochtends gelost worden. Het is één grote mierenhoop van op het strand gestapelde zonaanbidders, jetski’s, speedbootjes, surfplanken etc.. Neemt niet weg, dat het toch wel weer een bijzondere ervaring is die helemaal niet spoort met de verwachtingen die je hebt.

IMG_2681
Calp

En dan het zeilen zelf. Wel dat is best wel naadje. Weinig wind in de rug, veel wind op de kop. Korte stijle golven, die regelmatig op het dek omkrullen en veel wiebelen. We motoren veel en dat is niet waar een zeilboot voor geboren is.

We varen morgen naar Valencia met hopelijk wel een stevige wind mee.

Tot dan.

A Coruña (Spanje) – Albufeira (Portugal)

4 juni t/m 6 juli 2018

IMG_2381

Lang niets geschreven.

Mijn pet stond er niet naar.  Van A Coruña tot Vigo (Sp) was het weer niet om naar huis te schrijven. Mistig, koude wind, grauw. Kortom niet bepaald fijn. De motor heeft overuren gemaakt. In Vigo hebben wij even moeten wachten op wat reserveonderdelen. De GPS en onze babystag zijn kaduk gegaan en moesten vervangen worden. In NL is het logistiek best in orde. In Spanje gaat het wat trager. Maar desalniettemin, met enig oponthoud zijn wij weer wat verder.

Vigo is overigens geen verkeerde plek om pech te hebben. Mooie plaats, veel anker mogelijkheden, prachtige ria met mosselkwekerijen, mooie en rustige stranden en bovenal mooi weer. Maar na 2 weken ronddobberen is het wel genoeg geweest. We zijn weer verder.

Om één of andere reden kan ik toch mijn draai niet vinden. Ik voel mij gespannen, onrustig en ongedurig. Het waarom weet ik niet. Ik kan daar niet een vinger achter krijgen. De plaatsen die wij tot dusverre aangedaan hebben, hebben wij in 2016 ook al eens bezocht. De herinneringen komen boven, maar blijken toch vluchtig te zijn. Alsof zij in de tijd verdampen. Alleen bepaalde gebeurtenissen blijven bij. Pech onderweg, slecht weer, ontmoetingen met collega zeilers. Het zijn de belevenissen, die in de herinnering bij blijven.

Ik heb nog niet het gevoel, dat wij werkelijk weg zijn. De stress blijft nog steeds aan mij plakken. Misschien, dat nieuwe horizonten helpen om de gemoedsrust, ontspanning en opening voor nieuwigheden te hervinden.

Nadat wij de Portugese westkust gepasseerd zijn, zijn wij nu in Algarve aanbeland. En tja, wat moet je daar nu van zeggen. Prachtige zandstranden. Veel vertier, maar ook betondorpen, die als grote witte bunkers aan de kust opdoemen. Er is van alles te vinden. Zwembaden, bungee jumpen, jetboten, parachutes voorgetrokken door speedboten, restaurantjes, kroegjes, souvenir winkeltjes. Je hebt het gevoel, dat je prooidier bent. Iedereen wil wat van je. Allemaal heel vriendelijk, maar toch. Niet een plek waar wij ons prettig voelen. En dan die havengelden. Exorbitant. En wat krijg je daarvoor. Een hoop disco herrie en voortscheurende speedbootjes volgeladen met toeristen. Gelukkig zijn er massa’s die hier het ultieme geluk vinden en gelukkig hebben wij de gelegenheid om weg van dit alles voor anker te gaan.

Wij liggen nu voor anker bij Faro met zo’n 100 andere zeilers.

Klinkt veel en is ook veel, maar we liggen hier toch heel rustig en stil, zonder “bijgeluiden” van anderen. Behalve dan de disco muziek van een verre discotheek uit betondorp, die zijn geluid uitbraakt over een stil water.

Morgen trekken wij door naar Cadiz en daarna Gibraltar.

Op naar de Mediterranee.

 

Zeebrugge – A Coruña

17 mei t/m 3 juni 2018

Een voor ons welbekende route.

Zeebrugge – Dieppe – Le Havre – Roscoff – Alderney – Aber-wrac’h om daarna de Golf van Biskay doorstekend naar A Coruña.

Vertrouwde omgevingen met meer dan vertrouwd weer.

Koud, mistig, nat, weinig wind mee en veel wind tegen. Het lijkt wel herfst.

Ons Yantje heeft veel overuren gemaakt. Onze trouwe bromtol, die ons toch van A naar Beter laat gaan.

De stress van het Nederlandse loopt langzaam uit ons lijf. Wij voelen ons steeds minder gevangen en opgejaagd. De rust en ontspanning neemt onze gemoedtoestand geleidelijk over.

Ons hoofd geeft steeds meer ruimte voor lezen, contact met andere zeilers en oog voor onze omgeving. Eindelijk en heerlijk.

