Een dag later dan gepland zijn wij vertrokken.

Wij hadden eerst nog een crematie van een jonge vrouw die door A.L.S het leven gelaten heeft. Man en zoon achterlatend. Het leven kan soms wreed zijn.

Recht en onrecht, macht en onmacht, oorlog en vrede, hemel en hel, zijn beide zijden van dezelfde munt. De munt of wel het leven genoemd.

Maar goed. Wij hebben de mazzel dat wij gezond en wel zijn en dat wij op de goede plaats en op het juiste moment geboren en getogen zijn.

Zondag hebben wij alvast afscheid genomen van ons moeder en van onze kinderen met partners en kleinkinderen. En dat doet best pijn. Natuurlijk je ziet hen wel weer terug, maar er is toch dat gevoel van “ze heel erg missen” en de zorg die je als ouder hebt van “ze zullen het toch wel redden” en “wat als…….dan zijn wij er niet”.

Het is regenachtig met veel wind. De laatste akkefietjes heeft Shipshape voor ons geklaard. Chapeau!!!!!!!

De boot is vol gestouwd met eten, drinken, kleding en reserve onderdelen. Het markermeer is opeens een stuk minder diep. Ik moet maar eens nadenken hoe dat zo zou komen.

Wij liggen nu voor de Schellingwouder brug bij Amsterdam. De brug is gestremd vanwege een storing.  Morgen, dinsdagmorgen, gaat hij om 10.00 uur weer open. Dat wordt lekker uitslapen dus. Het plan is om dinsdag 24 mei naar scheveningen te zeilen. De windverwachting is goed. Wel zullen wij het grootste deel het tij tegen hebben en dat wordt dan waarschijnlijk een hobbelige rit.

Wij zien het wel.

Met een glimlach op het gezicht en met pijn in het hart zijn wij vertrokken.

 

De laatste paar dagen voor ons vertrek.

De to-do lijstjes worden korter en we zijn nu druk bezig om zaken over te dragen aan onze kinderen, afscheid te nemen van onze dierbaren en ons voor te bereiden op ons vertrek a.s. zondag 22 mei.

Daarnaast denken wij ook na over wat dit vertrek voor ons betekent en wat ons te wachten staat.

Ik heb daar een wat dubbel gevoel over.

Nederland laten wij voor een tijdje achter ons.

Een Nederland waar ik mij steeds minder thuis voel. Als geboren en getogen Nederlander heb ik de laatste jaren steeds meer het gevoel, dat dit mijn Nederland niet meer is.

Een Nederland met zijn vele protocollen, procedures, richtlijnen en veel te ver doorgevoerde wetgeving waardoor eigen initiatief en creatief denken in de kiem gesmoord wordt. Het proces of systeem staat centraal en de mens heeft zich maar te schikken.Keurmerken, die alleen maar garanderen dat volgens bepaalde procedures gewerkt worden, maar wat niets zegt over de inhoudelijke kwaliteit van wat geleverd behoort te worden.

De politiek die mijlenver weg staat van de burgerij. Politici, die claimen volksvertegenwoordiger te zijn, maar in het parlement zitten om hun eigen dogma’s door te drukken onder het mom van leiderschap.

Een overheid, die geen enkel oog en begrip heeft voor ondernemers in het MKB in het geval van faillissement of zwaar weer.

Vakbewegingen, die zijn blijven hangen in het verleden toen nog sprake was van arbeidscontracten voor onbepaalde tijd i.t.t. de huidige flex- en de ZZP-contracten.

De idee, dat je kan onderhandelen met een autocraat als Erdogan als het gaat om de vluchtelingenproblematiek.

Vluchtelingen (de echte niet te na gesproken!), die steeds meer het straatbeeld bepalen waardoor je steeds meer het gevoel hebt, dat je zelf een inburgeringscursus moet volgen. De vrouwen in Burka’s en hoofddoekjes, die vanuit hun religie menen de (autochtone) man te mogen provoceren en beledigen. Bij de burka en hoofddoek gaat het er immers om dat de man een op seks beluste idioot is, die je als vrouw niet mag verleiden en je daarom moet verhullen. Een wereldbeeld, die in Nederland niet past en ronduit beledigend is.

De megalomane ideeën vanuit Brussel om de EU steeds maar verder uit te breiden met landen, die zo wezenlijk verschillen van het “oude” EU, dat op geen enkele wijze nog binding is tussen de het Europese parlement en de bevolking. Een Brexit is dan wel economisch niet zo verstandig maar is wel begrijpelijk als je tenminste zelf de regie over je eigen land wil behouden. Dan maar wat armer.

De inhoudsloze tegenwoordige communicatie. Het gaat nergens meer over. De mens is verworden tot een tweet, een FB berichtje. Het GESPREK is verdwenen. Lang leve de digitale wereld (maar niet heus)

Kortom: Nederland is een mooi huis waar je zo langzamerhand niet graag in wilt wonen.

Wij vertrekken en na al deze sombere mijmeringen hoop ik van harte dat wij bij terugkomst weer de energie teruggevonden hebben en een vernieuwde blik hebben op Nederland. Een Nederland wat mijn thuis weer kan zijn.

Wat ons te wachten staat? Geen idee.

Nieuwe mensen en culturen ontdekken misschien? Gesprekken met andersdenkenden? De zee en de oceaan? Het leven en het gevoel dat je leeft? Back to nature? Puurheid? Jezelf (terug)vinden?

Wij staan er open voor.

 

Nog even en dan is het zover. Het To-Do lijstje wordt niet veel korter. Alleen de relevantie van de uit te voeren werkzaamheden neemt af. Waar het eerst ging om de zeilen, de verstaging, watermaker, generator, ……… gaat het nu om O-ringetjes, poetsen, pakkingen en ander klein spul. Het enige wat nog echt moet is onze koelkist. Deze doet het n.l. niet. Onze steun en toe verlaat Shipshape gaat daar nog wat aan doen, maar dan is het toch echt zo ver. Eindelijk! Wij ervaren het als spannend, omdat het een overgang betekent van ons oude vertrouwde leventje van hard werken en zorgen voor naar een leven van vrijheid en het onbekende.