Een boek om aan te raden is Homo Deus (dank fam. Bloemen voor de tip), die goed en onderbouwd de achtergronden weergeeft van het verleden, heden en toekomst.

Onderweg zien wij helaas niet zoveel. De Britse Kanaaleilanden waren weer in nevelen gehuld en lieten zich niet onder de rokken kijken.

Het aantal dolfijnen is ongelooflijk. Hele horden begeleiden ons. Levenslustige dieren, vrolijk, nieuwsgierig, vol energie. Prachtig en zo anders dan in dierentuinen waar de dieren “suf en energieloos” in gevangenschap wachten op hun einde. Wreed.

En Kairos onze griekse god. Deze houdt zich voorbeeldig in elke weerssituatie.

Alles werkt prima en de komende week trekken we verder richting Suien en hopen op een beetje warmte.

Wordt vervolgd.

Off we go (IJmuiden – Zeebrugge)

Mei 2018

Het to-do lijstje is als vanouds weer ellenlang.

Na onze vorige reis raak je daar wel aan gewend.

Onderhoud en reparatie van de motor, generator (Joepie, hij doet het weer), nieuwe ankerlier, verstaging gecontroleerd, dek daar waar nodig gerubberd, zeilen gerepareerd en gecontroleerd, watermaker operationeel gemaakt, poetsen poetsen en poetsen en ………………nog 10.001 andere klusjes.

Kairos is inmiddels als een jonge griekse god en in betere conditie dan ooit.

Dank aan Shipshape voor alle hulp en ondersteuning om ons op weg te helpen.

Het lijstje wordt nooit kleiner. De prioriteit van de to-do dingen neemt wel af.

En handig dat ik zo langzamerhand geworden ben! Ik kan het mijzelf nauwelijks voorstellen. Ik vind het zelfs leuk. (Wat is er mis met mij??)

Op 13 mei zijn wij laat in de middag vertrokken na een gezellig en emotioneel afscheid. Via IJmuiden zijn wij na een kort maar heftig ritje in Zeebrugge aangeland. 6 – 7 Bft op de kont en dan wil je wel lopen. Het is inmiddels 16 mei en liggen af te wachten op beter weer. Het is koud en de wind is stormachtig. Morgen 17 mei zijn de vooruitzichten wat beter en dan vertrekken wij vroeg in de morgen naar Calais. In Zeebrugge hebben wij een jong stel (Nienke en Dirk) ontmoet. Heel gezellig om ervaringen en belevenissen uit te wisselen. Het is het zout in de pap en het voelt rijk aan. Heerlijk.

Zij gaan net als wij naar de Middellandse zee, maar dan via de zuid Engelse kust. Zou mooi zijn om hen weer te ontmoeten. We will see.

 

 

Thuis

November 2017-April 2018

Enne……….went het al een beetje.

De meest gestelde vraag nadat wij weer thuis zijn.

Helaas. Dat wat wij verwacht hebben blijkt ook zo daadwerkelijk te zijn. Het went niet. Helemaal niet zelfs. Na 1,5 jaar gewend en verwend te zijn aan vrijheid en onafhankelijkheid wordt je in dit NL geconfronteerd met een cultuur van regeltjes, regeltjes en nog veel meer regeltjes. Procedures en protocollen die heilig zijn. De mens is niet belangrijk. Als het protocol maar gevolgd wordt. NL lijkt hierin volledig doorgeslagen te zijn. Voorbeelden te over. (zorgsector, de overheidsector, onderwijs etc. etc.) De eenheidsworst is troef. Heel keurig natuurlijk maar toch. NL als grijze muizenland trekt niet echt. Het klemt en voelt niet goed. Managers, die by far geen managers zijn en op instrumentele wijze proberen hun mensen aan te sturen. Zelfsturende teams die mij sterk aan de jaren 60 en 70 doen denken. Niets nieuws onder de zon.

NL is vertrut en verpreutst. De verantwoordelijke neemt geen verantwoordelijkheid. De angst om af te wijken regeert. Creativiteit, lef en eigen initiatief worden gesmoord door de indekkingscultuur. Zolang je maar tussen de lijntjes loopt is het oké, maar waag het niet om buiten deze lijntjes te kleuren.

NL een vrij land? NL een democratisch land? Vergeet het maar. De politiek is versnipperd. De 2ekamer is een cabaret. Ego’s regeren. (Nou ja, dat denken ze) Activistische brulapen domineren en de weekdieren in de 2ekamer denken alleen aan hun eigen imago. Activistische imago trippers die zich volksvertegenwoordigers noemen.

Genoeg gezeur van mijn kant. Het is zo wel mooi geweest.

Wij vertrekken weer en dit keer richting Middellandse zee zonder tijdslimiet.